reqͥrebāt ſalutēqꝫ eius ſaluti ſue p̄pone̓ nō dubitauer̄t: pro iſto vno vicioid ē amore laudis. pecunie cupidit ate. et multa alia vicia ꝯpmētes.Am ſanius videt. ¶ Ca. xiij.qui⁊ amorem laudis viciū eē ꝯgnoſcit: qd̓ nec poetā fugit oratiū qui ait.Laudis amore tumēs: ſut certa piacula q̄ te ter pure lecto poterat recreare libello. Itemqꝫ in carmīe lirico: adrep̄mendā dominādi libidinē ita cecinit. Latius regnes auidū domandoſpūm ꝙͣ ſi libia remotis gadibꝰ iungaſ: et vterqꝫ penus ẜiuat vni. Verutn̄ qui libidines turpiores. fide pietatis impetrato ſpū ſancto et amore intelligibilis pulcritudinis non refrenant: melius ſaltē cupiditate hūanelaudis ⁊ glorie. nō qͥdē iā ſcī: ſꝫ minusiā turpes ſūt. Etiā tulluiſ hinc diſſimulae̓ nō potuit. in eiſdē libris quos derepublica ſcripſit: vbi loquitur de inſtituēdo pnͥcipe ciuitatis. quē dicit alēdū eē gloria: etꝯ ſeqnter ꝯmemoratmaiores ſuos multa mira atꝫ p̄claragl̓ie cupiditate feciſſe. Huic igiturvicio nō ſolū nō reſiſtebant. veru etiāid excitādū et accedēdū eſſe cēſebat:putates hoc vtile eē reipublice: ꝙ ꝙnec ī ipſis ph̓ie libris tullius ab hacpeſte diſſimulet vbi eā luce clariuſ cōfitetur. Cum enī de ſtudijs talibꝰ loq̄retur q̄ vtiqꝫ ſectāda ſūt fine veri boninō vēto ſitate laudis hūane: hāc intulit vniu̓ſalē gn̓alemqꝫ ſentētiā. Honos alit artes om̄eſqꝫ accēdūtur adſtudia gloria. iacētqꝫ ea ſemꝑ. q̄ apd̓quoſqꝫ improbātur. ¶ Ca. xiiij.Preſiſtit̉ ſme dubitacōe ꝙ ceditDicigitur cupiditati meliusTato em̄ quiſqꝫ eſt deo ſimilior: qͣntoet ab hac immūdicia mundior. Quein hac vitā et ſi nō funditus eradicat̉excorde. qꝛ etiā pene ꝓficiētes aīostemptae̓ nō ceſſat: ſaltem cupiditasliber quītiusglorie ſuꝑetur dilectōe uiſticie. vtſi alicubi iacet q̄ apud quoſqꝫ improbantur. ſibona. ſi recta ſunt: etiā ipſeamor humane laudis erubeſcat: et cedat amori vetatiſ. Tā enī ē hoc viciuꝫinimicū pie fidei ſi maior in corde ſitcupiditaſ gl̓ie ꝙͣ dei timor. vel amor:vt dn̄s diceret. Quo poteſtis crederegl̓iam ab inuicē exſpectātes: et gl̓iaꝫqͥ a ſolo deo eſt nō querētes. Item dequibuſdā qui in eū crediderant. et verebantur palā ꝯfitei̓: ait euangeliſta.Silexerunt gl̓iam hoīm magis ꝙͣ deiQd̓ ſcī apl̓i nō fecert. Qui cū in hijs locis p̄dicaret xp̄i nomē. vbi nō ſolumimprobatur ſic̄ ille ait. iacetqꝫ ea ſemper q̄ apud quoſqꝫ improbantur. verū etiā ſūme deteſtacōnis hebatur: tenētes qd̓ audierant a bono magiſtroeodēqꝫ mēdico mentiū. ſi quis me negauei̓t coram homībꝰ negabo eū cora patre meo qui in celis ē vel corā angelis dei: inter maledca et obprobria. inter grauiſſimas ꝑſecucōes crudeleſqꝫ penas nō ſūt deterriti a p̄dicacōne ſalutis hūane. tato fremitu offenſionis hūane. Et quo eos diuina facienteſ. atqꝫ dicētes d̓ineqꝫ viuētes. debellatis quodamo cordibꝰ duris atꝫintroducta paceuiſticie ingēs in eccleſia xp̄i gloria ꝯſecuta eſt. nō in eatāꝙ ī ſue ꝟtutis fine quieuer̄t: ſꝫ ea qͦꝫip̄aꝫ ad dei gloriā referēteſ. cuiuſgratales erat: iſto qͦꝫ fomite eos quibusꝯſulebāt ad amore illius a quo et ipſi tales fierent accēdebant. Naqꝫ nōꝓpter humanā gloriā boni eſſent: docuerat eos magiſter illoꝝ dicēs. Cauete facere iuſticiā veſtra corā hominibus. vt videamī ab eis: alioqui mercedē nō hēbitis apud patre veſtrū qͥeſt in celis. Sꝫ rurſus ne hoc ꝑuerſeintelligentes hominibꝰ placere metueret. minuſqꝫ ꝓdeent latendo ꝙ boniſūt: demōſtranſ quo fine innoteſcere