TitulusNonus
dicit̉ ꝙ paſſionibꝰ nec laudamur nec vituꝑamur. Sꝫ ẜm ꝙ hō applicat paſſiones ad malum. vl̓ ad bonū pt̄ bn̄ vl̓ male face̓. ſicut eſttriſtitia de v̓o malo. vt de pct̄is ſi ſit moderata ē bona ꝑtinēs ad pnīam. Ita et triſtitia ſiſit de vero bono vt de bonis fiēdis oꝑbꝰ. velde malo: ſꝫ īmoderata ē pct̄m ꝑtinēs ad accidiam. Eſt igit̉ triſtitia accidie ſꝑ mala ⁊ hocdupl̓r. Uno mō ſcd̓m ſeip̄am qn̄ .ſ. ē de eo qd̓ē apparēs malū ⁊ vere bonū. qꝛ ſpūale bonuꝫē vere bonū. lꝫ appareat malū ſenſitiue ꝓpterlaborē qͥ ē in eo. Ideo qn̄ qͥs triſtat̉ d̓ aliqͣ bonō oꝑe ad qd̓ tenet̉ ē ſꝑ pct̄m. ſicut ecōtra delectatō ē mala et pct̄m qn̄ ē de vere malo: ſedapparēti bono. vt delectatō fornicatōnis ⁊ hꝰ.Scd̓o mō triſtitia accidie ē mala ⁊ pct̄m ſecundū effectū ſuū. qn̄ .ſ. eſt de vere malo. vt depct̄o vl̓ morte alicꝰ. ſi ſic aggͣuat mētē vt euꝫtotalit̓ a bono retrahat. Unde et apl̓us. ij. adCoꝝ. ij. nō vult vt penitēs maiori triſtitia abſorbeat̉. Quō aūt iſtud ſit vitiū ſpāle ⁊ diſtinguat̉ a ceteris. b Tho. ſic declarat. ſcd̓a ſcd̓e.q. xxxv. arti. ij. Accidia ē triſtitia d̓ bono ſpirituali. Sꝫ ſi accipiat̉ bonū ſpūale ꝯmūiternō habebit accidia ſpālē rōnē vitij. Et rō ē qꝛqd̓libꝫ vitiū facit hoīem ꝯtriſtari d̓ bono ſpirituali ſibi oppoſito. Nā luxurioſus triſtat̉ debono ꝯtinētie. ⁊ guloſus de bono abſtinētie. ⁊ſic de alijs. Qd̓libet eī vitiū refugit bonū ſpirituale v̓tutis ſibi oppoſite. Similit̓ etiā dicinō pt̄ accidiā eſſe vitiū ſpāle ex eo ꝙ refugitſpūale bonū. ꝓut ē laborioſū vl̓ moleſtū corpori. aut īpeditiuū delectatōis eiꝰ. qꝛ nō ſeꝑaret accidiā a vitijs carnalibꝰ. qͥbꝰ aliqͥs q̄ritdelectatōeꝫ ⁊ qͥetē corꝑis. Dicēdū ē igit̉ ꝙ inſpūalibꝰ bonis ē quidā ordo. Nā oīa ſpūaliabona q̄ ſūt ī actibꝰ ſingl̓aꝝ v̓tutū ordināt̉ advnū ſpūale bonuꝫ qd̓ ē bonū diuinū. circa qd̓ē ſpālis v̓tus q̄ ē caritas. Un̄ ad quālibꝫ v̓tutem ꝑtinet gaude̓ de ꝓprio ſpūali bono qd̓ cōſiſtit ī ꝓprio actu. Sꝫ ad caritatē ꝑtinet illudſpūale gaudiū qͦ qͥs gaudet d̓ bono diuino. Etſil̓iter illa triſtitia qͣ qͦs triſtat̉ de bono qd̓ēī actibꝰ ſingl̓aꝝ v̓tutū nō ꝑtinet ad aliqd̓ vitiū ſpāle: ſed triſtari d̓ bono diuino d̓ qͦ caritas gaudet ꝑtinet ad vitiū ſpāle. qd̓ ē accidiavt triſtari d̓ ieiunijs. d̓ elemoſinis. de or̄onibꝰfiēdis. ꝯfeſſionibꝰ. ⁊ alijs. inqͣtū ſūt ordinataꝓpt̓ deū vl̓ recōciliādū deū ⁊ hꝰ. Eſt aūt accidia ex gene̓ ſuo ſeu materia mortale qn̄ .ſ. ſecundū deliberatōeꝫ rōnis ē. ẜm Tho. vbi ſupͣarti. iij. ⁊ rō ē. qꝛ ẜm ꝓpriā rōnē ꝯͣriat̉ caritati. Nā ꝓpriꝰ effectꝰ caritatis eſt gaude̓ d̓ deo etbono diuino. Accidia aūt triſtat̉ de bono ſpirituali. inqͣtū ē bonū diuinū. Qd̓ aūt ē ꝯtracaritatē ē mortale qꝛ ꝑ caritatē habemꝰ ſpūalem vitā. inqͣtū ꝑ eā deꝰ inhabitat in nobis.Ueꝝ qꝛ ī oībꝰ peccatis etiā q̄ ſūt mortalia exgene̓ ſuo. mortalia nō ſūt niſi qn̄ ſuā ꝑfectōꝫ
ꝯſequuntur. q̄ ꝯſumatō ſeu ꝑfectō ē in ꝯſenſurōnis. Ideo ſi ſit inchoatō accidie in ſola ſenſualitate et non ꝑtingat ad ꝯſenſum ratōniserit veniale. ſicut accidit in motibꝰ alioꝝ vitioꝝ luxurie ⁊ hꝰ. Sꝫ ſi ꝑueniat̉ ad ꝯſenſumratonis que ꝯſentit in fugā ⁊ horrorē ⁊ deteſtationē boni diuini carne ꝯtra ſpm̄ p̄ualēteerit mortale. Et eſt ꝯtra p̄ceptū de ſanctificatione ſabbati ꝑ quod p̄cipit̉ quies mentis indeum. cui ꝯtrariat̉ triſtitia de bono ſpirituali diuino. Unde de accidioſis poteſt exponi illud pͣs. Omnē eſcam .ſ. oꝑis ſpiritualis abhominata eſt aīa eoꝝ. et apropinquauerūt uſqꝫad portas mortis .ſ. eterne. Et loquit̉ ꝓphetad̓ iſrahelitis qͥ eūtes ꝑ deſertū ex mandato deipt ꝑuenirēt inde ad terrā ꝓmiſſionis habuerunt multotiēs tediū ⁊ triſtitiā de labore. ⁊ innauſeam aliqn̄ etiam manna. ꝓpter qd̓ ml̓totiens fuerunt puniti. ⁊ demū a terra ꝓmiſſionis excluſi. vt patet Numeri. xiiij. Et ſignificat accidioſos quos tedet ꝑ deſertū penitētievel religionis incede̓ p̄ labore. et in nauſeamhabēt oīa ſpūalia. ꝓpter qd̓ pͥuant̉ vita et̓na.Et nota ꝙ hoc .ſ. habere in faſtidio bona ſpiritualia ꝑtinet ad filiā pͥmam accidie q̄ dicitur malitia. vt infra dicet̉. Ꝙ aūt accidia ſitvitiū capitale ꝓut ponit Greg. Tho. ſic declarat. vbi ſupͣ. arti. iiij. Uitiū capitale dicit̉ illd̓ex quo ꝓmptū eſt vt alia oriant̉ ẜm ratōnemcauſe finalis. Sicut aūt hoīes multa oꝑant̉ꝓpter delectatōeꝫ. tū vt ip̄am ꝯſequant̉. tū exeiꝰ impetu ad aliqd̓ agendū ꝑmoti. ita etiamꝓpter triſtitiā multa oꝑant̉. vel vt ip̄am euitent vel ex eiꝰ pondere in aliqua ꝓruentes agenda. Cum ergo accidia ſit quedam triſtitiapatet ꝙ ſit capitale. vt ex ea plura oriantur.Oriunt̉ aūt ex ea ẜm Greg. ſex filie .ſ.Malitia.Rancor.Puſillanimitas.ſignēt̉ ſic deDeſpatio.clarat. beaTorpor circa p̄cepta.Tho. vbi ſuGuagato mētis circa illicita. pra vt dicitph̓s ī. viij. ethicoꝝ. Nullꝰ diu abſqꝫ delectatōemanere cū triſtitia pt̄. ⁊ ideo neceſſe ē ꝙ ex triſtitia aliquid dupl̓r oriat̉. Uno mō vt aliqͥsrecedat a ꝯtriſtantibꝰ. Alio modo vt ad aliatrāſeat in qͥbꝰ delectet̉. ſicut illi qui nō poſſūtgaudere in ſpūalibꝰ delectatōibꝰ tranſferuntſe ad corꝑalia. In fuga aūt triſtitie talis proceſſus attendit̉. ꝙ hō pͥmo fugit ꝯtriſtantia.Scd̓o impugnat ea q̄ triſtitiā īgerūt. Spūalia aūt bona d̓ qͥbꝰ ꝯtriſtat̉ accidia ſūt ⁊ finis⁊ id qd̓ ē ad finē. fuga aūt finis fit ꝑ deſꝑationem. fuga aūt eoꝝ q̄ ſūt ad finē ꝙͣtum ad ardua que ſubſūt ꝯſilijs fit ꝑ puſillanimitateꝫ.ꝙͣtum ad ea que ꝑtinēt ad ꝯmunē iuſticiamfit ꝑ torporē circa p̄cepta. Impugnatō autēꝯtriſtantiū bonoꝝ ſpūaliū qn̄qꝫ ē ꝯtra hoīes