at cūctis creaturis a cūctis diſcordās.nam oīs creatura aliqͦ modo oꝑat̉ ẜm modūſuū nulla ē otioſa. Un̄ et ꝯmentator dicit ꝙqui aufert oꝑatōnes a rebꝰ aufert eſſētias rerum. Sed ocioſus ita ē miſer ꝙ nil boni operis facit: qd̓ ſibi ꝯuenit. Cōuenit eī hominioꝑari ẜm rationē inqͣtū eſt homo. Et ꝓpter.ea ꝯgrue dīc Seneca. Vtiū ſine literis morseſt et viui homīs ſepultura. Iō aūt dīc Vtiūſine literis mors eſt. quia cū literis eſt vita ⁊valde laudabile d̓ quo Augꝰ dicit. Otiū ſct̄mq̄rit grā veritatis. viij. q. j. Qui epātū. Et appellat otiū ceſſatōꝫ ab oꝑbꝰ exterioribus vtvacet̉ deo. vn̄ Ber. Uacare deo non ē otiū .ſ.malū: ſed negotiū negocioꝝ. Dīc iudas ī epiſtola ſua d̓ talibꝰ otioſis ꝙ ſūt arbores autūnales īfructuoſe bis mortue. Arbor ī autumnō plātata ſi purū fructuꝫ facit tarde facit.Sic otioſi ſi aliqͥd boni faciūt et illud volūtfacere in fine qn̄ paꝝ vl̓ nihil faciūt ⁊ ſic ſūtbis mortui. quia hic morte peccati et poſteamorte inferni. ¶ Tertia ſtulticia otioſi ē ꝙtempus amittit. ad qd̓ ꝯſeruandū admonetſcriptura dicēs. Fili ꝯẜua tp̄us et declina amalo Eccͣi. iiij. Et merito dꝫ diligēter ꝯẜuarinō ꝑdi vt otioſi fatiūt. Nā eſt p̄cioſiſſimū. ēet breuiſſimū. ē eiꝰ vſus examen fiendū ſubtiliſſimū. ¶ Ꝙͣtū ad p̄cioſitatē dīc Ber. Nil p̄cioſius tꝑe: ſed nil hodie vilius r̄putat̉. Idē.Nō ꝑuū eſtimes tp̄us qd̓ et in factis et dictisexpendit̉ otioſis. volat em̄ verbū irręuocabile: nec aduertit īſipiēs qd̓ amittit. Adeo p̄cioſū eſt tp̄s ꝙ modico ſpacio eiꝰ poteſt homoꝯſequi veniā et vitā eternā ꝓmereri ſicut latro cū xp̄o crucifixus in modico tꝑe ꝑadiſūꝓmeruit. Tam p̄tioſum eſt tp̄s ꝙ dānati darent omnes theſauros mūdi ſi haberent ī poteſtate ſua ꝓ habendo momēto tꝑis quo poſſent penitere. et euade̓ tantas penas. Nil itavt ꝓpriū poſſidemus ſicut tp̄s. Un̄ Sen̄. Reliqͣ nobis aliena ſunt: tp̄s tn̄ noſtruꝫ ē. Et iōbene dīc apl̓us ad Gal̓. vj. Dum tempus habemus oꝑemur bonū ad omnes. q. d̓. nullusſit otioſus. ¶ Ꝙͣtum ad ſecundū clarum ē ꝙtp̄s ē qͥd breuiſſimū. j Cor. vij. Tempꝰ breueeſt et ī ſe. quia nil habemus de p̄terito nec defuturo nec de preſenti niſi inſtans. ij Cor. vj.Ecce nūc tp̄s acceptabile. Nō em̄ de eo habemus niſi nūc: in quo poſſumus accepti eſſedeo .ſ. bene oꝑando. Et cū multa alia recuꝑari poſſint vt diuitie amiſſe. ſanitas ꝑdita.aliqn̄ etiam vita. vt in reſuſcitatis: ſed tp̄usamiſſū nunꝙͣ recuꝑat otioſus Iob. ix. Diesmei velotiores fuerūt curſore Sen̄. Infinita eſt velocitas tꝑis. pūctum ē quo viuimuset pūcto minꝰ. Eſt etiā breuiſſimuꝫ reſpectufuturi ſtatus qͥ ſuccedit: qui ē ꝑpetuus ⁊ nūꝙͣ d̓ficit. pͣs. Aille anni āte oculos tuos tāꝙͣ dies heſterna que p̄terijt. Greuius adhuc

reſtat tempus ſi demat̉ de eo tp̄s quo dormimus et alias neceſſitates ſumimꝰ: qd̓ eſt qͣſiꝑditū. et iō apl̓us ait ad Gphe. v. Redimentes tp̄us qm̄ dies mali ſūt .i. diligenter ⁊ vtiliter expendētes ip̄m nō otioſe. ¶ Ꝙͣtum adtertiū ſubtile examen fiet d̓ nobis circa tꝑispſum Ber. Om̄e tp̄us tibi impenſuꝫ a te exigetur qualiter fuerit expenſū. Et ſicut capiſlus a capite nō ꝑibit. Ita nec momentū a tēpore .ſ. de quo nō exigat̉ ratio Tren̄. j. Uocauit aduerſū me tp̄us .ſ. deus vt ꝯtereret electos meos. O ꝙͣ male poterit rationē reddere de tꝑe otioſus qui nonſolū momenta amiſit tꝑis: ſed horas integras. dies. mēſes ⁊ annos. Seruū inutilē (ait dn̄s in parabola) i.otioſū mittite in tenebras exteriores Math̓.xxv. ¶ Quarta ſtulticia otioſi eſt qꝛ cum debeat in hac vita ſoluere vel minuere debituꝫad qd̓ tenetur et ip̄e magis adauget. et ratiodictat. Redde qd̓ debes Math̓. xviij. et apl̓usRo. xiij. Reddite omnibꝰ debita. Sed multaſūt d̓bita noſtra. Ber O hō ſi ſcires ꝙͣmultaet ꝙͣml̓tis debeas: videres ꝙ nihil ē qd̓ facis.n̄ nō eſſes otioſus. primo debes xp̄o vitamtuam ponere. quia ip̄e ꝓte poſuit ſuā. Ideoapl̓s ad Gal̓. ij. Dilexit me et tradidit ſeip̄mꝓ me. Secundo exigūt peccata p̄terita futurā vitā meā vt faciam fructus dignos pn̄ie.Quid ſi tibi tertiū debitorē on̄dam. qͥ eā ſibivēdicet: puto ꝙ gloriā deſideres quā nec oculus vidit. Nonne ad hoc etiā totū ꝙͣtumcūqꝫpoteris dare oportebit; Et vltra hec omniadebes totū qd̓ es a quo totū habes qui te fecit et bene fecit. hec Ber. Sed miſer otioſusnō reddit debitū ſed quotidie magis auget.¶ Quinta ſtulticia otioſi eſt. quia cū poſſitex ſe ꝓducere ⁊ r̄ciꝑe fructū multū meritoꝝet p̄mioꝝ vult ꝑmanere ſterilis et infructuoſus. Poſui vos (ait criſtꝰ Ioh̓. xv) vt etatiset fructum afferatis ⁊ fructus veſter maneat. Ot̄ em̄ et debet ꝓduce̓ fructū cordis bonaꝝ cogitatōnū. ſct̄aꝝ affectōnū. piaꝝ recordatōnū. Sed otioſus ſine fructu reꝑit̉. ſicutet ficus ad quā cū veniſſet xp̄us et nō inueniſſet fructū maledixit ⁊ ſubito aruit Math̓.xxj. Poteſt et debet ꝓducere fructū oris. quiſunt: dei laudatio. grārūactio. vocal̓ oratio.peccatoruꝫ ꝯfeſſio. proximi inſtructio ꝓuer.xij. De fructu oris ſui replebitur vnuſquiſqꝫbonis. Sed ab omnibus hijs otioſus eſt extraneus. Poteſt ⁊ debet ꝓducere fuctum bonorum oꝑum. vt elemoſinarū. ꝑegrinatōnū.viſitatōnis infirmorū et huiuſmodi. p̄s. Defructu oꝑū ſuoꝝ ſatiabit̉ terra. Sed om̄ibꝰhijs priuat̉ otioſus. qꝛ cogitatōes habet vanas et inutiles. Et ve vob̓ qͥ cogitatis inutile ait ꝓph̓a. Uerba habꝫ otīoſa. Sed vt dicitxp̄c Math̓. xij. De om̄i v̓bo otioſo reddēt homīes rōnē ī die iuditij. Et oꝑa vitioſa. Unde