Quodlibet

Ad tertiū dd̓ ꝙ gr̄a habitualis nōintelligit̉ vt mediū vnionis qd̓ ẜm intellectū p̄cedat vnionē: nec eſt mediūquod cauſet vnionē vel vnibilitatē: ſꝫmedium qd̓ facit ad congruitatē vnionis ſicut decora veſtis facit ad congruitatē coniunctionis matrimonial̓Et ſil̓rſcīa ⁊ omēs alie perfectionesxp̄i poſſent dici medium vnionis. ⁊ ꝓtanto gratia habitualis xp̄i poteſt dici gratia vniōis. verius tn̄ puto. quiagr̄a vnionis dicatur vel ipſa gratuitadei voluntas: que gratis nullis meritis precedentibus vnionē fecit. vel potius ip̄um donū gratis datū humanenature: quod eſt eſſe in diuina ꝑſonaSi tn̄ aīa vnita corpori preintelligatur ad aſſumptionē ſoluendū eſt vt pͥAd quartū dd̓ ꝙ humanitas nō ēforma partis que dicatur forma quiainformet aliquā maͣm vel ſubiectumſꝫ dr̄ forma totius in qua ſuppoſitumnature ſubſiſtit vn̄ non opꝫ ponere ꝙipoſtaſis increata informetur humanitate: ſed quia ſubſiſtit in ea.Articulus. 3ꝰ.Dẜm ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙ īxp̄o non ſit vnū tm̄ eſſe. Uiuere enī ẜm ph̓m in. 2. de aīaviuentibꝰ eſt eē. Sꝫ in xp̄o nō eſt tm̄vnū viuere: cū duplex ſit ī eo vita creata .ſ. vita qua viuit corpꝰ per animā: q̄morte priuat̉. ⁊ vita increata: que viuit per ſe ip̄m. gͦ nec ī xp̄o eſt tm̄ vnuꝫeſſe. Preterea ſicut eſſe eſt ſuppoſitiita ⁊ operatio. Sed vnitas ſuppoſit n̄facit qͥn ī xp̄o ſint plures operatiōesgͦ nec faciet ꝙ in xp̄o ſit tm̄ vnū eſſe.Preterea gn̄atio ē mutatio ad eē. S

in xp̄o ē q̄dā gn̄tio tꝑalis: de qͣ Mat.pͦ. Xp̄i autē gnaͣ̓tio ſic erat q̄ non pōtterminari ad eſſe eternū. gͦ terminat̉ad aliqͥd eē tēporale ⁊ creatū. gͦ in xp̄oē duplex eſſe: cū in ipſo maxime ſit eēincreatū. Preterea vnicuiqꝫ ē attribuendū eſſe d̓ quo ꝯueniēter queripoteſt an eſt. Sed de humana naͣ poteſtqueri an eſt. gͦ humana naͣ hꝫ eſſe ꝓpriū in xp̄o. ⁊ ſic eſt in eo duplex eſſe:cū etiā humana naͣ ſuū eē hēat. Sꝫ ꝯͣQuecūqꝫ ſunt diſtincta ẜm eē ſunt īſuppoſito diſtincta. Sꝫ in xp̄o ē vnuꝫtm̄ ſuppoſitū. gͦ ⁊ vnū tm̄ eſſe. ℟º.dd̓ ꝙ eſſe dupl̓r dr̄. vt pꝫ ꝑph̓m in. 5metha. ⁊ in quandam glo. Orig. ſuꝑpͥncipiū Io. Uno modo ẜm ꝙ ē cōpula ꝟbalis ſignificās cōpoſitionē cuiuſlibet enūciatiōis: quā aīa facit. vn̄ hͦeē nō eſt aliqͥd in rerū natura. ſed tm̄in actu aīe cōponentis ⁊ diuidentis. ⁊ſic eſſe attribuitur omni ei de quo pōtpropoſitio formari: ſiue ſit ens ſiue priuatio entis. Dicimus enī cecitatē eſſeAlio modo eē dr̄ actus entis inqͣꝫtuꝫeſt ens .i. quo denoīat̉ aliqͥd ens actuin rerū natura. ⁊ ſic eſſe non attribuitur niſi rebus ipſis que in decē generibꝰ ꝯtinēt̉. vn̄ ens a tali eē dictū ꝑd̓ceꝫ genera diuidit̉. Sꝫ hoc eē attribuitur alicui dupl̓r. Uno mō vt ſicut eiqd̓ proprie ⁊ ꝟe hꝫ eē: vel eſt. ⁊ ſic attribuit̉ ſoli ſb̓ſtātie ꝑ ſe ſubſiſtēti. vn̄ qd̓vere ē dr̄ ſub̓a in .i. phi. Oīa vero quenō ꝑ ſe ſubſiſtūt: ſꝫī alio ⁊ cū alio: ſiueſunt accidētia ſiue forme ſub̓ales: autquelꝫ ꝑtes: nō hn̄t eē ita vt ipſa vereſed attribuit̉ eis eē alio mō. i. vt quoaliqͥd ē: ſicut albedo dr̄ eē: nō qꝛ ip̄a ī