De cau. poſ. ⁊ proprie. ſꝫ 8

do aliquā dictionē taxatiuā vt tm̄. ſecus videt̉ vbi ſimpliciter ꝯmittit̉ cognitio qꝛ ꝓnunciatio venit acceſſoriead cognitōeꝫ qm̄ de qua re cognouit ⁊cͣ. vt hic ⁊ in. l. dequa re. ff. de iudi. ita notabilit̓ ſentit Inno. in. c. ad hec.de offi. archi. ⁊ idē collecͣ. ibi. qd̓ noͣ. hoc idē tenet Spec.in ti. de iudi. dele. §. ſequit̉ ꝟ. ⁊ noͣ. do. an. in. c. ſuꝑ qͣſtionū de offi. dele. Et facit ille tex. in pͥn. ꝓ ⁊ ꝯͣ. ſed glo. in. l.qui ꝓcuratorē. ff. de ꝓcu. tenet ꝯͣriuꝫ. ⁊ in effectu ſequit̉Bar. in. l. a diuo pio. ff. de re iudi. in ſecūda colū. nitit̉ tn̄opi. ꝯcordare hoc mō. ꝙ aut fuit ꝯmiſſa ſimpliciter cauſa ⁊ videt̉ ꝯmiſſa deciſio. aut fuit ꝯmiſſa cognitio ⁊ tuncſecus videt̉ in. l. cū p̄tor. ff. de iudi. Io. an̄. in addi. ſpe. ⁊in loco p̄al. plene ꝓſequit̉ allegādo multa iura ꝓ ⁊ ꝯͣ. ettandē videt̉ ſic diſtinguere ꝙ aut delegatio cognitōniseſt facta ab ordinario ad queꝫ de facili pōt recurri ⁊ nontranſit deciſio. ſecus ſi eſt facta a pͥncipe cū ad eum de facili recurri nō pōt. vel ſic ẜm eū aūt eſt facta ꝯmiſſio perviam ꝯmiſſionis ordinarie iuriſditionis ⁊ tranſit deciſioquia eſt de natura ordinarie iuriſditionis cognitio. autper viam delegatōnis ⁊ nō tranſit. Ex quo patet ꝙ articulus iſte eſt valde dubius. Et ꝓ hac vltima opi. ꝙ nontranſeat facit qꝛ cognoſce̓ ⁊ diffinire ſunt diuerſa. optime facit. c. cauſaꝫ de reſcrip. ⁊. iij. q. vj. qͣꝫuis. ⁊. c. accuſatus. vno ergo ꝯmiſſo videt̉ reliquū interdictū. vt. l. cumptor pall̓. ⁊. xxv. di. qualis. facit cle. auditor cum ibi no.de reſcrip. ⁊ ad hͦ qḋ dicit̉ de qua re iudex cognouit ⁊cͣ.poteſt rn̄deri ꝙ ꝓcedit data ptāte rei iudicis decidēdi.ſecus qn̄ nō habet ptātem. vt in dictis. c. qͣꝫuis. ⁊. c. accuſatus. ⁊ hāc opi. tenui nouiſſime in. d. c. ſuꝑ queſtionumFallit quarto in incidētibꝰ queſtionibꝰ quia de eis iudexcognoſcit ſed nō ꝓnūciat. ⁊ dic de hoc vt plene dictumfuit in. c. j. de or. cog. Fallit extra glo. in caſu. l. quotiēs.C. vbi ſena. vel clariſ. vt in caſu crimīali patricij ꝯſularis ⁊ multoꝝ ſimiliuꝫ de quibꝰ ibi ꝯͣ quos iudex inferioraudit ſed nō ꝓnūciat. Itē fallit cū ꝑ appellationē recuſationē vel reuocationē ꝓnūciare nō pōt iudex qͥ cognouit. .jͣ. appel. ſcd̓o requiris. ⁊. c. cū ſpāli. ⁊. c. vt debitus cuꝫſi. Itē fallit in caſu. c. ꝯſtitutus. jͣ. de ap. vbi legatus ſe informat de appellatōe interpoſita ad papā nō vt ꝓnunciet ſed vt cauſam inſtructā ad papa remittat. Et ſciasꝙ verbū debet hic poſitū importat neceſſitatē qꝛ ꝓnunciare tenet̉ ſuꝑ re de qua cognouit. vn̄ tex. in. l. de qua reff. de iudi. dicit iudice cogendū. ⁊ dic ꝙ coget̉ ꝑ ſuꝑiorem vt ibi no. facit. c. paſtoralis de of. or. ⁊. c. nullꝰ de iurepa. ¶ Nūc venio ad glo. Inno. quā ſic expedio. Primo .n. querit̉ nūquid p̄latus poſſit petere reſtitutioneꝫpoſt ꝯfirmationē electionis ſeu poſt inſtitutioneꝫ de eofactam anteqͣꝫ corporaliter ſit poſſeſſionē beneficij adeptus? Inno. ꝯcludit ꝙ aut vult petere reſtitutionē ip̄iꝰbeneficij ⁊ nō poteſt exquo nō fuit adeptus adhuc corporalē poſſeſſionē. licet .n. ꝑ ꝯfirmationē det̉ ptās adminiſtrādi. de elec. tranſmiſſam. nō tamē nāciſcit̉ poſſeſſionem niſi corporaliter apprehendat. ſimile in herede quiadeundo hereditatē naciſcit̉ dn̄ium ſed nō poſſeſſionēniſi corporaliter apprehēdit. vt. l. cū heredes. ff. de acqͥ.poſ. Et iſtū tex. intelligit ꝙ habuerit iam poſſeſſionē ꝑꝯfirmationē. qd̓ ſatis placet quia al̓s non potuiſſet eijciquia pͥuatio p̄ſupponit habitu. de deſpon. impu. ad diſſoluendū. ⁊. l. dece. ff. de ꝟ. ob. facit qd̓ noͣ. Di. in regulajͣ. de re. iur̄. li. vj. vbi vide. Aut vult petere reſtitutioneꝫrerum ip̄ius beneficij vel alias actiones intētare ⁊ pōt licet illarū rerū nunqͣꝫ apprehēderit poſſeſſionē quia nūcagit nomīe beneficij ⁊ nō noīe ꝓprio. ⁊ ideo ſatis ē ip̄mfuiſſe in poſſeſſione qd̓ nō. Idē ſequūtur do. de ro. deciſio. iiij. hoc tn̄ notabilit̓ limitāt ſi nullus aliꝰ eſt in poſſeſſione bn̄ficij. tūc .n. nō pōt ꝯfirmatus ſeu inſtitutꝰ agereqꝛ eſſet ſpoliare ꝓpria aucͣte poſſeſſorē qd̓ nō licet. xvj.q. vj. placuit de p̄ben. eū qui. li. vj. ⁊. l. ſiqͥs in tātā. C. vn̄vi. ⁊. l. extat. ff. qd̓ me cā. Idē ſentit Inno. ī. c. trāſmiſſaꝫde elec. ⁊ ī. c. ī lr̄is. jͣ. ti. ꝓxi. facit. c. ꝑ venerabilē qͥ fi. ſint le.

⁊ qd̓ ibi no. ⁊ hinc ſumpta occaſione Inno. ꝓſequit̉ hictres queſtiones. Prima an̄ cōfirmatꝰ ſeu ꝓuiſus poſſitadmīſtrare ante inſtallatōeꝫ ſeu inductōeꝫ in poſſeſſionem corꝑalē? Secūda q̄ſtio qn̄ quis dicat̉ habe̓ ꝓprietatē ⁊ poſſeſſionē rerū eccl̓iaſticaꝝ? Tercia q̄ſtio ſi ꝯtingat p̄latū velle agere ꝓ iuribꝰ eccl̓ie quo nomine agētꝫ¶ Ad primā queſtionē Inno. hic ꝯcludit ꝙ poſſit adminiſtrare. ar. de elec. c. trāſmiſſaꝫ. ⁊. c. noſti. ſil̓e in tutore qui ſtatim admīſtrat cū ſcit datū ſe tutorē. de quo inl. j. ff. de admi. tu. Nec ob. iura que vident̉ reqͥrere inſtallationē. qꝛ intelligi debēt quo ad ſolēnitatē non autē deſubſtātia admīſtrationis. vel ẜm eū requirit̉ inſtallatiode neceſſitate qn̄ hoc habet ꝯſuetudo. Et idē nō. Inn.in. c. in lr̄is. jͣ. e. ſicut .n. ꝑ ꝯſuetudinē fingit̉ aliquis poſſeſſionē nactus qui nō eſt de cōſuetudine. c. ij. ſic. ⁊ vbi ēꝯſuetudo vt ante inſtallet̉ qͣꝫ admīſtret fingit̉ poſt ꝯfirmationē nō habere iura ꝯfirmationis qd̓ no. ſed de hacmateria dic vt plenius no. in. d. c. trāſmiſſam. ⁊ de ꝯſue.c. ij. Et intellige ꝙ admīſtret poſt ꝯfirmationē ſeu ꝓuiſionem ſi alius nō eſt in poſſeſſione vt. sͣ. dixi. quia tuncagendū eēt coraꝫ ſuꝑiore vt ille remoueat̉ a poſſeſſionequia nō licet ꝓpriā aucͣte aliū expellere a poſſeſſione neccirca poſſeſſionē aliquid innouare. vt. l. fi. C. ſi ꝑ vim velalio mō. ⁊ qd̓. sͣ. dixi. Itē intellige ꝙ ante inſtallatōeꝫ n̄debet admīſtrare qn̄ hoc ſpecifice hꝫ ꝯſuetudo vt antenō admīſtret. ſecus ſi ꝯſuetudo ſolū hꝫ ꝙ fiat inſtallatōtūc .n. licet ſeruāda ſit ꝯſuetudo. de of. or. vt nr̄m. nihilominus tn̄ ante inſtallatōeꝫ admīſtrare poterit ẜm Inno. hic ꝓpe fi. qd̓ ſingularit̓ nō. Et ſi diceres ad ꝗd fiatinſtallatio exquo ante admīſtrare poterit. Rn̄. vt acquirat poſſeſſione eccl̓ie quā nō acꝗrit ex eo qꝛ agit ꝓ iuribus eccl̓ie. Itē ꝓpter quādaꝫ ſolēnitatē ne videat̉ propria aucͣte intrare poſſeſſionē. ¶ Ad ſcd̓am queſtioneꝫquis habet ꝓprietatē ⁊ poſſeſſionē rerū eccl̓ie: dicit Inno. ꝙ nō p̄latus ſed xp̄c noſcit̉ habere. vn̄ quecūqꝫ homines eccleſijs offerūt dicunt̉ eē oblata deo. xij. q. ij. nulli liceat. ⁊. c. qui abſtulerit. ⁊. e. cā. q. j. res. ⁊. c. vidētes. Secunda opi. eſt quā ip̄e refert ꝙ eccl̓ia habet poſſeſſioneꝫ⁊ ꝓprietatē .i. ꝯgregatio fideliū cuiꝰ caput eſt xp̄c. sͣ. deſacra vnc. c. j. ante medium. ⁊ ſi aliquādo inueniant̉ hecbona deo oblata eē ep̄oꝝ vel p̄latoꝝ vel capituloꝝ dicit eſſe eoꝝ quo ad gubernationē. dicunt̉ etiā eſſe pauperum quo ad ſuſtentationem. ⁊ ſic intellige. xvj. q. j. c.qm̄. vbi dicit̉ ꝙ quicqͥd habēt clerici pauperū eſt. dicūtur .n. habere clerici quo ad admīſtratōne pauꝑes quoad ſuſtentationē. patrimoniū .n. eccl̓ie eſt ꝯmune. vndenullus debet ſibi appropriare. jͣ. de p̄ben. c. iij. ⁊ ꝓpter hͦfuerunt diuiſa ⁊ limitata bona eccl̓iarū ⁊ ipſoꝝ adminiſtratio epiſcopis et alijs p̄latis cōceſſa vt nullus in cleropenuriā patiatur. de quo vide bo. tex. in. c. videntes xij.q. j. ⁊. c. ex his. ⁊. c. ep̄s. Ex hoc arguit Hoſti. ꝙ diſpenlationes ꝯceſſe ſuꝑ bn̄ficioꝝ multitudine odioſe ſunt ⁊reſtringēde qꝛ valde iniuſtū eſt ⁊ iniquū vt multi eſuriant forte meliores ⁊ vnus ebriꝰ abūdet in ꝟbo ⁊ peſſimꝰin exemplo. jͣ. ad corinth̓. xj. Intelligo hoc dictū Hoſti.qn̄ diſpenſatio fit fauore ꝑſone ſecus ſi fauore eccl̓ie. dequo vide qd̓ nō. Inno. in. c. cū iā dudū de p̄bē. Et ꝑ pͥus dicta infert Inno. ꝙ quātūcūqꝫ moriat̉ p̄latus ⁊ oēsclerici alicuiꝰ eccl̓ie tamē ꝓprietas ⁊ poſſeſſio remanentpenes xp̄m qui viuit in eternū vel penes vl̓em ⁊ ſingularem eccl̓iaꝫ q̄ nunqͣꝫ morit̉ nec vnqꝫ ē nulla. ⁊ ꝑ hoc dicit Spe. ī ti. de pe. ⁊ po. §. j. ꝟ. ſed pone. vacāte eccl̓ia ꝙͣꝯͣ ingrediētē poſſeſſionē eccl̓ie vacāte ip̄a eccl̓ia pōt p̄latus ſubſtitutus agere tanqͣꝫ ꝯtra inuaſoreꝫ. qꝛ poſſeſſionō erat vacās lꝫ vacaret eccl̓ia īmo eccl̓ia poſſidere cenſetur. ſecus dicit hic Inno. in herede. nō .n. pōt agere interdicto recuperāde poſſeſſionis ad rē qua ſpoliatꝰ eſtetiā poſtqͣꝫ adiuerit hereditatē niſi prius habuerit ꝑ ſevel ꝑ aliū illius rei poſſeſſionē qꝛ ip̄e habet intētare int̓dictū noīe ꝓprio. ⁊ hꝫ ꝓbare duo .ſ. poſſeſſionē ⁊ ſpō-