Duodecimum.
qd̓ actꝰ entꝭ. qn̄qꝫ aūt ſignificat ꝯpōeꝫenūciatōis ⁊ ſic ſigͣat actū ītelletus.qūo ītellr̄ qn̄ dr̄ ꝙ alid̓ ē eē pr̄is ⁊ aliud filij nō pͦ mō. Ad ẜm dd̓ ꝙ ſicut⁊ qͥlꝫ forma pr̄nitas facit eē .ſ. preꝫ qͥ ēdiuinū eē: ⁊ facit tm̄ vnū eē inqͣꝫtū prnitas facit eſſe.Articulus. 2ꝰ.d Einde qͥſitū ē de potētia d̓iEt pͦ vtꝝ deꝰ poſſit face̓ ꝯͣdictoria ſil̓ eē. 2ª vtꝝ poſſit facere īfinita in actu. Articulus. 3ª.NH pͥmū dd̓. ꝙ nō. ⁊ hͦ nō importat ī deo īꝑfectōeꝫ potētieſꝫ qꝛ hͦ nō hꝫ rōnē poſſibilis.Nā oīs ꝟtꝰ actiua ꝓducit effectū ſibi ſil̓eꝫ. Oē aūt qd̓ agit: agit inqͣꝫtūē ens actu. gͦ effectꝰ agētis ē ens actu.qͥqͥd gͦ repugnet ei qd̓ ē eē actu repugnat potentie actiue. qd̓ eēt ſi ꝯͣdictoria ſil̓ eēnt. Ad ẜm dd̓ ꝙ eē aliqͥd īfinitū actu poſſꝫ ſuſpicari ex pͦ aſpectuqd̓ eēt īpoſſibile: qꝛ ſeq̄ret̉ illd̓ eē eqͣledeo. ſꝫ hͦ nō ſeqͥt̉. qꝛ ei qd̓ ē īfinitū oībꝰmodis nō adequat̉ illi qd̓ ē īfinitumvno mō. Dato .n. ꝙ ē ignis infinitusẜm magnitudinē nō adeqͣbit̉ deo: q⁊ ſi ſit īfinitꝰ ignis ī qͣꝫtitate: tn̄ ē qͥd finitū ſpē. deꝰ aūt oībꝰ modis ē īfinitꝰ.Cū gͦ q̄rit̉ vtꝝ ſit poſſibile deo facerealiqd̓ īfinitū ī actu dd̓ ꝙ nō. potētie.n. agētis ꝑ ītellectū aliqͥd repugͣt dupl̓r. vno mō qꝛ repugͣt potētie eiꝰ. aliomō. qꝛ repugͣt mō qͦ agit. pͦ mō nō repugnet potētie dei abſolute: qꝛ nō implicat ꝯͣdictōeꝫ: ſꝫ ſi ꝯſideret̉ modus qͦdeꝰ agit: nō ē poſſibile. deꝰ .n. agit ꝑſuū ītellectū: ⁊ ꝑ v̓bū: qd̓ ē formatiuuꝫoīuꝫ. vn̄ oꝫ ꝙ oīa q̄ agit ſint formata.
infinitum autem accipitur ſicut materia ſine forma. Nā īfinitū ſe tenet exꝑte materie. Si gͦ deus hͦ egeret: ſeqͦret̉ ꝙ opus dei eēt aliqd̓ informe. ⁊hͦ repugͣt ei ꝑ qd̓ agit: ⁊ mō agēdi. qꝛꝑ vbū ſuū oīa agit: qͦ oīa formantur.Articulus. 4ꝰ.Einde q̄ſitū ē de p̄deſtinatione. vtꝝ ſit certa. ⁊ vr̄ ꝙ nōdqꝛ poſſibile ē p̄deſtinatū dānari: ſicut petrum ſi fuiſſet ſtatim mortuus: qn̄ peccauit xp̄ꝫ negādo. Si ꝟodicas ꝙ p̄dicta locutio ē de dicto ꝟa.de re ꝟo nō. CCōtra qꝛ hͦ hꝫ locū ī formis ſeparabilibus. Sed hec formaque eſt p̄deſtinatio eſt inſeparabilis.¶℟ª dd̓ ꝙ predeſtinatio ē q̄dā parsdiuine prouidentie ꝓuidentia aūt dicit directōem aliquoꝝ in finē. ⁊ hec p̄ſupponit ſcīam ⁊ volūtatē. Sic gͦ predeſtinatio hꝫ certitudinem ex ꝑte ſcīedei: que nō pōt falli: ⁊ exꝑte voluntatis diuine. cui nō poteſt aliqͥd reſiſteī⁊ ex ꝑte ꝓuidentie: que certiſſimo mōducit ad finē: cū deus ſit ſapiētiſſimuſAd pͥmuꝫ gͦ dd̓ ꝙ predeſtinatio hꝫcertitudinē: ⁊ tn̄ nō ē neceſſarium p̄deſtinatum ſaluari: ſꝫ remanet̉ ꝯtīgēſDictū ē .n. ꝙ hꝫ certitudinē ex ſcīa volūtate ⁊ ꝓuidentia: ⁊ nullum iſtorumꝯtingentiaꝫ impedit. ſciētia nō: quiaſciētia dei ē futurorum: ꝓut ſūt in preſenti. ⁊ ẜm hoc ſunt determinata. volūtas nō: qꝛ voluntas dei ē pͥncipiumtotiꝰ entis. gͦ nō cadit ſub rōe ꝯtingētie vl̓ neceſſitatꝭ. ſꝫ hec effluunt ⁊ ordinant̉ ex dei voluntate. ⁊ ſic ip̄a dei voluntas facit quedam eſſe contingentia: preparando cauſas contingentes
t 5