CapitulumPrimum
Iniuſtam aūt vindictā appetit cū qͥs appetiteū puniri qͥ nō meruit. vt qͥ n̄ fecit ſibi īiuriaꝫ quā eſtimat. pl̓ ſi fecit ſibi īiuriā vl̓ alt̓i:apetit eū notabilit̓ vl̓ plus puniri ꝙͣ meruit. puta dixit v̓buꝫ īiurioſū: qͥs deſiderat ꝓpt̓hoc illū occidi vl̓ bulnerari ⁊ hꝰ. vel etiamſimeruit īiuriaꝫ faciēs gͣuiter puniri affectatiratus a qͦcūqꝫ illā punitōꝫ illi īferri vel a ſevel alia pͥuata ꝑſona. et n̄ ẜm legittimū modū a deo ordinatū. vl̓ etiaꝫ etſi deſiderat illūpuniri a iudice de eo qd̓ meruit. hoc n̄ appetit ꝓpt̓ bonū iuſticie ꝯẜuandū: ſed ꝓpt̓ malūeius qͥ ſibi nocuit vt ex malo eius ſatiet̉. Etqd̓libꝫ hoꝝ ē mortale. qꝛ ꝯͣ charitatē et ꝯͣ iuſticiā īcedit. Sꝫ ſi appete̓t tale malū n̄ deliberate ſꝫ ẜm ſubitū motū ꝓut motꝰ ire ſenſual̓p̄uenit iudiciū rōnis. vel etiā deliberate rōisappete̓t ꝑuū malū. ita ꝙ etiaꝫ illud nocumētū actu īferre nō eēt mortale. vt trahe̓ pueꝝꝑ capillos: ē veniale. ¶ Ex ꝑte at̄ mobi quoqͥs iraſcit̉ interius. ſi ita ardent̓ iraſcit̉ ꝙ exvehem̄cia ire decidat a dilectōe dei vl̓ ꝓximi:qd̓ ſolet ꝯtinge̓ cū ira trāſit ī odiū. tūc etiameēt mortale. Iuxta illud Augꝰ. ī regula. Neira trāſeat in odiū ⁊ tͣbem faciat de feſtuca.⁊ aīaꝫ faciat homicidā: qd̓ nō fit niſi ꝑ mortale. Et de hoc dr̄ Iob. v. Uiꝝ ſtultū int̓ficitiracūdia. al̓ ē veniale. ¶ Ex ꝑte facti ext̓ioris eēt mortale ira inꝙͣtuꝫ ex ira qͥs inducit̉ad criminalia. ẜm illud ꝓuer. xxix. Uir iracūdus ꝓuocat rixas. vbi dīc glo. Ianua oīmvitioꝝ iracūdia. qͣ clauſa v̓tutibꝰ int̓dicit̉ qͥes. aꝑta ad om̄e facinꝰ armabit̉ aīus. vel cūqͥs ex ira on̄deret ſigna odij. ⁊ ex hoc ſcādalizaret notabilit̓ ꝓximos. al̓ ira ē veniale vtaccidit ī qͦttidiana ira eoꝝ qͥ gerūt curā domoꝝ ⁊ ſubditoꝝ. Propter qd̓ dixit xp̄c Marthe. ſolicita es ⁊ turbaris erga pl̓ima Lu. x.¶ Ꝙͣtum ad ſecundū .ſ. de ſpēbꝰ ire dīc ph̓usī. iij. ethico. ꝙ iracūdoꝝ qͥdaꝫ ſūt acuti. qͥdaꝫamari. qͥdaꝫ gͣues. et ſic pt̄ dici triplex ſpēsire .ſ. acuta. amara. ⁊ gͣuis. Cui ꝯcor. in ſnīaGregꝰ ⁊ damaſcenꝰ in. ij. li. dicētes ꝙ tres ſūtiraſcibilitatis ſpēs .ſ. fellea quā ph̓us vocatacutaꝫ. q̄ leue .ſ. hꝫ pͥncipiū et ſubitū motū.Secūda dr̄ inania ſeu īſania. quā ph̓us vocat amarā. q̄ .ſ. ꝑmanet ⁊ ī vetuſtatē deuenit.Cercia dr̄ furor. quā ph̓us appellat gͣueꝫ. q̄ſcꝫ obẜuat tp̄us ad ſuppliciū inferenduꝫ. hecdifferēcia ſpēꝝ ire nō attendit̉ principlr̄ ẜmcircūſtanciā tꝑis ſꝫ ẜm facultatem hoīs adirā. vl̓ ẜm firmitatē in ira ⁊ ex cā dr̄ſa firmitis in ip̄a. ¶ Pro cuiꝰ declaratōe di. b Tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. clviij. arti. v. ꝙ īordinatio ire pt̄attendi ex duobꝰ. Primo qͥdem ex ip̄a origine ire. q̄ .ſ. hꝫ leuē cauſaꝫ. ⁊ hec ira ꝑtinet adacutos qui nimis cito iraſcunt̉ ⁊ ꝓ qͣlibꝫ leuicauſa. ꝯͣ illud Iaco. Sit hō tardus ad iraꝫ.Alio modo pt̄ attendi īordinatio ire ex ip̄a
buratōe ire q̄ .ſ. ꝑmanet ⁊ nimis ꝑſeuerat. Ethec pt̄ eſſe duplex. Uno mō. qꝛ cauſa ire .ſ. īiuria illata ab alt̓o nimis manet ī memoriavn̄ ex hoc diutinā triſticiā ꝯcipit. Et iō ſibiip̄i amarus ē. ꝯͣ illud Cph̓. iiij. Oīs amaritudo et ira tollat̉ a vob̓. Et Leuit̉. xix. Nō erismemor iniurie ciuiū tuoꝝ. Qd̓ ⁊ Ben̄. dīc deIulio ceſare ethnico .ſ. ꝙ oīm memor eēt niſiīiuriaꝝ. Alio mō ꝯtīgit ꝑmanēcia ire ex ꝑte vindicte quā qͥs obſtinato aīo q̄rit et hocꝑtīet ad difficiles ſeu gͣues qͥ n̄ dimittūt irāniſi puniāt. Sꝫ vt dr̄ Ecͣcs. vij. Ira ī ſinu .ſ.mētis ſtulti reqͥeſcit. Et Ambro. Ira etiā ſepe īcrimē inducit īnocētes. qꝛ dū plus iuſtoiraſcimur ⁊ volumꝰ aliena coherce̓ ipſi grauiora ꝯmittimus .ſ. iniuſte puniēdo. xj. q. iij.Ira. Et loquit̉ ibi de Phutifar patrono Ioſeph. qꝛ ex eo ꝙ nimis iratus eſt ꝯͣ Ioſeph exfalſa accuſatōe vxoris ſibi credēs nō quieuitira eiꝰ qͦuſqꝫ puniuit ⁊ īiuſtiſſime .ſ. eū incarcerādo. vt habet̉ Gen̄. xxxix. Addit Gregͦ. inp. moral̓. circa finē ad p̄dictas ſpēs ſeu modos ire: Quartū eoꝝ .ſ. qͥ cito iraſcunt̉ ꝓ leuicauſa ⁊ tarde dimittūt irā. ⁊ hos dīc peioresalijs. Et ī vitis pr̄m dixit qͥdaꝫ ex illis ꝙ iracūdus .ſ. qͥ leuit̓ iraſcit̉ ⁊ tenet irā etiāſi mortuos ſuſcitaret n̄ poſſet deo place̓. ¶ Ꝙtū adterciū .ſ. de gͣdibꝰ ire ponit dn̄s Ih̓s Math̓. vcū dicit. Oīs qͥ iraſcit fr̄i ſuo reus erit iudicio. Qui at̄ dixerit fr̄i ſuo racha reꝰ erit cōcilio. Qui at̄ dixerit fatue reus erit gehēneignis. Qui gͣdus ẜm Tho. vbi ſupͣ. nō ꝑtinētad dr̄ſas ſpēs ſꝫ accipiunt̉ ẜm ꝓceſſuꝫ hūaniactꝰ in qͦ pͥmo qͥdeꝫ corde aliqͥd ꝯcipit̉. Et ꝙͣtuꝫ ad hoc dr̄. Qui iraſcit̉ fr̄i ſuo. Scd̓m eſtcū ꝑ aliqͣ ſigna ext̓iora ira maīfeſtat̉ ext̓ius.⁊ anteꝙͣ ꝓrūpat ī effectū. Et ꝙͣtuꝫ ad hūc dicit. Qui at̄ dixerit racha. q̄ dictō ẜm Hiero.ē int̓iectio iraſcētis ẜm hebreū ideoma. ſicutapud nos heu ē int̓iectio dolētis et nil aliudſignificat niſi dolorē in ꝯmuni. ⁊ pape interiectō admirātis. Sed qꝛ apud latinos nō eſtaliqͣ interiectio iraſcētis. ideo dimiſſū fuit illud racha in ſuo ideomate hebreo ſigͣns iraꝫin voce abſqꝫ exp̄ſſione verbi īportantis calumniā maledictōnis ⁊ hmōi. ¶ Tercius gͣdus ire eſt qn̄ ꝑducit̉ ad effectū. Eſt aūt effectus ire nocumentuꝫ alterius ſub rōne vindicte. minimū aūt nocumentū eſt ꝙ fit ſoloverbo. Et ideo ꝙͣtum ad hoc dixit. Qui dixerit fatue. ſub qͦ v̓bo ꝯp̄hendit̉ oīs iniuria q̄fit ꝓximo in locutōe vel oꝑe ex ira. Et loqͥtur ibi xp̄c de ira q̄ eſt pct̄m mortale. vt cumē appetens notabile damnū ꝓximo ex liuorevindicte. Et ī illo ꝓceſſu ex mō loquēdi on̄dit dn̄s grauius eſſe pct̄m in ſecūdo gradu ꝙͣin pͥmo. et ī tercio ꝙͣ in ſecūdo. Et hoc īnuit̉licꝫ obſcure ex mō loq̄ndi ꝑ ſimilitudīeꝫ ꝓceſſus iudiciarij. Nā cū adducit̉ reus ad iudicē.