Quodlibet

Boecius dicit ī li. de duabꝰ naturis ꝙnaͣ ē vnūqd̓qꝫ īformās ſpecifica dr̄ia.dr̄ia enī ſpecifica ē ꝯpletiua diffinitionis. Suppoſitū aūt ē ſingulare ī gnͣeſb̓e qd̓ dr̄ ipoſtaſis vel ſb̓a pͥma. ⁊ qͥaſb̓e ſenſibiles ꝯpoſite ex maͣ ⁊ formaſunt magͣ nobis note: iō ī eis pͥmo videamꝰ qūo ſe hēnt eſſentia vel naͣ adſuppoſitū. Dicūt aūt qͥdā ꝙ forma ꝑtꝭē idē cum forma totiꝰ: que dr̄ eſſentiavel naͣ ẜm rē: ſed differt ſola rōne. naꝫforma ꝑtis dr̄ inqͣꝫtum facit materiāeē in actu. forma aūt totius: inquātuꝫcōſtituit ſpēm: ſicut aīa dr̄ forma partꝭinqͣꝫtum facit corpus eē in actu. ⁊ ſil̓rdr̄ aīa forma totius inqͣꝫtum cōſtiruitſpēm hūanā. ⁊ ſic dr̄ humāitas: ⁊ ẜmhoc in rebꝰ cōpoſitis ex materia ⁊ forma. naͣ ē ꝑs ſuppoſiti. Nā ſuppoſitūē indiuiduū cōpoſitū ex materia ⁊ forma: vt dcm̄ ē. ¶ Sed predicta poſitionō videt̉ eē ꝟa: qꝛ vt dictū eſt naͣ: veleēntia dr̄ id quod ſignificat diffinitōDiffinitio aūt in rebus naͣlibꝰ n̄ ſoluꝫſignificat formā: ſed etiā maͣm: vt dr̄ī. 6. meth̓. Nec pōt dici ꝙ maͣ ponatur in diffinitiōe rei naͣlis: ſicut nonexn̄s de eēntia eius. hoc enī ē ꝓpriū accidētis vt diffiniat̉ per aliqͥd qd̓ nō ēde eēntia eius .ſ. ꝑ ſb̓m: ⁊ ideo hn̄t eſſentiā incōplete vt dr̄ in. 6. meth̓. Relinqͥt̉ gͦ ꝙ ī rebus cōpoſit̓ ex materia⁊ forma eſſentia vel naͣ nō ſit ſola forma: ſed cōpoītū ex maͣ ⁊ forma. reſtatgͦ cōſiderādū cū ſuppoſitū vel īdiuiduum naͣle ſit compoſitum ex materia ⁊forma vtrum ſit idē eſſentie vel naͣe.Et hāc q̄ſtionē mouet ph̓s ī. 7. meth̓.vbi inqͥrit vtrum ſit ideꝫ vnūquodqꝫ

⁊ ꝙ qͥdē eiꝰ: ⁊ determīat ꝙ ī his q̄ dicunt̉ ꝑ ſe idē ē res: ⁊ ꝙ quid ē rei. ī hisaūt q̄ dicunt̉ ꝑ accn̄s nō ē idē. Hō .n.nihil ē alid̓ qͣꝫ ꝙ qͥd ē hoīs. Nihil .n.aliud ſignificat hō: qͣꝫ aīal greſſibilebipes. Sed res alba nō ē idē oīo ei ꝙqͥd ē albuꝫ: qd̓ .ſ. ſignificat̉ noīe albi.Nā albū nihil ſignificat niſi qͣlitatēvt dr̄ ī p̄dicament̓. res autē alba ē ſb̓ahn̄s qͣlitatē. Scd̓m hoc gͦ cuicunqꝫpōt aliqͥd accide̓ qd̓ nō ſit de rōne ſuine̓ ī eo differtres: ⁊ ꝙ qͥd ē ſiue ſuppoſitū ⁊ naͣ. nā in ſignificatione natureincludit̉ ſolum id qd̓ eſt de rōne ſpēi.ſuppoſituꝫ aūt non ſolum hꝫ hec: q̄ adrōnē ſpēi pertinent: ſed etiā alia: q̄ eiaccidūt. ⁊ iō ſuppoſitū ſignat̉ vt totūnatura aūt ſiue quidditas vt pars formalis. In ſolo autem deo nō inuenit̉aliquod accidēs preter eius eēntiamqꝛ ſuū eſſe ē ſua eēntia: vt dictū ē. ⁊ iōī deo eſt oīo idē ſuppoſitū ⁊ natura.In angelo autē nō eſt oīo idē: qꝛ aliqͥd accidit ei p̄ter id: qd̓ eſt de rationeſue ſpēi: qͥa ⁊ ipſum eſſe angeli ē p̄tereius eſſentiam: ſeu naturā: ⁊ alia quedam ei accidunt q̄ oīa ꝑtinēt ad ſuppoſitum: nō autem ad naturā. Adpͥmum ergo dd̓ ꝙ nō ſolum ī ꝯpoſitisex materia ⁊ forma inuēitur aliquodaccidens preter eſſentiam ip̄iꝰ ſpecierſed etiam in ſubſtātijs ſpiritualibus:que non componuntur ex materia: ⁊forma. Et ideo in vtriſqꝫ ſuppoſitumnon eſt omnino idem quod ipſa natura. Hoc tamen eſt aliter ⁊ aliterin vtriſque. ¶ Dupliciter autem aliquid accipitur vt accidens preter rationem rei. Uno modo: quia non