Quartum
non eſt aliqua cōditio pertinens adcurā eccleſie: q̄ nō obtinetur iure ſanguinis ſꝫ diuīo munere. Eſſꝫ aūt ꝯditio faciēs ad negociū circa diſpēſationē pr̄imonialiū bonoꝝ vnde ſi ep̄usde patrimonialibus bonis magis ꝓuideat ſuo ꝯſanguineo minꝰ idoneo:non eſt acceptio perſonarum. Sed ſirōne ꝯſanguinitatis ei ꝓuideat in patrimonio crucifixi: non caret vitio ꝑſonarum acceptionis: quam aug. dicit ī eccleſiaſticis gradibus diſpenſādis exponēs illud qh̓ hētur Iaco. 2.Nolite in perſonaꝝ acceptione hērefidem dn̄i noſtri Ih̓u xp̄i. Hie. etiaꝫdicit. ⁊ hr̄. 8. q. i. Extraneꝰ ex alia tribū a Moyſe eligit̉: vt ſignaret principatū in populos non ſanguini differendum eē ſꝫ vite. at nūc cernimꝰ plurimos hāc rem beneficio facere: vt n̄querāt eos in eccleſia columnaſ eligere quos plus cognoſcant eccleſieprodeſſe: ſꝫ quos vel ipſi amāt: vel quoruꝫſūt obſeqͥis deliniti.Einde q̄ſitum ē de actibusd qͥpnt ad oēs hoīes ꝑtinere.Et pͥmo de actibꝰ ꝑtinētibꝰad vim intellectiuam 2º de actibꝰꝑtinēt ibꝰ ad vim appetitiuā. ¶ Circapͥmū queſita ſunt tria. ¶ Primo vtrūpoſſit aliquis ſine pcō appete̓ ſcire ſciētias magicas. 2ª vtrum enūtiabileqd̓ ſemel ē veꝝ ſemꝑ ſit veꝝ. 8º vtꝝmagiſter determinādo qōnes theologicas magis debeat vti ratōe vel auctoritate.Articulus. 16ªO pͥmum ſic ꝓcedebat̉. Uidetur ꝙ homo ſine peccato
poſſit appetere ſcire ſcīas magicas.Non enim eſt peccatum appetere illud per qd̓ ponit̉ ītellectus hoīs ī optimo. Sed ꝑ quālibꝫ ſcīam ponit̉ intellectꝰ hoīs ī optimo: qꝛ veꝝ ē bonū intellectus. vt dicit̉ in. 6. Ethi. Scīa ātveroꝝ ē. gͦ hō pōt licite appetere ſcir̄quācūqꝫ ſcīam. ⁊ ita ſine peccato pōthō appetere ſcire ſciētias magicas.Sꝫ ꝯͣ. Prohibitio nō eſt niſi de illicito. Sꝫ ſcīe magice ſūt ꝓhibite. ergo illicitū ē appete eas ſcire. ¶ ℟º dd̓ꝙ actus humanꝰ pōt dici bonꝰ dupl̓iUno mō ex gnͣe. Alio mō ex circunſtātia. Ex gn̓e qͥdeꝫ dicit̉ eē actus bonus ex eo ꝙ actꝰ cadit ſupra debitammaͣm. debita aūt maͣ appetitꝰ ē bonūvnde appetere quodcūqͣꝫ bonū ē bonū in gnͣe. oīs aūt ſcīa ſiue quecūqꝫ cognitio bonum aliqͥd eſt. alioqͥn deuscui nihil mali īeſt n̄ haberet oēꝫ ſcīaꝫtam bonoꝝ qͣꝫ malorū. vnde appetere quācūqꝫ ſcīam ſcīam vel noticiā qͣruūcūqꝫ rerum ſiue bonaꝝ ſiue malarum ē bonū ī gnͣe. Sꝫ tn̄ ẜm diuerſaſcircūſtātias additas pōt eē bonū velmalū: ⁊ p̄cipue hec diuerſificant̉ ẜmintētionē finis. Nam ſi aliquis appetat ſcire ſcīas magicas: vt eis etiaꝫvtat̉ eſt malum. Si aūt appetat easſcire vt eas confutet ⁊ reprobet: ſic ēbonum ⁊ licitum. Similiter ēt ex cōditione perſone pōt hoc diuerſificari:vel etiam ex mō appetēdi. Si eniꝫ ſicaliqͥs appetat ſcire hiꝰ ſcīas vt earumnoticiā p̄ferat alijs vtilioribꝰ rebꝰ: īordīatꝰ ē appetitꝰ. ⁊ ſil̓r ſi ſit tal̓ ꝑſōa adqͣꝫ n̄ ꝑtīeat hͦ ſcire: īordinate hͦ appetit¶ Ad pͥmū gͦ dd̓ ꝙ oīs ſciētia ponit
h 2