Lactātius.Cicero.Scipio emi-liꝰ. Scipioafricanus.Paulꝰ emi-lius.Plato.Plotinus.Lactātius.

in illud. Sed hoc quia nefas eſt dicere: nefas eſt ꝓfectoſe occidere. Et alibi eodē in libro deteſtabile facinus etdamnabile ſcelus eſt ſe ipſū hominē occidere: ſicut veri-tas manifeſta ꝓclamat. Quis ita deſipiat vt dicat iā nūcpeccemus: ne forte poſtea peccemus? Iam nūc perpetremus homicidiū: ne forte poſtea incidamus in adulteriū.Ideo ait Lactātius: maius eſſe id facinus extimandū eſtcuius vltio ſoli deo ſubiacet. Qua in re non tantum chri-ſti fideles: ſed gētiliū alij meliores ph̓i genꝰ hͦ mortis ab-horruerūt. Nā Marcꝰ Tulliꝰ in eo tractatu quē de ſom-nio ſcipionis ſcripſit: emilium ſcipionē audiētē narrat abafricano: hanc quā dicimꝰ in hͦ mundo vitam mortem eē:dicentemqꝫ deinde patri paulo: Queſo pater ſāctiſſimeac optime: quoniam hec eſt vita vt africanū audio dice-re. Quid moror in terris? Quādo huc venire propero?Non eſt ita inquit ille paulus. Niſi enim cum deus is: cūius hoc templum omne quod conſpicis: iſtis te corporis.cuſtodijs liberauerit: huc tibi reditus patere non pote-rit. Quare ⁊ tibi publi ⁊ pijs omnibus retinendus eſt animus in cuſtodia corporis: nec iniuſſu eius a quo ille eſtvobis datꝰ: ex hominū vita migrandū eſt: ne munus humanū aſſignatum a deo defugiſſe videamini. Que pre-ceptio a Platōne in phedrone diffinita priꝰ fuerat homini nō eſſe ſua ſpōte moriēdū: ſed naturam ipſam expectādam. Ait em̄ eos qui poteſtatis imperio trudunt̉ in car-cerem nō oportere inde effugere priuſqͣꝫ poteſtas ipſa q̄clauſit abire ꝑmiſerit. Non enim vitari penā furtiua diſ-ceſſiōe: ſed creſcere. Aliaqꝫ ſubtilius ipſe plato ⁊ poſt eūplotinus enarrat: que ſi quis legere voluerit: autores audiuit. Nob̓ ſufficit chriſtū ſequt crucifixū: ⁊ illiꝰ nominisgloria cauſa vrgente/ mortē nedū timere: ſed forti animoillam ſubire: nobis tamen mortē inferre vt celeſtiſſimumabhorrere. Und̓ pulchre ait Lactantius: Si virtꝰ eſt mortem cōtemere: nō vt appetamꝰ: eamqꝫ nob̓ vl̓tro infera-mus (ſicut philoſophorum plurimi ſepe fecerūt: quod ē