De foro compe.
dictio maxime ſtat ꝓ tm̄ ⁊ ſic impropͥe. ⁊ iſta ſolutio nōeſt bona qꝛ deſtruit lr̄am ⁊ a ꝓprio ſenſu verboꝝ nō eſtrecedendū ſi aliter nō ꝯſtat de mēte. jͣ. de ꝟb. ſig. c. fi. ⁊ l.nō aliter. ff. de le. iij. Scd̓o ſoluit ꝙ ſi agit̉ de pena excōmunicatōnis vel de bn̄ficio ciuilit̓ iuriſditio ꝯpetit iudici delicti ſed ſi agat̉ ad penā depoſitōis cognoſcet tm̄ ꝓprius dioceſanꝰ ⁊ ꝓcedat hͦ. c. qꝛ ab alio ep̄o pōt deponilicet in ſua diocꝭ. delinquat. ⁊ hāc ſol. tenēt Ioh̓. Phi.Uin. ⁊ Goff. ſed ꝯͣriū tenet Hoſt. ꝑ decre. jͣ. ꝓx. ⁊ hancopi. hoſt. ſequūtur hic doc. moderni ⁊ ſatis videt̉ ꝓbari ꝑ. c. jͣ. ꝓx. vt ibi dicā. ⁊ ꝯcludo hāc materiā latiꝰ vltraalios ꝙ aut querit̉ nūquid iudex delicti poſſit deponeredelinquēteꝫ in ſua dioceſi. ⁊ dico ꝙ ſic ſi ibi reꝑitur ꝑ. c.jͣ. ꝓx. ⁊ iura dāt iuriſditionē in ꝑſonā ratōe delictiindiſtincte. iij. q. vj. in. c. j. ⁊. jͣ. e. c. fi. ſi aūt ibi nō inuenit̉ nonhabet iuriſditōeꝫ in ꝑſonā. vt in cle. paſtoral̓. de re iudi.⁊ dicā in. c. fi. jͣ. e. An aūt habeat locū tūc remiſſio? glo. h̓remittit ſed tu vide glo. notabilē in. d. cle. paſtoral̓. Autquerit̉ nūquid ꝓprius ep̄s poſſit punire ſubditū ꝓ delicto ꝯmiſſo extra ſuā diocꝭ. hic videt̉ tex. ꝙ ſic nō impropriādo lr̄aꝫ. ⁊ licet Io. an. hic ſimpl̓r trāſeat tn̄ aꝑte dicit in. c. vt aīaꝝ de ꝯſti. li. vj. ꝙ ſiue ſubditꝰ delinquat extra diocꝭ. ſiue in loco exempto diocꝭ. pōt ratōe fori ꝯueniri corā iudice ſuo. ⁊ idē tenuit Io. de lig. in p̄all. cle. paſtoralis. vbi querit nūquid puniet eū ẜm ſtatuta loci delicti an̄ ẜm ſtatuta ſua. ⁊ vide de hoc ibi latius. nec ob. pͥdictū. c. vt aīaꝝ vbi dicit̉ ꝙ delinquēs extra diocꝭ. nō ligat̉ ſtatuto ſui ep̄i qꝛ loquit̉ qn̄ pena imponit̉ ip̄o iurenō tn̄ ligat qꝛ ſic ligaret extra ſuā dioce. ſecꝰ ſi vult eumpuniri in diocꝭ. ſua ẜm ius cōmūe vel ẜm ſtatuta ſua nōimponētia penā ip̄o facto tūc em̄ pōt. ⁊ ꝓ hͦ eſt tex. in. l.j. ij. ⁊. iij. ⁊ in aucͣ. qua in ꝓuincia. C. vbi de cri. agi oꝑtet.Itē dicēdo ꝯͣriū iſte forus ratōe domicilij ſuꝑflueret cūſortiat̉ quis forū ratōe ꝯͣctus rei vel delicti. vt. jͣ. e. c. dilecti ſi ergo iſte forus domicilij eſt generalior alijs qꝛ in eopōt ſubditus cōueniri de ꝯͣctu alibi geſto. vt. jͣ. e. c. dilecti. ⁊ de re alibi ſita. vt no. in. l. fi. C. vbi. in rem ac. ⁊ d̓ delicto alibi ꝯmiſſo vt hic ⁊ dicā in. d. c. fi. ſed Io. an. in addi. Spe. poſt Odof. in ti. de ꝯpe. iudi. adi. §. j. ꝟ. iij. ratione crimīs ⁊ ꝟ. qͥd ſi ꝯuenit̉. videt̉ hoc dictū multū reſtringere vt ꝓcedat qn̄ ꝓcedit̉ via accuſatōis. ſecus dicit vbi ꝓcedit̉ ꝑ viā inqͥſitōis qꝛ tūc iudex agit ad vindictā ⁊ ſua nō intereſt exqͦ deliquit extra ſuū territoriū.nā in loco domicilij pōt ꝯueniri nō ex eo qꝛ ibi deliqͥd ẜꝫqꝛ ibi ſortit̉ forū. ⁊ ſic debet audire accuſantē ⁊ ex hͦ capite pōt eū punire ſi delictū ꝓbet̉ ſed inꝗſitio delicti pͥncipalit̓ ꝯcernit delictū qd̓ nō ꝯtingit iudicē ſi ē extra ſuuꝫterritoriū ꝯmiſſuꝫ. ⁊ iura canonica q̄ late ꝑmittūt inqͥſitionē dicit ꝙ ꝓcedūt ſuo foro. ⁊ ſic videt̉ ſentire ꝑ hochāc limitatōeꝫ ꝓcede̓ tm̄ ẜm iura ciuilia ſꝫ ẜm iura canonica pōt iudex ꝓcede̓ tam ꝑ viā accuſatōis qͣꝫ inqͥſitionis qnīmo placet Do. an. j. in. c. fi. ꝙ etiam de iure ciuilipoſſit ꝓcedi ꝑ viā inqͥſitōis in caſibꝰ in quibꝰ pōt de iureciuili ꝑ viā accuſatōis ꝓcēdi. nā cā quare in loco domicilij pōt accuſari licet alibi deliquerit eſt qꝛ vbicūqꝫ delinquat ſubditꝰ eſt iudicis domicilij. ⁊ hec cā locū habet ſiue ꝓcedat̉ ꝑ viā accuſatōis ſiue inqͥſitōis. Itē ſicut int̓eſt iudicis delicti purgare ꝓuinciā malis hoībꝰ vt. l. congruit. ff. de of. p̄ſi. ita intereſt iudicis domicilij caſtigareſubditos ⁊ ꝓuinciā ſuā purgare talibꝰ homībꝰ licet alibideliquerint. vt in. d. l. ꝯgruit. facit. l. p̄ſes. ff. e. ⁊ hͦ dictuꝫſatis placet ⁊ reꝑio exp̄ſſe tene̓ Bar. poſt Ci. ī. l. cūctospopulos. C. d̓ ſum. tri. vbi dicit ꝙ etiā ex ſtatuto municipali pōt ꝓcēdi ꝑ viā inqͥſitōis ꝯͣ ſubditū delinquētē extra territoriū. ⁊ idē no. in. l. relegatoꝝ. §. interdice̓. ff. deinterdi. ⁊ rele. ⁊ ē ibi tex. in ꝟ. ſiqͥs eā. ⁊ in. l. ij. iuncta glo.C. vbi de cri. agi oꝫ. Sꝫ dubiū ē nūqͥd puniet eū ẜm ſtatuta ſua an̄ ẜm ſtatuta loci delicti? Ci. tenuit ꝙ pōt ẜmlegē ſuā qn̄ adijcit qualitatē ad delictū iā inductū ꝑ legē. Bar. ibi ꝯͣ. ꝙ tm̄ ẜm ius ꝯmū vel ſtatutū loci delicti
qꝛ in decidēdo debet inſpici locꝰ ꝯtractus ſeu delicti in. ⁊vt aīaꝝ de ꝯſti. li. vj. vide Io. de lig. in p̄alle. cle. paſtoralis. Scd̓a glo. facit duo. primo colligit ꝙ ꝯſuetudo datiuriſditōneꝫ. ſcd̓o op. ꝯͣ hoc ⁊ ꝯͣ tex. in eo ꝙ innuit dn̄mpoſſe habe̓ iuriſditōeꝫ in cā ſubditoꝝ. nā qui p̄eſt iuriſditioni nō pōt ſibi vel ſuis ius dice̓. vt in. l. qͥ iuriſditōniff. de iuriſ. om. iudi. nō gͦ pōt acqͥrere ex ꝯſuetudine talēiuriſditōeꝫ. So. ꝙ dn̄s bn̄ pōt habere ordinariā ſuꝑ familiā ſuā ſicut magiſter ſuꝑ diſcipulos ſuos ⁊cͣ. ſed ſi ſuſpectus fuerit poterit ſibi dari adiūctus vel poſſunt eligi arbitri. Tria ſunt h̓ examināda pͥncipal̓r. pͥmo quamiuriſditōeꝫ pn̄t iſti ex ꝯſuetudine acqͥrere. ſcd̓o an dn̄svel pater vel ꝯſimiles ꝑſone pn̄t habe̓ iuriſditōem in illos de ſua familia. tercio quā iuriſditōeꝫ ſeu ptāteꝫ habeāt iſti inferiores p̄lati ⁊ ꝯſequēter vbi p̄nt eaꝫ exerce̓.¶ Uenio ad pͥmū videlicet quā iuriſditōeꝫ tribuat cōſuetudo. Et pͥmo ſcias ꝙ ſimplicē iuriſditōeꝫ indubitāter tribuit ẜm oēs. ⁊ tex. aꝑtiſſimꝰ eſt hic vbi ꝓbat̉ ꝙ etiam pͥuate ꝑſone acqͥri pōt iuriſditio ſimplex ex ꝯſuetudine. qd̓ alibi non eſt ita exp̄ſſuꝫ ẜm Io. an̄. nā alia iuraloquūtur vel in p̄latis vel in capitulis tenētibꝰ aliquamadmīſtratōeꝫ. vt in. c. ad hec ⁊ in. c. accedētibꝰ de exceſ.p̄la. ⁊ in. c. irrefragabili. §. exceſſus de of. or. ⁊ de p̄ſcrip.auditis. ⁊. c. cū olim. ſed de mero ⁊ mixto imꝑio ꝓbabilit̉dubitat̉ ⁊ ſentit hic hoſt. ꝙ ꝯſuetudine nō pōt ꝯpetereponderat em̄ verbū iuriſditōeꝫ poſitū in tex. nō eī dixitimperiū. ⁊ ſic intelligit iſtū tex. ⁊. §. exceſſus ſuꝑius alle.de modica iuriſditōne. Frā. accur. vt recitat hic Io. an̄.hāc queſtionē diſputauit ⁊ nō determinauit. Ia. de are.vt recitat Ci. in. l. j. C. de emā. libe. tenuit merū imperiuꝫnō poſſe p̄ſcribi etiā ꝑ tp̄s cuiꝰ nō extat memoria cum illud habeat a lege. ff. de off. eius cui māda. eſt iuriſ. li. j. ſiergo a lege ꝯcedit̉ p̄ſcriptōe nō acquirit̉ ẜm eum. C. defun. patrimo. l. ius emphitheoticū li. xj. Pe. ⁊ Ci. in. d. l.j. tenēt ꝯtrariū qꝛ ſi ex pͥuilegio pōt ꝯpetere ergo ⁊ ꝯſuetudine. ar. hic vbi iſta duo ꝑificant̉. Itē qꝛ pͥnceps tacēdo videt̉ ꝯſentire. ⁊ hͦ idē tenet Bart. in. l. j. ff. de aquaplu. ar. dicit tn̄ ꝙ cū iſta incorꝑalia nō pn̄t p̄ſcribi niſi detur patientia eius de cuiꝰ p̄iudicio agit̉. vt. l. ij. C. de ſer.⁊ aqua no. Inno. in. c. bone el. j. de poſ. p̄la. ⁊ in. c. ꝯquerēte de ofior. ⁊ in multis alijs locis nō ꝓcedit p̄ſcriptioniſi det̉ ſcīa pͥncipis cuiꝰ iura p̄ſcribunt̉. vn̄ refert ꝙ ciuitates italie nō poterūt hec iura p̄ſcribere cū magno tēpore imꝑator nō fuit in italia. An autē ciuitates italie q̄hodie eligunt ſibi duces vel dn̄os tꝑales poſſint licite hͦfacere ⁊ an regimē tyrānicū poſſit p̄ſcribi? vide ꝑ Bal.in. l. decernimus. C. de ſacroſan. eccl. Sed pōt dubitariẜm eū nūquid vacāte imꝑio currat hͨ p̄ſcriptio cuꝫ papa ſuccedat in iuriſditōe. vt in. c. licet. s. e. ⁊ nō decidit ſꝫſatis pōt teneri ꝙ aūt quis p̄ſcribit imperiū ꝯtra imꝑatorem ⁊ tūc cū eius reqͥrat̉ ſcīa nō currit p̄ſcriptio imperio vacāte. qꝛ licet papa ſuccedat tn̄ caret imperiū īmediato defenſore. vt no. in ſimili. dicit Inno. in. c. olim d̓reſti. ſpo. ꝙ ꝯͣ eccl̓iaꝫ inferiorē vacantē nō currit p̄ſcriptio licet ep̄s poſſit ꝓ ea age̓. ⁊ ita poſtmodū repperi decidiſſe Bar. in. l. natural̓r. ff. de vſuca. ⁊ ſic ſuccedat ī admīſtratōe. Aut qͥs p̄ſcribit merū imꝑiū ꝯͣ inferiorē cui hͦꝯpetit ⁊ tūc ſufficit eius ſcīa. vt in ſimili no. bar. ī. l. publicanus. §. in vectigalibꝰ. ff. de publi. ⁊ Inno. in. c. ꝯquerēte de of. or. hāc ꝯcluſionē ꝙ meruꝫ imꝑiū poſſit queri exꝯſuetudine aperte ſentit Io. an. ⁊ Archi. in. c. cū ep̄s deof. or. li. vj. vbi dicunt ꝙ ex ꝯſuetudine ſeu p̄ſcriptionepōt ꝯpetere archidyacono ſeu p̄lato inferiori ius audiendi quaſcūqꝫ cās in certa parte diocꝭ. ita ꝙ ep̄s nō poſſit ſibi ꝯſtituere officialē ⁊ ſic pōt p̄ſcribi etiā cum territorio. hoc idem videntur velle do. de ro. deciẜ. cccix. allegant de p̄ſcrip. auditis. ⁊. c. cū olim. xvj. q. iij. quicūqꝫ deoffi. or. dilectus de exceſ. p̄la. accedentibꝰ. ⁊ h̓ dicūt procedere etiā in ea vt poſſit p̄ſcribere ꝯtra canonicos ſingulares ⁊ alios bn̄ficiatos ⁊ vt poſſit eos incarcerare ex-