64A¶ Explicit uita ſci Hilarionis heremitæ feliciſſime. amen¶ Incipit d̓ monacho captiuo editus a ſco hhieronymopræſbytero.DI NADATI prælio dimicaturiſunt ante in portu et tranquillo mariflectūt gubernacula remos trahūt ferreas manuſ et uncos p̄parant. Diſpoſitumqꝫ ꝑ tabulata militem pendētegradū et labēte ueſtigio ſtar̄ firmiteraſſueſcunt: Ut quod in ſimulacro pugnæ didicerint inuero certamine non perhorreſcant. Ita et ego qui diutacui ſilere quippe me fecit: cui meus ſermo ſuppliciuꝫeſt: prius exercere in paruo opere cupio: et ueluti quādam rubiginem linguæ abſtergere ut uenire poſſim adhiſtoriam latiorem. Scribere enī diſpoſui: ſi tamen dominus uitam dederit et ſi uituperatores mei ſaltem fugientem me et clauſuꝫ perſequi deſierint: ab aduentuſaluatoris uſqꝫ ed noſtraꝫ ætatē ideſt ab apoſtolis uſqꝫad noſtri temporis fæcē. Quomodo et per quos chriſtieccleſia nata ſit: et adulta ꝑſecutionibꝫ creuerit martyriis coronata ſit: Et poſtꝙͣ ad chriſtianos principes uenerit: potentia quidem et diuitiis maior ſed uirtutibusminor facta ſit. Veruꝫ hæc alias. Nunc quod īminet explicemus. Maronias triginta ferme milibꝫ ab Antiochia urbe ſyriæ haud grandis ad oriētē diſtat uiculus.Hic poſt multoſ dominos uel patronos duꝫ ego adoleſcentulus morarer ī Syria ad papx Euagrii neceſſariimei poſſeſſioneꝫ deuolutus eſt: Queꝫ iccirco nunc nominaui: ut oſtenderē unde noſſem quod ſcripturis ſuꝫErat ibi ſenex quidā nōīe Halchus quē nos latīe regēpoſſumus dicere ſyrus natione et lingua et utebatur illius loci indigena Anus quoqꝫ in eius cōtubernio ualde decrepita: et iam morti proxima uidebatur: Taꝫ ſtudioſe ābo religioſi et ſic eccleſiæ limē terētes: ut Iachariam et Helizabet de euangelio crederes niſi ꝙ Iohannes nō erat ī medio. De his cū curioſe ab accolis quærerem Auænaꝫ eſſet eorum copula matrimonii ſanguinis an ſpiritus omnes uoce cōſona ſanctos et ideo placitos et mira neſcio que reſpondebāt Quia cupiditateillectus adorſus ſuꝫ homineꝫ et curioſius ſciſcitatusrerū fidem: hoc ab eo accepi reſponſū: Ego inquit minate maroniaci agelli colonus parentibꝫ ſolus fui. Quicū me quaſi ſtirpem generis ſui et hæredeꝫ familiæ ſuæad nuptias cogerēt monachuꝫ potius me eſſe uelle reſpondi Quantis pater minis: quātis mr̄ blanditiis perſecuti ſunt ut pudicitiā prodereꝫ? hæc res ſola inditiuꝫeſt. ꝙ et domū et parēteſ fugi Et quia ad orientē ire nōpoteram propter uicīaꝫ ꝑſidem et romāoꝝ milituꝫ cuſtodiaꝫ ad occidentē uerti pedes paux illiū neſcio quidportans uiatici. quod me tantum ab īopia defenderet.Quid multa? Perueni tandeꝫ ad heremū calcidos quæinter imas et eſſam magis ad auſtruꝫ ſita eſt ibidem repertis monachis eoꝝ me magiſterio tradidi manuū labore uictum quærens laſciuiamqꝫ carnis refrenans ieiuniis Poſt multos annos incidit cogitatio mihi ut adpatriā ꝑgereꝫ Et dum adhuc uiueret mater: iam enimpatreꝫ mortuū audieram ſolarer uiduitatem eius. etexinde uenundata poſſeſſiuncula: partem erogarē pauperibꝫ ex parte monaſterium cōſtruerē Quid erubeſcocōfiteri infidelitatem meaꝫ parteꝫ ī ſumptum mēorumſolatia reſeruarem. Clamare occepit Abbas meus: diaboli eſſe tētationeꝫ et ſub honeſtæ rei occaſiones latereantiqui hoſtis aſtutias: hoc eſſe iteruꝫ reuerti caneꝫ aduomituꝫ ſuum. Sic multos monachorū eſſe deceptosnunꝙͣ diabolū aperta ſe fronte prodere: Proponebatmihi exēpla de ſcrpituris plurima. Inter quæ illud abinicio Quod Adaꝫ quoqꝫ et euam ſpe diuinitatis ſuꝑplantauerat Et cum perſuadere non poſſet prouolutusgenibus obſecrabat ne ſe deſererē: ne me perdereꝫ nearatrū tenēs p̄t tergū reſpicerem: De miſero mihi uicimōitorē peſſia uictoria ī̄putans illū nō meā utilitatē ſꝫſuū ſolatiū q̄rer proſecutuſ ergo me de mōaſterio q̄i fn̄uſ efferret ad extremū uale dicēſ uideo ut te fili ſathāxnotatum cauterio: Nō quæro cās excuſationes nō recipio: Quis quæ de ouili egreditur: lupi ſtatim morſibuspatet. De beroea adeſſaꝫ ꝑgentibus uicina ē publico itineri ſolitudo ꝑ quaꝫ ſarraceni īcertis ſꝑ ſedibꝫ huc atqꝫilluc uagantur: Quæ ſuſpicio frequētiam uiatoꝝ in illislocis cōgregat: ut īminēs ꝑiculum auxilio mutuo declinetur. Erāt ī comitatu meo uiri fœminæ ſenes iuuenesꝑuuli nūero circiter lxx et ecce ſubito barbaroꝝ manusequoꝝ camelorūqꝫ ſeſſores iſmahelitæ irruunt crinitisuittatiſqꝫ capitibus: ac ſeminudo corpore pallia et latascaligas trahentes: pendebāt ex humero pharetræ: et laxos arcus uibrātes haſtilia lōga portabāt. Nō eniꝫ adpugnāduꝫ ſed ad prædāduꝫ uenerāt. Rapimur diſſipamur ī diuerſa diſtrahimur: Ego īteriꝫ lōgo poſtliminiohæreditarius poſſeſſor et ſero mei conſilii pœnitēs cuꝫaltera muliercula in unius heri ſeruitute ſortito uenioDucimur īmo portamur ſublimes in camelis: et per uaſtam heremum ſꝑ ruinam timētes hæremus potius ꝙͣſedemus: Tibus ſemicrudæ carnes: et lac camelorū potus erat. Tandem grādi amne tranſmiſſo ꝑuenimus aditeriorē ſolitudinem: ubi dn̄am eiuſqꝫ liberos ex moregentis adorare iuſſi ceruices flectimuſ: et q̄i clauſus carcere mutato habitu ideſt nudus diſco ambulare: Namaeris quoqꝫ temperies præter pudēda nihil aliud uelaripatiebatur. Tradūtur mihi paſcēdæ oues et ī maloruꝫcomparatione hoc fruor ſolatio ꝙ dn̄os meos et cōſeruos rarius uideo. Videbar mihi aliquid habere ſanctiIacobi recordabar moyſi qui et ipſi ī heremo pecoruꝫquondam fuere paſtores. Deſcebar recenti caſeo et lacte: orabā iugiter cātabam pſalmos quos ī monaſteriodidiceram. Pelectabat me captiuitas mea: agebā dei iudicio gr̄as ꝙ monachum quem in patria fueram p̄diturus ī heremo īueneram Onihil unꝙͣ tutū apud diabolum: O multiplices et īeffabiles īſidiæ eiuſ: Sic quoqꝫme hæetantē īuenit īuidia. Hominus uidēſ gregē ſuū creſcere nihilqꝫ deprehēdēs ī me fraudulētiæ: Sciebā .n.apluꝫ præcepiſſe. Omnibꝫ ſic q̄i deo fideliter ſeruiēduꝫVolēs/ me renūtiare quoqꝫ ſibi fidū magis facer̄: tradidit mihi illā cōſeruā mecū aliqn̄ captiuā. Et cuꝫ ego refutarē dicerēqꝫ me chriſtianū nec mihi licere uiuetis accipere uxorem. Siquidem captus nobiſcū uir eius abalio dn̄o fuerat abductus Heros ille placabilis ī furoreꝫuerſuſ euaginato me cœpit peter̄ gladio et niſi feſtinusbrachiū tenere mulier prxocupaſſet ilico fudiſſet ſanguinem meū: iam uenerat tenebroſior ſolito et mihi nimiūīmatura nox duco in ſpeluncā ſemirutā nouam cōiugēet pronubāte nobis triſticia uterqꝫ deteſtabamur alteꝝnec. fatebamur. Tunc uere ſenſi captiuitatem meaꝫ proſtratuſqꝫ humi monachū cœpi lugere ꝑdideraꝫ dicensquē Huccine miſer ſeruatus ſum; ad hoc mea me ſcelera ꝑduxere ut īcaneſcente iam capite uirgo maritus fierem. Quid prodeſt parentes patriā rem familiarē cōtēpſiſſe pro domīo ſi hoc facio qd̓ ut ne facerē illa cōtēpſiniſi forte quia ꝑꝑea hæc ſuſtineo qr rurſus pr̄iā deſideraui Quid agimus anima perimus an uicimus: Expetamus manus domini an proprio mucrone cōfodimurPerte in te gladium: tuæ magis aīæ mors timenda ꝙͣcorporis eſt. Habet et pudicitia ſeruata martyrium ſuum iaceat īſepultus chriſti teſtiſ ī heremo ipſe mihi eroet ꝑſecutor et martyr Sic fatus eduxi quoqꝫ ī tenebriſmicantē gladiū et acumine contra me uerſo Dale inꝙͣinfelix mulier habeto me martyreꝫ potius ꝙͣ maritum