ſis ille fuit antiquitus cōſecratus. namianuariū dijs ſuperioribꝰ. februariuꝫ vero dijs inferioribꝰ. antiquus error gentilium cōſecrauit. et ideo februarius a februo .i. plutōne deo infernoꝝ eſt nomīatus. Eſt aūt menſis pluuioſus valde ⁊aquoſus ꝓpter vapoꝝ eleuationē qͥ in pluuias reſoluūtur. ⁊ ideo dicitur ſol tūc eēin aquario ꝓpter aquaꝝ inundatōeꝫ. Depingitur aūt februariꝰ ſenex ad ignē reſidens pedes calefaciēs. qꝛ tunc tꝑis maxime viget frigus. ꝓpter diuturna ſol̓ elōgationē que p̄ceſſit. Inter aūt oēs menſes februariꝰ mēſis eſt mīmꝰ. qꝛ nō habetniſi. xxviij. dies quādo nō eſt biſſextꝰ. ībiſſexto aūt habet. xxix. d̓r aūt februariꝰapud hebreos ſebath. apud grecos xendicos cꝰ nox habet. xiiij. horas. dies ꝟo. x.Capitulum. X.¶ De marcio¶ Ertius menſis dicitur marciusa marte romane gentis auctoreappellatus. Uel ideo ſic eſt dictus. eo ꝙtunc animātia ad marē ⁊ coitū moueantur vt dicit Iſi. Dicitur auteꝫ marciusapud hebreos menſis adar. apud grecoſvero vocatur diſtan. ⁊ habet. xxxi. dies.nox aūt habet horas. xij. dies. xij. In mēſe enī marcio eſt equinoctiū vernale. ſole inter ſeptētrionē ⁊ meridiē mediā lineam tunc tenēte. At ideo in mēſe marcio aperiūtur pori terre atqꝫ humores incipiunt aſcēdere tam in aīalibꝰ qͣꝫ in herbis ⁊ aī boribꝰ. Unde marcius pingiturtanqͣꝫ vinitor vel ortulanus. qꝛ tunc eſttempꝰ vt ſuꝑflua a vitibꝰ ⁊ alijs aīboribꝰamputētur. In marcio autē eſt tempusvalde mutabile ⁊ inſtabile. ⁊ ideo tunctꝑis facilime corꝑa hoīm alterant̉. Aqͣaut marciales ſunt minꝰ ſane ad bibendū. qꝛ tūc ex ſe mībꝰ piſciū ⁊ ranaꝝ potiſſi.me inficiunt̉ ſole in principio marcij inmedio ſigni piſciū exiſtente.Capitulum. XI.De apriliODartꝰ mēſis ē aprilis qͥ apd̓ hebreos d̓r iar. apud grecos ꝟo d̓rxandicos hn̄s. xxx. dies. cuiꝰ nox hꝫ horaſx. dies ꝟo. xiiij. Dicit̉ aūt aprilis quaſiaperilis. qꝛ tūc oīa aperiunt̉. ⁊ tūc germina flores ⁊ folia de terra ⁊ arboribꝰ egrediūtur. Et ideo aprilis depingit̉ geſtāsflorē. qꝛ in illo mēſe incipit terra decorari floribꝰ ac veſtiri. Vel aprilis dicit̉ qͣſiaffrondilis. ab affron qd̓ eſt ſemē. qꝛ tūcapertis poris terre ſunt arua apta ſeminationi ⁊ agriculture. ſole circa medium marcij ſignū tauri ſubintrāte.Capitulum. XII.De quinto menſe¶ Uintus menſis eſt madius ſiuemaiꝰ. a maia matre mercurij dictus. vel d̓r a maioribꝰ natu qͥ in republica ſunt maiores. vel d̓r madiꝰ a madefactione pluuiaꝝ. qꝛ tūc tꝑis oriunt̉ pliades ⁊ hyades ⁊ alie ſtelle pluuiales. qͣrūꝟtute mittuntur pluuie ⁊ rores ad ſeminū iactoꝝ madefactōeꝫ ⁊ irrigatōꝫ. Hicmēſis apud hebreos d̓r ſtyabai. apd̓ grecos autē d̓r antimoſeos hn̄s dies. xxx.nox vero eiꝰ habet horas. viij. ⁊ dies. xvi.Aſt aūt maiꝰ tempꝰ amenitatis amoris⁊ iocūditatis. Tūc enī maxīe vociferāt⁊ gaudēt aues. Tūc ad bella ꝓcedunt reges ī maīo prata ridēt ⁊ floret. ſilue virēt⁊ oīa fere aīantia mouent̉ ad gaudiū etamorē. ⁊ ideo ſol d̓r in medio maij intrare ſignū geminoꝝ. qꝛ ꝓpter tēperiē aeris ⁊amenitatē tꝑis iocūditas in hoībꝰ geminatur. Vn̄ maiꝰ tempꝰ eſt ſolacij ⁊ deductionis ꝓpter qd̓ depingit̉ iuuenis equitans ⁊ geſtans volucre ſuper manū.Capitulum. XIII.¶ De menſe ſextoExtꝰ menſis d̓r iuniꝰ a iunioribꝰoictꝰ. eo ꝙ populꝰ romanꝰ in cēturias funioꝝ ⁊ ſenioꝝ fuit diuiſus. vt dic̄Iſi. Eſt aūt mēſis iuniꝰ finis veris ⁊ pͥncipiū eſtatis. ⁊ d̓r apud hebreos thebathapud grecos vero deſeos hn̄s dies. xxx.nox ꝟo hꝫ horas. vi. dies ꝟo. xviij. Eſtaūt mēſis ſolſticialis qꝛ ī eiꝰ medio ītratſol ī cancꝝ. tūc aūt calore ſolis hūorē inradicibꝰ deſiccāte oīa tendūt ad maturitatē et ideo depingit̉ ſecās fena. qꝛ fenain pratis tunc tꝑis ſunt matura.