De libel. obla. A

tio fieret nō. Cy. tn̄ tenet ibi ꝯtrariū ſeq̄ndo opi. huiusglo. ꝙ etiā ſcpͥture nō poſſit ꝑ ꝑtes renuciari. do. An. ſequit̉ h̓ opi. Io. an. ⁊ plus dicit ꝙ ſi ꝑs remittit ⁊ indexpetat adhuc nō ē de ſub̓a. ſatis em̄ ē iudici ꝙ hꝫ petitōꝫī actꝭ deſcriptā. ſecꝰ dicit ſi ꝑs exp̄ſſe nō remittit tunc exiudice petēte nccͣio dꝫ offerri. ar. h̓. vn̄ cōcludit ꝙ ſi libellus petit̉ a ꝑte ⁊ a iudice̓ eſt de ſub̓a ī plenarijs iudicijs. In ſūmarijs ꝟo reqͥrit̉ quedā poſta .i. petitō deſcripta apud acta ſic̄ ſcribunt̉ alia dicta. Si ꝟo non petit̉a ꝑte nec a iudice nō ē de ſub̓a: ſꝫ reqͥrit̉ aliqͣlis petitō ſipetit̉ a iudice ꝑte nō ꝯtradicēte. idē qd̓ dictū ē ſupͣ qn̄petit̉ a ꝑte vt .ſ. ſit de ſub̓a. Si petit̉ a iudice ⁊ remittia ꝑte ſi volūt plenarie ꝓcedere nō valet remiſſio. ſi volūt ſūmarie ꝓcedere valet remiſſio qͦ ad libellū. Exigittn̄ talis poſta ex qua iudex ſe informet ī ſnīa. ⁊ hͨ nō poteſt remitti a ꝑte. qꝛ int̓eſt iudicꝭ. ⁊ vt dixi hͦ voluit ī effectu h̓ Io. an. ⁊. in. d. cle. ſepe. Tercia opi. mihi placetvt neceſſario exigat̉ libellus ī plenarijs q̇ etiā videt̉ placere Pau. de leaza. ī. d. cle. ſepe. ⁊ dn̄o Car. h̓ moueorpͦ ꝑ iura q̄ gnaͣl̓r reqͥrūt libellū neceſſario. neqꝫ vllā mētionē faciūt de ꝑte. nec etiā fiēda erat mētio cū de directo h̓ ꝯcernat vtilitatē publicā. ſi em̄ offert̉ libellꝰ: dat̉maͣ reo ꝯſulēdi aduocatos ⁊ alios ꝑitos. ⁊ forte deliberabit cede̓ vbi al̓s ex improuiſo rn̄debit ꝙ vult litigare⁊ ſic dat̉ maͣ differēdi lites ꝯͣ. c. finē. de do. ⁊ ꝯtu. ⁊. l. ꝓperandū. C. de iudi. hinc ē ꝙ ꝑtes nō pn̄t cōi ꝯſenſu ꝓrogare inſtantiā cāe pͥncipal̓: vt in. d. l. ꝓperandū. qꝛ hͦē introductū in fauorē publice vtilitatis cui ꝑtes renūciare nō valent. sͣ. de fo. ꝯpe. ſi diligēti. et hͦ voluit tex.ſi bn̄ pōderet̉ ī aut̓. offerat̉. Itē vt deliberate rn̄deat ⁊ne incidat ī ꝓmptū ꝑiculum. intereſt em̄ reipublice nere ſua qͥs male vtat: vt. l. j. ff. de his qͥ ſūt ſui vl̓ ali. iurisItē ī ſūmarijs eſt ſpāle ne ſufficiat dare petitiōꝫ apudacta gͦ in alijs neceſſario reqͥrit̉ libellus. ⁊ ꝓ hoc facit ibitex. ī verbo neceſſario. nec ob. qd̓ dicit ibi Io. an. ꝙ eſtſpāle vt ī ſummarijs nō exigat̉ libellꝰ etiā ſi petat ꝑs. qꝛillud eſt diuinare. nec ibi nec alibi exp̄ſſe aliqͥd dr̄ d̓ ꝑete. ⁊ ꝓ hͦ aꝑte facit lr̄a in iſto tex. vbi pars nihil dicebat⁊ tn̄ iudex dicebat ꝙ oportebat dare libellū ẜm canonicā aucͣtem. gͦ auctoritas q̄ diſponit de traditiōe libelli ꝓcedit etiā ſine petitōe ꝑtis vt h̓ aꝑte ꝓbat̉. et ꝓ hocfacit verbū oportet qd̓ eſt neceſſitatiuuꝫ vt. sͣ. dixi. vn̄iudex nō ſimpl̓r petijt ſꝫ retulit ſe ad aucͣtem eccl̓aſticā⁊ hͦ ꝓcedit regulariter. fallit ī quibuſdā caſibꝰ ī quibuscertū eſt libellū nō offerri. ⁊ in aliqͥbus dubitat̉. quorūmultos ponūt doc. ſꝫ lōge plures ponit Specu. ī ti. de libel. ꝯcep. §. nūc videndū. vbi ponit qͥnquaginta caſusſpāles. h̓ ſubijciā aliqͦs de qͥbus dubitat̉ magis. et qͥ ſūtnotabiliores ī practica. ¶ Et pͦ dubitat̉ qͥd ī cā inquiſitōis ⁊ denūciatōis? Inno. h̓ formādo regulā dicit ꝙ īcā ciuili ⁊ criminali inqͥſitōis ⁊ denūciatōis vtil̓ ⁊ neceſſarius ē libellus vt ſciat reꝰ vtꝝ cedat aut ꝯtēdat. iij. q.iij. offerat̉. refert alios tenere ꝙ ī denūciatōe ⁊ inquiſitōe nō reqͥrit̉ libellꝰ. videt̉ tn̄ Inno. inclinare in primōꝑtē. qꝛ nō apparet cā diuerſitatis. iō idē dicēdū ī vtroqꝫ. de ꝯſti. trāſlato. Hoſt. dicit ī inqͥſitione q̄ ꝓcedit expuro officio libelluꝫ dari nō poſſe. qꝛ nō eſt qͥ offerat. ſꝫloco libelli dant̉ capl̓a de qͥbꝰ ē inqͥrendū. vt. jͣ. de accu.c. qͣlit̓ ⁊ qn̄. ij. §. dꝫ. qͣſi ſentit Hoſt. ꝙ aliqͦ ꝓſequēte inqͥſitōꝫ dādus ē libellꝰ. qd̓ mihi placet. nā tūc exigit̉ litꝭꝯtēſ. ⁊ ſic ſeruat̉ ordo iudiciariꝰ. vt ē tex. no. ī. c. cū dilectus. de pur. ca. facit. c. cū. i. ⁊. a. ⁊ quod ibi noͣ. d̓ re iud̓.qd̓ intellige qn̄ ille qͥ impetrauit inqͥſitōnem. ſecꝰ ſi fuitꝑ iudicē deputatꝰ vt eū adiuuaret. qꝛ tūc nō ē ꝑs. vt ī ſimili noͣ. ī. c. cū clamor. de teſti. ⁊ vide Spe. ī loco p̄al. v̓.ij. ibi qn̄ ⁊cͣ. In denūciatōe ꝟo dꝫ ⁊ pōt ẜm Hoſt. a denūciāte offerri ſicut ī accuſatōe. de accu. licet. ⁊. c. veniens. ⁊. c. cū dilecti. ⁊. c. qͣlit̓. ⁊. c. p̄latoꝝ. Ego d̓ forma ꝓcedēdi ī denūciatōe tā euāgelica qͣꝫ iudiciali canonica ⁊regulari remitto ad ea q̄ plene. sͣ. dixi ī. c. nouit. ſupͣ de

iudi. ¶ Scd̓o dubitat̉ qͥd ī int̓dictꝭ vt interdictꝭ vn̄ vivl̓ vti poſſidetꝭ et ſil̓ibus. nūquid debeat dari libellus:Inno. ꝯcludit ꝙ ſic dando aliā regulā. dicit em̄ ꝙ qn̄cūqꝫ agit̉ inter ꝑtes libellus requirit̉ niſi ius dicat ip̄mnō eē dādū. vt ī aut̓. de exhi. ⁊ intro. reis. §. ſacimꝰ. coll̓.v. gͦ ⁊ ī interdictis offerri dꝫ. q̄ iō ſic appellant̉. qͥa interduos dant̉. inſti. de int̓di. §. ſunt aūt. ꝓ hͦ allego qd̓ legit̉ ⁊ noͣ. ī. c. cōſultatiōibꝰ. de off. dele. ⁊. c. licet. de ꝓba.Idē dicit Inno. ī cautōe dāni infecti vt exigat̉ libellꝰ.ff. de dam. infec. l. iij. Refert alios tenere ꝯͣriū. qͥa hͨ resceleritatē deſiderat. ff. e. l. j. Hoſt. dicit hͦ eſſe arbitrarium ꝓut p̄tor ex cā id viderit accelerādū vel ꝓtelandū.ff. de dam. infec. l. iiij. j. rn̄ſo. et. ff. de fer̄. l. j. §. fi. fallit regula ẜm Hoſt. Inno. ⁊ Io. an̄. qn̄ ꝑtes ꝯueniūt ꝙ iudex nō ī figura iudicij ſꝫ de plano ex officio veritatē audiat ⁊ inqͥrat ⁊ ẜm reꝑta iudicet. ⁊ ſic intelligūt caſumquē aliqͥ faciūt ſpālem. C. de priuil̓. ſcho. l. qͦtiēs. ī fi. lib.xij. ī aut̓. vt diffe. iud̓. §. ſi ꝟo ꝯtigerit. coll̓. ix. ⁊ qd̓ noͣ.de arbi. cū tꝑe. j. rn̄ſo. nā poſſet fieri ex ꝯuentiōe ꝑtiū ꝙeo omiſſo ſnīam daret et optime loquit̉. ſicut em̄ ꝑtespn̄t ex toto cedere liti. vt. c. dudū. de elec. ⁊. l. poſtqͣꝫ liti. C. de pac. ſic ⁊ fortius poſſunt totā q̄ſtione ponere īmanibꝰ iudicis. ſꝫ dictū ſuū nō erit ſnīa diffinitiua ſꝫ dabit quoddā mādatū ẜm ꝙ ſibi videt̉. Et ꝓ hͦ vide bo.glo. de re iud̓. ī. c. fi. li. vj. ⁊ quod noͣ. ī. c. ī cauſis. d̓ re iudi. hͦ mō pōt ꝓcedere opi. q̄ habet libellū poſſe remittia ꝑtibus. ⁊ idē Spe. ī p̄all̓. §. ꝟ. nono. reqͥrit̉ tn̄ expreſſus ꝯſenſus ꝑtiū. vt ibi nō. Io. an̄. al̓s nō valeret ꝓceſſus. ar. ī. c. dudū. de elec. ⁊ in. c. vno. de litꝭ ꝯte. ⁊ huc caſum noͣ. Itē ẜm Inno. ⁊ alios fallit qn̄ cōſuetudo habꝫvt nō det̉ libellus. dico ꝙ cōſuetudo valet ī his q̄ ſuntcirca iudicia. vt. C. de priuil̓. ſcho. l. fi. li. xij. facit de eo qͥmit. ī poſ. c. iij. et hūc caſū noͣ. qd̓ puto ꝓcede̓ vt nō detpetitio ꝑ modū libelli ſꝫ ꝙ petitō nō ſit ſaltē apud actanō credo ꝯſuetudinē valere tanqͣꝫ minus rōnalem ꝑ eaque noͣ. ī. d. cle. ſepe. Item fallit ī caſu quē dixi ſuꝑ glo.qn̄ cauſe ſunt viles et maxime viliū ꝑſonaꝝ. tūc em̄ nedum libellus ſꝫ nulla ſcriptura reqͥrit̉: vt in preal. aut̓.niſi breuiores. ⁊ in. d. c. ſi qͥs cū clerico. ẜm vnū intellectū. Et ī iſtis cauſis breuioribus dixit Bar. in aut̓. niſibreuiores. ꝙ nō requirit̉ aliqͣ ſcriptura ī toto ꝓceſſu. ⁊ꝑ ꝯn̄s dꝫ credi ſimplici relatōi iudicis nec miꝝ ẜm eumnā ſi al̓s credat̉ nūcio vbi nō habet̉ alia ſcpͥtura fortidebet credi iudici. ⁊ hͦ dicit notandū ꝓ arbitro ⁊ arbit̉tore cui dat̉ ſepe pr̄as ꝓcedendi ſine ſcriptura vt tunccredat̉ ſuo ꝟbo. ⁊ vide qd̓ noͣ. idē Bar. i. l. iubemꝰ. C.de ſa. ſan. eccle. vbi dicit ꝙ ī iſtis breuioribꝰ pōt idē iudex ſcribere acta. ⁊ credet̉ ſue ſcripture. nā ſi credit̉ illius ſimplici relatōi fortius ſcripture ī libro ſuo. Et itaſeruat̉ ī caſtris ī quibꝰ deputātur vicarij hn̄tes cognitōem ī modicis tm̄. et ſic limita. c. qm̄ ꝯtra. de ꝓba. Idēſi eſt viliū ꝑſonaꝝ vt agricultoꝝ et ſil̓iuꝫ. licet cāe nonſint viles vt ſentiūt h̓ doc. et facit tex. ī aut̓. de mā. prī.§. ſi tibi coll̓. iij. et licet ibi tex. ꝑ dictōꝫ maxime videatduo reqͥrere .ſ. ꝙ ſit cā vilis et viliū ꝑſonaꝝ. tn̄ glo. ibitenet ꝙ dictō maxīe ibi abūdet. et ſic q̄libet cā ſufficiatd̓ ꝑ ſe. qd̓ tacite ſentiūt h̓ doc. ponēdo iſtos duos caſusdiſtinctim. et Spe. ī p̄all̓. §. ꝟ. iij. Et q̄ dicat̉ vil̓ cauſarelinquit̉ arbitrio iudicātis ꝯſideratis qͣlitatibꝰ ꝑſonarū. vt no. ibi Spe. et glo. ī. c. fi. de re iudi. li. vj. qd̓ mihiplacet et Bar. in aut̓. niſi breuiores. p̄all̓. ſꝫ ī. l. medit̓ranee. C. de an. et tribu. li. x. dicit cāꝫ eſſe vilē ſi plꝰ expēderetur ī litigādo qͣꝫ eſſet id quod petitur. et vtrunqꝫdictū poteſt ſuſtineri. quod mihi placet. quia al̓s nulla ſpecialitas eſſet in vilibus perſonis cum inter quoſcunqꝫ in cauſa vili nō requiratur ſcriptura. vt ī dictaaut̓. niſi breuiores. et hūc caſuꝫ etiā noͣ. ¶ Itē fallit ẜmInno. ſi petit̉ ſnīa mandari executioni manu militari.al̓s em̄ nō eſſet litiū finis. et finis vniꝰ litis eēt principiūalteriꝰ. C. de fruc. et lit. expē. l. t̓mīato. et. C. de re. cre. l.