Quodlibet

producatur menſura loci vel temporiſEt hoc modo mundus a deo in eſſe ꝓducitur: non quidem quaſi in aliquoloco vel tempore preexiſtente: ſed qͥaſimul cum mundo ⁊ locus ⁊ tempusproducitur. Unde aliter eſt intelligēdum: cum dicitur ꝙ deus potuit facere aliquem particularem effectum puta equum vel hominem anteqͣꝫ fecerit: vel etiam alibi qͣꝫ fecerit. ⁊ alitercum hoc de mundo dicitur. Nam cūde homine vl̓ equo hoc dicitur ſignatur aliquod tempus vel locus aliquiſeſſe in quo homo a deo fieri potueritSed cum hoc mundo dicitur non ſignatur quod ſit aliquod tempus ante mundum: nec aliquis locus extraipſum. ſed ſignificatur ꝙ deus potuit menſuram loci aut temporis mundi facere maiorem. Si ergo queraturvtrum potuerit mundum facere in infinitum anteqͣꝫ fecerit. Si hoc quidēreferatur ad potentiam facientis mani feſtum eſt ꝙ in infinitum ante facere potuit. Dei enim potentia eſt eterna: cui nihil accreſcere potuit: vt inciperet quandoqꝫ facere mundum: cumprius non potuerit. Si vero referaturad ipſum mundum ſic non potuit fieri: vt eſſet ſemper ſuppoſita catholicefidei veritate: que habet mundum qn̄qꝫ non fuiſſe. Sicut enim deꝰ nō poteſt facere vt quod fuit non facere: vtinfra dicetur. ita non poteſt facere vtquod fuit quandoqꝫ nunqͣꝫ non fueritSecundum hunc ergo ſenſum dr̄ qdeus non potuit mundum facere in īfinitum antequaꝫ faceret. Sꝫ adhucintelligendum eſt ꝙ infinitum dici-

tur dupliciter. Uno modo ī actu ⁊ ſicdicitur ſecundum modum predictumꝙ deus non potuit facere mundum īinfinitum anteqͣꝫ fecerit. ideſt ꝙ duratio mundi in infinitum ante preceſſerit. Alio modo dicitur in finitum ẜꝫpotentiam. ⁊ ſic potuit deus in infinitum mundū facere anteqͣꝫ fecerit: qͥaquantūcūqꝫ ante det̉ eum feciſſe adhuc potuit eum prius facere. Et ſic n̄eſtᶠ dare primum inſtans: in quo deuspotuit facere mundum. Eſt auteꝫ dare primum inſtans in quo fecerit: ſic̄etiam eſt dare ſupremum vbi vſqueqͣdeus mundū fecerit. nō tamen eſt dare ſupremum: vltra qd̓ facere non potuerit. Et ſic pꝫ ꝙ qō ceſſat.Articulus. 2ꝰ.D ſecūdū ſic procedit̉. Uide3ltur ꝙ preſcitia deo non poſſint demereri. Sicut enimaliqui ſunt electi a deo ab eterno adgr̄am habendam. ita etiaꝫ aliqui ſūtpreſciti a deo ad hoc ꝙ ſue nature relinquantur. Sed naturalibus non meremur neqꝫ demeremux. gͦ preſciti adeo non demerentur. ¶ Sed ꝯͣ. Nullus damnat̉ a deo niſi propter demeritū: cum deus ſit iudex iuſtus. Sedpreſciti damnātur a deo ergo demerētur. ℟º dicendū ꝙ ſcientia dei cōparatur ad res creatas: ſicut ars ad artificiata. Unde ſicut ars non ſolum ēcognoſcitiua: ſꝫ factiua eorum: que ſecundum artem fiunt. Eorum vero qͥab artis regulis deuiant̉ ē cognoſcitiua ita ēt ſcīa dei eſt factiua ⁊ cognoſcitiua omnium bonorum. malorum ꝟoſiue peccatorum que ſunt deuiatiōes