Druckschrift 
2 (1486)
Entstehung
Seite
208r
Einzelbild herunterladen
 

De confeſſis. 20 b

decimū ita generaliter vt dicamꝰ ad hoc vt valeatꝯfeſſio reqͥrit̉ fiat in depēdentibꝰ a volūtate ꝯfitētis. vn̄ ꝯͣ matrimoniū valet cōfeſſio. vt in. c. ſuꝑ eode eo cogno. ꝯſang. vxo. ſue. niſi quatenꝰ tēdit ī ſuip̄iudiciū qꝛ tūc p̄ſumit̉ verū ꝯfiteri. vt in cōfeſſiōe facta in cauſa crimīali. ij. q. j. nos in quēqͣꝫ. et in. l. vltimo ſupplicio. ff. de pe. Sed nūc q̄ro pone ꝯfeſſiohabeat ſua reqͥſita de qͥbus.. dixi. ꝗͥd tūc oꝑat̉? Glo.iſta modicū ante finē dicit releuat ab onere ꝓbādivn̄ in cōfeſſum nulle erūt ꝑtes iudicis niſi in ſentētiādo. qͣſi ex hoc velit glo. ſnīa eſt ferēda ꝯͣ cōfeſſuꝫ ſꝫalia cognitio requirit̉. Attēde ꝯcludo ſic qn̄qꝫfeſſio emanat in crimīalibꝰ qn̄qꝫ in ciuilibꝰ. pͥmo caſuferēda eſt ſentētia. l. ſi cōfeſſus. ff. de cuſto. reo. et notaBar. in. l. j. de cōfeſ. Sed ego limito hoc niſi crimē ſitnotoriū. tūc em̄ pōt ꝓcedi ad executiōꝫ pene ſine aliaſnīa. tex. eſt notabilis iūcta glo. ẜꝫ vnā lec. in. l. ictus fuſtium. ff. de his no. infa. ſentit Inno. in. c. ex ꝑte.. dever. ſig. vel ſaltem requirit̉ ſnīa ſolēnitate dobita ī alijs ſentētijs. vt no. in. c. veſtra coha. cle. muli.qd̓ noͣ. iſtis capiunt̉ in delictis ſtatim abſqꝫ aliaſnīa mitrant̉ vel fuſtigātur. In ciuili ꝟo aut emanatcōfeſſio an̄ litē ꝯte. libel. oblato tūc fert̉ ſnīa ſꝫſit p̄ceptū de ſoluēdo qd̓ p̄ceptū eſt ſnīa ſed potiꝰad executionē tēdit. vide glo. ij. q. j. nos ī quēqͣꝫ. in. c.dudum de elec. ij. no. Bar. in. d. l. j. ff. e. aut emanat pꝰlitē cōte. ſeu fit ad libellū tūc fert̉ ſnīa. vt no. ī dictisiuribꝰ. Et dicit̉ ꝯfeſſus habet̉ cōdēnato exponit̉ improprie. vt no. glo. in. d. l. j. em̄ eſt ꝓprie ꝯdēnatus nec habet̉ ꝓprie cōdēnato ſed ferēda eſt ſnīaqꝛ pōt qͥs cōdēnare ſeip̄m. C. ne qͥs in ſua. l. vnaet. l. penl̓. ff. de arbi. Ex p̄dictis habes vnū effectuꝫconfeſſiōis. an̄ aūt ꝯfeſſio infamet in caſibꝰ in ꝗbꝰ ſnīainfamaret? Glo. in. d. l. ictus fuſtiū. ſentit ſic. ſꝫ ꝯͣriūibi ſentit Bar. qꝛ iura irrogant infamiā ex ꝯdēnatiōeſꝫ ꝯfeſſus habet̉ ꝯdēnato in crimīalibꝰ. vt.. dictū eſt. de hoc dic qd̓ plene no. in. d. l. ictus fuſtiū. et. l.qm̄. ff. e. ti. Itē adde aliū effectū notabilē quē ſingulariter ponit Bar. in. d. l. ictus fuſtiū. dicit em̄ ꝯfeſſioexͣiudicialis vna alijs indicijs reddūt iudiciū notoriū. qd̓ noͣ ꝑpetuo his no. in. c. at ſi clerici de iudi.hec ſufficiūt quo ad hūc articulū. vide latius de maͣeffectu ꝯfeſſiōis Ci. in dicta. l. vna. C. e. in dicta. l.generalit̓. C. de nu. pe. qd̓ no. Bar. in. l. falſa.et. l. teſtamentū. C. de iur. fa. igno Nūc veniamus ad reuocationē erroris q̄ro an qn̄ error excuſat? Glo. fi. rn̄det error excuſat ſi eſt facti ꝓbeturerror nondū finito negocio. vt hic. l. error. C. de iur̄. fac. igno. Error ꝟo iuris excuſat. vt hic̄ a ꝯͣrio etl. fatet̉. ff. de ꝯfeſ. Glo. nimis ſuccincte ſe expediuitvnde in multis eget ſuppletione. Et hanc materiā expediā principalit̓ duo q̄ſita. primū an̄ qn̄ cōfeſſiopoſſit reuocari? Secūdū an̄ in caſibꝰ ī quibꝰ pōt p̄textu erroris reuocari qͣliter ꝓbabit̉ error? Ueniensad primū maxīe ſequēdo Bar. in. l. fatet̉. ff. e. dic aut ꝯfeſſio ꝯcernit p̄paratoria iudicij aut deciſoriapͥmo caſu qn̄qꝫ qͥs ꝯfitet̉ falſum ſciēter. vt qꝛ dicit ſepoſſidere vbi poſſidebat. tūc aut adu̓ſario ſciēte pōt reuocari qꝛ adu̓ſariꝰ ſeip̄m decepit exqͦ egit ſciēter ꝯͣ illū poſſidebat. vt ī. l. is ſe obtulit. ff. de reivēdi. no. in. c. adu̓ſario excep. aut eo ignorāte p̄treuocari an̄ lit. ꝯtē. ſi nulla captio aduerſario fit puta actor peteret a certa ꝑſona iſte obtulit ſe dicēs ſeillā poſſidere vl̓ ſi hoc ceſſat fecit tn̄ aduerſariꝰ multas expēſas tūc em̄ reuocat ſatiſfaciēdo aduerſario deſuo int̓eſſe al̓s. de dic vt le. no. in. l. de etate. §. fi.ff. de interro. acti.. d. l. is ſe obtulit. Qn̄qꝫ qͥs ꝯfitetur falſū errorē tūc in caſibꝰ ī quibꝰ.. dictū ē poſſereuocari ſi ex certa ſciētia eſſet cōfeſſus. fortius poterit ſi errorē. ar. legū ſuꝑius alle. In alijs ꝟo caſibus

diſtingue. aut habuit iuſtā cām erroris aut ſic. primo caſu an fuit ꝓpt̓ latā culpa non pōt reuocare. vtd. l. de etate. §. iuſto. Ex quo infert̉ ſi errauit ī iure pōt reuocare qꝛ error iuris ē lata culpa. vt. l. lateculpe. ff. de ver. ſig.. d. §. qui iuſto. niſi eſſet ꝑſona cui imputat̉ iuris ignorātia vt miles. vt. l. j. ff. de iur̄.fa. igno. Idē videt̉ in femīa ruſtico monacho. ſil̓ibus ꝑſonis ſi ſunt ī loco vbi defacili potuerūt cōſulere peritiores. vel ē ius dubiū multiplicit̓ intelligibile. vt. l. regula. ff. de iur. fa. igno. facit qd̓ legit̉ no. inl. cum de indebito. ff. de proba. glo. xxxviij. diſt. c. j.et. j. q. iiij. §. notandū. nam his caſibus pōt dici lataculpa. Si ꝟo eſt culpa leuis vel leuiſſima tūc pōt reuocari vſqꝫ ad ſentētiā. Intelligo an̄ ꝯcluſionē. ar. c. dilectꝰ de fi. inſtru.. c. paſtoralis de poſ. ꝓprieet. c. auditis de ꝓcu. ibi. Idē poſt ſnīaꝫ appellatiōe vl̓ in integrū reſtitutiōe ſuſpēſam. l. de etate. §. excauſa de in inte. reſti. facit qd̓ no. in. c. j. de excep. na appellatio ſuſpēdit oīa pͥus geſta vſqꝫ ad terminū cōtelit. C. de ꝓcura. l. ita demū. hoc voluit Io. an. hic poſtEgi. ſic dicit Guil. obtinuiſſe ī ſpe. e. ti. §. vlti.. pe. ſequit̉ Bar. in dicta. l. fatet̉. poſtea ꝟo reuocari pōt vt hic. d. l. error. Fallit ſi ē talis error reddat iudiciū nullū. de ꝓcu. c. in noſtra.. l. ſi per errorē.ff. de iuriſdi. om. iudi. et. l. licet. C. de ꝓcu. ſi. Secūdo caſu pͥncipali qn̄ ꝯfeſſio emanat circa deciſoriaexcludo pͥmo aliquos caſus ī quibꝰ reuocari non pōt.Primo ſi lata ē ſnīa a qua eſt appellatū nec ē ſuſpēſa reſtitutionē in integrū. vt hic. d. l. error. Secūdus caſus qn̄ ſperatur ſentētia diffinitiua qꝛ ꝯfeſſio fuit facta ante lit. cōte. vt.. dixi. ſed factū fuit cuꝫcauſe cognitōe p̄ceptū de ſoluēdo a quo fuit appellatū. hoc p̄ceptū ꝯfeſſiōe pͥus facta habuit vimſentētie. vt. d. l. j. et. l. certū in fi. ff. de cōfeſ. no. Bar. ind. l. fatet̉. pone exēplū facta ꝯfeſſione an̄ li. ꝯte. iudex dedit terminū ad oſtendēdū qͣre dicta ꝯfeſſio nondeberet mādari executiōi vl̓ fieri p̄ceptū de exequēdo infra terminū p̄fixū nihil fuit allegatū in ꝯͣriū. Tercius caſus qn̄ error fuit ꝓbabilis vt qꝛ allegat̉ lataculpa. pone exēplū qn̄ eſt error iuris vl̓ error factiprij de recēti vel de lōginquo. ſꝫ factū erat notoriū. iuxͣno. in. c. ab excōicato de reſcrip. et in. c. illoꝝ in fi. deſen. excō. qd̓ dixi de errore iuris intellige vt.. dixi inp̄cedenti mēbro. ꝓbant̉. in. d. l. de etate. §. iuſto. et a ꝯtrario excludit errorē iuris. in. d. l. fatet̉.Quartꝰ caſus ī actōe creſcit inficiatiōꝫ vt ī actōeaqͥl̓. ī. l. ſi is. ff. e. no. Bar. in. d. l. fatet̉. reuocariaūt pōt vbi allegat̉ error ꝓbabilis vel ſaltē excluditlata culpa dūmodo reuocet̉ an̄ negociū finitū ſnīaꝫvl̓ alio puta iuſiurādū vl̓ aliā trāſactōeꝫ niſi ſentētia ſit ſuſpēſa appellationē vl̓ reſtitutionē in integrū vt.. dixi ī p̄cedēti mēbro. ante ꝟo ſnīaꝫ vel aliterfinitū reuocari pōt etiā pꝰ p̄ceptū factū de ſoluēdo ſi fuit ſcm̄ cauſe cognitiōe p̄dicto. vt no. Bar.in. d. l. fatet̉. hec ꝓbant̉ iūcta. d. l. de etate. §. quiiuſto. d. l. error. dicta. l. fatetur. cum ibi no. hecſufficiūt quo ad primū q̄ſitū ꝓcedūt iſta ī ꝯfeſſiōe exp̄ſſa. Quid aūt ī tacita vt in illa inſurgit ex ꝓductiōe inſtrumēti vl̓ ꝯcurrit inſtr̄o ꝓducto: dic vtno. Inno. in. c. venerabil̓ de excep. in. c. oliꝫcēſi. vbi tangā. Uenio nūc ad ſecūdū qͣlit̓ debeatbari error ad ꝯfeſſionē reuocandā in caſibꝰ ī qͥbꝰ ex errore reuocari pōt? Iaco. de are. poſuit duas opi. vtrecitat Io. an. pͥma p̄ſumit̉ re ſic vt ꝯfeſſus ē niſiꝓbet̉ ꝯͣriū. ſꝫ ꝓbato ꝯrio eliſa eſt ꝯfeſſio. ſic ẜm iſtaꝫopi. non ē neceſſe alit̓ docere de errore ſꝫ ſufficit ꝓbarere alit̓ ſe hr̄e. ar. C. de erro. aduo. l. ij. ſic̄ p̄ſumptio elidit̉ ꝓbationē ꝯͣrij. de ꝓba. ꝓpoſuiſti. et. c. licꝫ. ſi aūtadu̓ſariꝰ de ſcīa replicaret audiret̉. ar. C. de euic. l. pe.Alia eſt opi. reuocās dꝫ iurare ſe errorē ꝯfeſſū qd̓