mors ipſa pena eſt que videtur a pena ſingulos vindicae̓. Oebet enī ꝯſtituta ſic eſſe ciuitas vt eterna ſit. Itaqꝫ nullus inteltus ē reipublice naturalis vt hoīs ī quo mors nō mō ncc̄ria ēverū etiā optāda ꝑſepe. Ciuitas aūtcū tollitur deletur extīguitur. Simileeſt quodamodo vt magna paruisꝯferamus: ac ſic oīs hic mundus intereat et cōcidat. Hoc ideo dixit cicero: qꝛ mūdum nō interiturū cū platonicis ſentit. Cōſtat ergo eū ꝓ eaſalute bellū voluiſſe ſuſcipi a ciuitateqͣ fit vt maneat hͦ ciuitas ſic̄ dic̄ et̓naquāuis moriētibꝰ. et naſcētibꝰ ſinguliſſicut pennis ē opacitas olee. vel lauri atqꝫ huiuſmōi ceteraꝝ arboꝝ ſinguloꝝ lapſu ortuqꝫ filiorum. Morsquippe vt dicit nō hoīm ſinguloꝝ ſꝫvniuſe pena eſt ciuitatiſ: q̄ a pena plerūqꝫ ſingulos vindicat. Vnde merito quei̓tur vtrū recte fecerint ſagūtiin qn̄ vniu̓ſam ſuā ciuitatē intei̓re maluer̄t: ꝙͣ fidē frange̓ qua cū ip̄a rōnarepublicā tenebantur. In quo ſuo facto laudātur ab hoībꝰ terrene reipublice ciuibꝰ. Sꝫ quō huic diſputacōipoſſent obedie̓ nō video. vbi diciturnulluꝫ ſuſcipiendū eſſe bellū. niſi autꝓ fide. aut ꝓ ſalute: nec dicitur. ſi invnū ſiml̓ ꝑiculū. ita duo iſta cōcurrerint vt tenei̓ alterū ſine alteriuſ amiſſione nō poſſit: quid ſit potius eligerdū. Profecto enī ſagutini ſi ſalutē eligerēt fides eis fuerat deſerēda: ſi fides tenēda. amittēda vtiqꝫ ſalus ſic̄factū ē. Salus aūt ciuitatis deitalisē. vt cū fide ac ꝑ fidē teneri. vel potiuſacquiri poſſit: fide aūt ꝑdita ad eamquiſqꝫ venie̓ nō poſſit. Que cogitacōfirmiſſimi ac patientiſſimi cordiſ. totac tātos martireſ fecit: qͣlem ne vnū qͥdē habuit. vel hr̄e potuit. quādo ē deuſcreditus rōmulꝰ. ¶ Ca. vij.Ed valde ridiculū ē. de romulid̓initate falſa cū de xp̄o loqͥmurfacere mētionē. veruntn̄ cū ſexcentis ferme annis an̄ ciceronē romulus fuei̓tatqꝫ illa etas iā fuiſſe doctrinis dicat̉exculta vt qd̓ fiei nō p̄t om̄e eludēsreſpūe̓t: quāto magis poſt ſexcentosannos ip̄ius tꝑe ciceronis maximeqꝫ poſtea ſb̓ auguſto atqꝫ tibei̓o erudicōribꝰ vtiqꝫ tēꝑibꝰ reſurrectōnemcarnis xp̄i. atqꝫ in celū aſcenſionemtāꝙͣ id qd̓ fieri nō poteſt mēs humana ferre nō poſſet. eludenſqꝫ ab auribus cordibuſqꝫ reſpue̓t: nnſi eam fieipotuiſſe atqꝫ factū eſſe d̓initas ip̄iusveritatis vel veitas d̓initatis ⁊ ꝯteſtātia miraculoꝝ ſigna mōſtrae̓t. ut terrētibꝰ et ꝯtradicētibꝰ tā multis tāqꝫmagnis ꝑſecucōibꝰ p̄cedēs ī xp̄o deinde ad nouū ī ſcl̓m cetei̓s ſacra reſuircō. atqꝫ immortalitaſ carniſ ⁊ fideliſſime crede̓tur: et p̄dicae̓tur intrepide:et ꝑ orbē terre pullulatura fecūdiuſcūmartirū ſang̓ne fere̓tur. Legebāt̉ enīp̄coma p̄cedētia ꝓphetaꝝ ꝯcurrebātoſtēta ꝟtutū. ⁊ꝑſuadebatur vei̓taſnoua ꝯſuetudini. nō ꝯtraia racōi: donecorbis terre qͥ ꝑſequebatur furore. ſeque̓tur fide. ¶ Ca. viij.Hr inquiūt nūc illa miraculaq̄ p̄dicatis facta eē nō fiūt? Poſſem qͥdē dicere neceſſaria fuiſſe pͥuſꝙͣ crede̓t mūdus. ad hoc vt crede̓t mūdꝰQuiſquis adhuc ꝓdigia vt credatinquirit. magnū ē ip̄e ꝓdigiū qͥ mundo credēte nō credit. verū hoc ideo dicūt: ut nec tūc illa miracula factafuiſſe credātur. Vnde ergo tāta fide xp̄us vſqꝫ quaqꝫ cātatur in celū cūcarne ſublatus? Vn̄ tꝑibꝰ eruditis.et om̄e qd̓ fieri nō poteſt reſpuētibꝰ. ſine vllis miraculiſnimiū mirabiliter incredibilia credidit mūdus? An forte credibilia fuiſſe: et ideo creditaeſſe dicturi ſūt? Cur ergo ip̄i nō credūt? Breuis ē igitur nr̄a complexio.