Octauū.
ſit veritas humane nature. veritas ātvniuſcuiuſqꝫ rei vt dicit Auicēna inſua metha. nihil eſt aliud qͣꝫ ꝓprietasſui eſſe: qd̓ ſtabilitū eſt ei: ſicut illudquod ꝓprie habet eſſe auri attingensad terminos ſtabilitos nature auri dicitur eſſe vere aurū. Unūquodqꝫ aūtꝓprie habet eſſe in aliqua natura: perhoc quod ſubſtat cōplete forme ꝓprieillius nature a qua ē eē ⁊ ratio ſpēi innatura illa. vnde illud pertinet ad veritatē vniuſcuiuſqꝫ rei: qd̓ ē ꝯpletiuuꝫillius rei per formā. ⁊ pertinet directe⁊ per ſe ad cōpletionem illius rei. tamenim in naͣlibus qͣꝫ artificialibus inueniuntur quedā in quibꝰ conſiſtit pͥncipaliter rō rei. alia autē que ſunt ordinata ad horū conſeruationē ⁊ meliorationē ſicut ſtipes ⁊ fructus per ſepertinent ad ꝯplementū arboris. Ur̄ſunt de veritate nature ipſius. Foliaaūt ſunt quodāmodo ordinata ad fructuum cōſeruationē ⁊ quantū ad hocnō vident̉ eē de veritate nature arboris principal̓r. Sil̓r rō gladij cōſiſtitī ferro ⁊ acumine eius. vagina aūt eſtad gladij cōſeruationē. vnde ſi gladieſſet res naͣlis: ferrum eēt de veritatenature eiꝰ: non autem vagina. Sic ātde veritate humane nature eſſe dicimus illud quod per ſe pertinet ad perfectionem humane nature completeparticipans formam ſpēi. illud autemnon eſtde veritate humane nature inhoīe: qd̓ eſt ordinatū quodāmodo adhoīs cōſeruatiōem vel meliorationeꝫquācūqꝫ. Sciendū ē gͦ ꝙ naͣ humanapoteſt dupl̓r cōſiderari. vel ẜm totamſpēm humanam. vel ẜm eſſe qd̓ habꝫ
in hoc indiuiduo. ⁊ ẜm hoc inueniuntur in pn̄ti qōne tres opiniones. Quidā enī dicunt ꝙ alimentū non cōuertitur in veritatē humane nature neqꝫẜm ſpēm neqꝫ ẜm indiuiduū. Dicuntenī ꝙ tota ma que nata ē eē ſub ſpeciehumane nature fuit in corpore Adeꝫnec aliqua alia maͣ pōt fieri vere ſubſtans humane ſpeciei. ⁊ ex illa maͣ exquā corpus pͥmi hominis ꝯſtabat fueri taliqua pars deciſa que quidē permultiplicationē quandā ſine additione exterioris materie augmētata eſt ītm̄ ꝙ ꝑuenit vſqꝫ ad ꝑfectā ⁊ cōpletaꝫquantitatē in corpore Seth. Ex quoiterū aliquid deciſum eſt in formationē corporis filij ſui ⁊ p̄dicto mō multiplicatū. ⁊ ſic totū humanū genꝰ multiplicatū ē ex illa materia que fuit ī corpore primi hoīs ſine alicuius extrīſeciadditione. illud autē quod ex alimento gnͣat̉ eſt nccarium nobis ad ꝯſeruationē illius humiditatis: q̄ ē d̓ ꝟitatehumane nature: vt .ſ. calor naͣlis hn̄saliqͥd aliud: qd̓ conſumat .ſ. humiditatē ex alimēto gn̄atā quaſi accn̄talēnō ꝯſumat humiditatē qͥ ē de veritatehūane nature: ſicut artifices apponūtplūdum argēto: vt vꝫ ī ꝯflatorio ꝯſumat̉ plumbū ⁊ argētū nō ꝯſumat̉ abigne. vn̄ ī r̄ſurectōne qn̄ ꝟitas hūanenature erit īconſūptibilis: alimēto nōīdigebimꝰ. nec reſurget in nobis aliquod qd̓ ex alimēto ſit gn̄atū: ſꝫ ſolumid qd̓ fuit in adā. Sꝫ īcōueniēs videtur hiꝰ poſitio ꝓpter duo. quantuꝫ adpn̄s pertinet. qꝛ eiuſdē rōnis ē formāaliquam nihil amittere de materiaſubiecta: ⁊ nihil de nouo acqͥre cuius