De foro compe.
roma. vt no. in. c. ego em̄. de iureiu. ⁊ ita etiā capit̉ hic.nā conuētō iſta ſurgit ex eo qꝛ papa ē iudex ordinariꝰ⁊ totꝰ mūdus ē ſibi territoriuꝫ quo ad cās ſpūales qd̓pꝫ in illa auctoritate. Qd̓cūqꝫ ligaueris ſuꝑ terrā ⁊cͣ.xxiiij. q. j. qd̓cūqꝫ. Sic̄ em̄ ep̄s e iudex ordinariꝰ ſue dyoceſis et tota dyoceſis ē ſibi territoriū. vt in. c. j. d̓ offi.or. ⁊. c. cū ep̄s. e. ti. li. vj. xvj. q. vij. oēs baſilice. ita ⁊ papa ē ordinariꝰ totius orb̓ ⁊ totus orbis ē ſibi territorium. ix. q. iij. cūcta ꝑ mūdū. ⁊. c. ꝑ principalē. xcvj. diſt. ſiimꝑator. ⁊. c. duo ſunt. ip̄e em̄ ſolꝰ fuit electꝰ a chriſtoad ſummū pōtificatū vt p̄eſſet oībꝰ. alij ſūt electi ab eoin ꝑtem ſollicitudinis. xxij. di. c. j. ⁊. ij. ⁊ d̓ aucͣ. ⁊ vſu palij ad honorē vbicūqꝫ gͦ ſit nemo pōt ex defectu iuriſditionis vel territorij ſuū declinare iudiciū ſiue ſit clericſiue laicus in inſpectātibꝰ ad iuriſditionē ſuā d̓ iudi. c.nouit. Surgit gͦ hec facultas conueniēdi non a loco. i.a ciuitate romana. ſꝫ ex ptāte ip̄ius pape. Idē dicendūin imꝑatore vt vbicūqꝫ ſit dūmodo locus ſit ſibi ſb̓iectus cenſeat̉ roma vt poſſit quilibet corā eo cōueniri.qꝛ hꝫ ptātem ſuꝑ totū orbē. vt in p̄all̓. c. duo ſunt. ⁊. c.ſi imperator. ⁊. l. bn̄ a zenone. C. de quadri. p̄ſcrip. et ſicintellige. l. roma. ff. ad municipa. q̄ dicit romā eē cōempatriā. ē em̄ gnaͣle nomē ⁊ inde habuit ortum qꝛ romaolim dn̄abat toti orbi ⁊ ſic tenebat locū pͥncipis ſꝫ hodie ſecus cū nullā iuriſditōem hēat ſꝫ ſubiecta eſt papevt in. c. fundamēta. de elec. li. vj. facit qd̓ noͣ. glo. iij. di.lex. hinc ē ꝙ oēs xp̄iani hodie dicunt̉ de ppl̓o romanoſiue ſint clerici ſiue laici. d̓ quo plene ꝑ bar. in. l. hoſtes.ff. de cap. ⁊ poſtli. reuer. verūtn̄ ex bn̄ficio pͥncipis ibidem cōuētus hꝫ ex cā ius reuocādi domū nō aut declinādi iuriſditōem. vn̄ reuocat domū dicēdo dn̄e nō veni ad hͦ paratꝰ remittatꝭ me ad domū ⁊ deliberabo. vn̄ē opi. q̄ hꝫ vt teneat̉ ſatiſdare de redeūdo romā ad ſuſcipiendā litē de quo tn̄. jͣ. ſubijciā. ¶ His ꝓ introductione p̄miſſis q̄ro qn̄ cōpetat hͦ ius reuocādi domuꝫ:Inno. hic multū inſtat ⁊ ꝯcluſiue ex eiꝰ dictꝭ pono vnāꝯcluſionē ⁊ ſubijciā exēpla. demū ſubijciā aliqͣs qōnesdubias. ꝯcluſio ſit hec. Ueniēs romam ex ca neceſſaria vel qͣi vel ex cā ꝓbabili hꝫ ius reuocādi domū. ſecſi venit ex cā oīno volūtaria. Exemplū pͥme ꝑtis qn̄ venit ex cā neceſſaria ſi venit vt legatus. vt ꝓbat̉ in. l. ij.§. legatis. ff. de iudi. qd̓ ꝓcedit ẜm Inno. nō ſolū qn̄ ēlegatus ꝓ publica vtilitate ſꝫ etiā ꝓ ꝑticulari vtilitateputa vt ſi p̄latꝰ venit ꝓpt̓ negocia eccl̓ie ſue vel ciuitatis vt in aucͣ. de ſan. ep̄i. §. ſi ꝟo ep̄i. Idē ẜm eū ī ꝓcuratorē ad cām ꝯſtituto ab eo qͥ hꝫ ptātem imꝑandi ei.⁊ tūc de ſuis cauẜ non ꝯueniat̉ ibi ī aucͣ. de ſan. ep̄i. §.reuerēdiſſimi. ꝓcuratores aūt ⁊ alij nūcij volūtarij nōgaudēt hoc pͥuilegio reuocādi domū. ar. ff. ex qͥ. ca. ininte. reſti. l. pe. Itē pone exemplū in eunte ⁊ vocato cāteſtimonij vel cā iudicādi vel ſil̓i tn̄ dr̄ia ē ẜm Inn̄. int̓legatos ⁊ alios qͥ vadūt ex alia cā neceſſaria vel ꝓbabili. qꝛ alij tenent̉ rn̄dere de oībꝰ cōtractibꝰ initis exͣ locūſeu ꝓuinciā cōtrahētis etiā an̄qͣꝫ irent ad curiā. ſꝫ legati gaudent pͥuilegio ſuꝑ oībus dūmodo nō ꝯͣxerūt tꝑelegationis. de qͦ tn̄ dicendū vt le. ⁊ no. in p̄al. l. ij. §. legatis. cū ſequētibꝰ ¶ Exēplū ſcd̓e ꝑtis ꝯcluſionis qn̄ acceſſit ꝓ cā qͣſi neceſſaria. puta qn̄ acceſſit ꝓ appell̓oneꝓſequēda quā de neceſſitate non tenet̉ ꝓſeqͥ. ꝙ tn̄ eonon ꝓſequēte remanet rata ſnīa iō reputat̉ cā qͣſi neceſſaria. ſicut dicimus ī excōicato vt poſſit appellare ⁊appell̓onem ꝓſequi. qꝛ videt̉ potius ſe defendere ⁊ neceſſitatus venire aduerſus ſtimuluꝫ ſnīe etiam ſi fueritactor originarius. vt in. c. dilecto. ⁊. c. ſignificauerūt. d̓excep. ¶ Exemplū tercie ꝑtis quādo venit ex cā ꝓbabili in eo qui venit vt videret filiū in ſtudio vel veīt cāvoti vel deuotionis vel peregrinatōnis. ſic ponit gloſaexemplū in p̄all̓. l. ij. ī verbo ob̓ aliam. q̄ aꝑte videt̉ ſentire cām ꝓbabilem ſufficere lꝫ h̓ Inno. videatur dubitare. nam primo dicit cām ꝓbabilē ſufficere. ff. ex qui.
cau. ma. l. necnō pͥmo rn̄ſo cū lex gnaͣliter ponit cām. ind. §. legatis. nec adijcit neceſſaria poſtea mutauit ⁊ dixit ꝓbabilem cām nō ſufficere niſi ſit qͣi neceſſaria vt īeo qͥ venit ad ꝓſequendū ſuā appell̓onem. eo em̄ nō ꝓſequēte rata manet ſnīa iō qͣſi neceſſaria reputat̉ vt .sͣ.dixi. ſꝫ in alia glo. dixit ꝙ tam appellās qͣꝫ appellatꝰ gaudent hͦ pͥuilegio. itē tā rei qͣꝫ actores. Idē dic̄ in peregrinantibꝰ vt gaudeāt pͥuilegio legatoꝝ. ꝑ. c. j. de peregri. ⁊ ſic dū dicit de peregrinantibꝰ ⁊ de actore videtuꝫſatis velle cām ꝓbabilē ſufficere cū iſti non ꝓficiſcāturcā neceſſaria vl̓ qͣi. ⁊ hͦ ſequit̉ vt ſufficiat cā ꝓbabil̓ cūſubſit eadē rō. nō em̄ venit paratus. Nec ob. iſte textꝰcū dicit de cā neceſſaria. qꝛ hͦ dixit ad excludendā cāmoīno volūtariam cū iura ciuilia loquant̉ indiſtīcte. puto tn̄ ꝙ Inno. intelligat de actore appellāte nō aūt deactore ſimpl̓r qꝛ cū ille veniat volūtarie ad impugnandum tenet̉ ſe adu̓ſus alios defendere. vt in p̄alle. l. ij. etno. qd̓ dixi de ꝑegrinātibꝰ qd̓ etiā ſequit̉ bar. in. l. ij. p̄.alle. dicēs eos nō poſſe etiā capi. ꝓ rep̄ſalijs in locis ꝑq̄ tranſiūt. ar. in auc̄. oēs ꝑegrini. C. cōi. de ſucceſ. dumdicit libere hoſpitent̉. Idē dic̄ de pr̄e qͥ venit ad vidēdū filiū in ſtudio vt ſic̄ filiꝰ nō pōt capi ꝓ rep̄ſalijs. itanec pr̄ qͥ venit ad videndū filiū in ſtudio. gaudet em̄ inhis eodē pͥuilegio vt ī aucͣ. hīta. C. ne filiꝰ ꝓ pr̄e. ¶ Exemplū vltime ꝑtis qn̄ venit cā oīno volūtaria qn̄ vagatur vel qn̄ venit cā ſolatij. vel ẜm Inno. qn̄ venit vt nūcius ſeu ꝓcurator alicꝰ cui tenebat̉ parere. Idē ẜm eūſi venit ꝓ ſuo ſpāli negocio. hͦ intelligo qn̄ negociū eātoīno volūtariū. ſecus ſi ꝓbabile. vt. sͣ. dixi. ¶ Nūc verificata ꝯcluſionē quā ſupͣ dixi q̄ro nunqͥd accedēs adcuriā cā petēdi reſtōnem in integrū ꝯͣ ſnīam aduerſusſe latā gaudeat hͦ pͥuilegio reuocādi domū? Inno. ꝙ n̄qꝛ iſta cā ē oīno volūtaria nō neceſſaria vel qͣſi cū talisde nouo agat. Itē vt dic̄ Hoſt. cā nō ē ſic ſicut ꝑ petitionē reſtōnis in integꝝ in curia ſic̄ ꝑ appell̓onē. qꝛ nonꝑ eā ꝑ appell̓onem ꝓnunciatū ſuſpendit̉. vt. l. j. ad turpil. de iureiu. c. veniētes. Eſt ⁊ alia rō ẜm Io. an̄. qꝛ appellatio ꝯtinet querelam iniq̄ ſnīe q̄ appellāti imputari nō pōt. vn̄ ⁊ ip̄am ꝓſequit̉ excōicatꝰ ne p̄ualeat iniquitas eqͥtati. jͣ. de excep. cū int̓ cū ibi notatꝭ. petitō ꝟoreſtōnis ī integꝝ ꝯtinet petitionē venie ꝓprij erroris qͥmerito pōt imputari errāti. ⁊ iō ī reſtōne qͣ impugnataliū nō hꝫ hoc priuilegiū qd̓ hꝫ qn̄ ſe defendit. colligit̉hͨ rō in. l. p̄fecti. ff. de mino. Alij tn̄ dicūt vt refert ip̄e ꝙqͣꝫuis qͦ ad ſb̓tilitatē iuris p̄dicte rōnes locū habeāt. tn̄q̄ ad veritatē ⁊ vtilitatē locū non hn̄t. ſic̄ em̄ appellātenō ꝓſequēte rata manet ſnīa ⁊ irreuocabil̓ r ius ſuū ꝑdit qd̓ ꝓſequēdo recuꝑat ita in petēte ⁊ nō petēte reſtitutionē ī ītegꝝ ē reꝑiri. Et id̓o hac veritate ⁊ eqͥtateīſpecta qͥbꝰ fauēt canones. sͣ. e. dilecti. ⁊ d̓ do. ⁊ ꝯtu. c.j. de trāſac. c. fi. diſtinguēdū ē ẜm Hoſtiē. ⁊ Io. an̄. anſnīa lata ſit a tali iudice̓ qͥ poſſit ī integꝝ reſtitue̓. ⁊ tūccū volūtarie nō neceſſario vel qͣi veniat ad curiā ꝓ reſtitutiōe petēda nō hꝫ ius reuocādi domū. vl̓ an ſit lata ꝑ iudicē qͥ nō poſſit reſtitue̓ ī integrū vl̓ nō pōt hr̄eremediū vel nō cōmode citra ſedē apl̓icam. hͨ em̄ duonō hr̄e vel nō cōmode in iure eqͥꝑant̉. ar. ff. d̓ ꝟbo. ſig.l. nepos. de dila. c. j. de elec. qꝛ ꝓpt̓. qͦ caſu vera ſit. ſcd̓aſnīa ꝙ talis hēat ius reuocādi domū cū veniat neceſſario vel qͣſi. Et qͥ ſint iudices qͥ poſſint reſtitue̓ ī integꝝlegit̉ ⁊ noͣ. ī. c. ca. de reſti. ī inte. hͨ opi. ſatis eqͣ ē. ſꝫ cōtraria videt̉ iuſtior ⁊ magis iuri ꝯſentanea. nā ⁊ ſi legatꝰagit tenet̉ ſe defende̓ adu̓ſus oēs. vt ī p̄all̓. l. ij. §. fi. qͣſiexqͦ pulſat ⁊ impedit dꝫ ſe defende̓ adu̓ſus alios. ideꝫ ⁊fortiꝰ dicendū ē ī iſto qͥ venit vt impugnet nō ſolū ẜmius ſꝫ ex pͥuilegio ſpāli. nā de rigore iuris ſnīa remanetvalida ⁊ a nemine ſtimulat̉. vn̄ opi. Inno. vr̄ verior lꝫalia eqͥor. ¶ Ulterius q̄ro an reuocās domū ex eauẜp̄dictis teneat̉ ſatiſdare d̓ redeūdo ad curiā certo diead ſe defendendū? Inno. pͥmo dicit ꝙ ſic. ar. d̓ dila. c.