Quodibet

res ſunt diſtincte: ꝓut deꝰ earū diſtinctionē cognoſcit. hec locutio ē duplex.ꝙ enī dr̄ ſcd̓m ꝙ deus cognoſcit pōtreferri ad cognitionē dīnā ex parte cōgniti: vel ex ꝑte cognoſcētis. Si exꝑte cogniti ſic vera ē locutio. eſt enī ſēſus ꝙ hoc modo res ſunt diſtīcte: ſic̄deus cognoſcit eas eſſe diſtinctas.Si vero referatur ad cognitioneꝫ exparte cognoſcentis. ſic locutio falſa ē.erit enim ſenſus ꝙ res cognite illummodū diſtinctionis habeant in intellectu dīno: quem habeant in ſeipſis:quod falſum eſt. quia in ſeipſis resſunt diuiſe eſſentialiter. non auteꝫ inintellectu diuino. ſicut etiam res in ſeipſis ſunt materialiter. in ītellectu autem diuino īmaͣliter. ⁊ in hoc vltimoſenſu ꝓcedebat obiectio. ¶ Ad tertiūdd̓ ꝙ ratio illa procedit de pluralitatereali. talis enim pluralitas in noībꝰeſſentialibus non inuenitur: ſed ſolūpluralitas que ē ẜm intelligētie rōnēd tibus adpotētiam dei. EtEinde queſitū eſt de ꝑtinenpͥmo vtruꝫ in deo ſit virtus.2 de quodaꝫ effectu diuine virtutis.vtrū .ſ. aque ſint ſuper celos. Tertioad qͥd ꝟtꝰ dīna ſe extēdere poſſet.Articulus. 2.Opͥmū ſic ꝓcedit̉. Uidet̉ ꝙLdꝙ in deo non ſit virtus. qꝛ vtph̓s dicit in pͥmo d̓ celo. Uirtus eſt vltimum potentie. ſed diuinapotentia nō hēt vltimum: cum ſit infinita. gͦ in deo non eſt virtus. Sꝫ cōtra. Omne īmediatū operatiōis pͥncipiū virtus eſt. Operatio enī omnisa virtute aliqua procedit. ſed in deo ē

aliquod īmediatū oꝑatōis pͥncipiumquia deus īmediate aliqua operatur:gͦ in deo eſt virtus. ¶ ℟º dd̓ ꝙ virtusqualitercūqꝫ accipiatur ſiguificat potentie cōplementū. Et inde ē ꝙ ꝟtusvniuſcuiuſqꝫ rei eſt que bonum facithabentē: ⁊ opus eius bonū reddit: vtdicit̉ in. 2. ethi. tūc enī oſtendit̉ potētia eſſe completa: quādo ⁊ agens eſtperfectū ⁊ actio perfecta. Cū ergo potentia dei ſit maxime cōpleta potiſſime in deo virtus inuēit̉. vn̄ dr̄ ſapiē.12. Uirtutem oſtēdis tu qui nō crederis in ꝟtute conſumatus. ⁊ ī pͥſ. Magnus dn̄s ⁊ magna virtꝰ eius. ¶ Adpͥmū ergo dicendum ꝙ quādoqꝫ ꝟtutes notificātur nō ꝑ aliqd̓ qd̓ de ꝟtute eēntialiter p̄dicet̉. ſꝫ ꝑ id ad qd̓ vt̓ordinat̉. Ab eo enī ſpēm hꝫ ſic̄ aug.dicit. ꝙ fides eſt credere qd̓ nō videsCredere enim non eſt ipſa fides: ſedactus ad quem fides ordinat̉. Et hͦmodo ph̓s diffinit virtutem cum dicit ꝙ virtus eſt vltimū potentie qꝛ .ſ.virtus rei attenditur in ordine adh̓:in quod vltimo poteſt: ſicut virtꝰ eiusqui poteſt ferre centum libras. vt ipſeibidem dicit: non conſiſtit in hoc vtferat decem. ſed in hoc ꝙ ferat illudvltimū in quod vltimo poteſt: ſcilicetcentum. Sic ergo virtus cuiuſlibetrei nō attenditur in vno eorum: quepoteſt: ſed reſpectu totius quod poteſtUirtus ergo diuina non poteſt attēdi ẜm aliquod vnum opus ipſius: ꝗanullū opus eius ē quod adeqͥt eius ꝟtutem vt deus amplius face̓ nō poſſitſꝫ ꝟtus eiꝰ attēdit̉ ẜm totū ī qd̓ poteſthoc aūt ē infinitū: qꝛ .ſ. deus infinita