CapitulumQuintumdecimū

ſunt ⁊ vecordes. ſapientes ſūt vt faciāt malabene aūt face̓ neſcierūt. Dec aūt ſtultitia hominem decipit. quia exiſtimat ī creaturis requiem īuenire: ſed nō quietē īuenit ſed anguſtias. ꝓuer. v. In multitudine ſtultitie ſue decipietur. In pct̄o detinere facit. qꝛ nō videtpiculū ſuū. ſic ut freneticus gaudet in freneſi ac ſi ſanus eēt. Ande dr̄ ꝓuer. xiiij. Sapiēstimet ⁊ declinat a malo. ſtultus autē tranſilit⁊ ꝯfidit. Correctōneꝫ ſeu flagella ſentire nonſinit ꝓuer. xvij. Plus ꝓficit apud prudentemvna correctio ꝙͣ centū plage apud ſtultum.Airtutē eneruat Ecc̄i. vj. Non te extollas incogitatione anīe tue velut thaurus ne forteelidat̉ virtus tua ꝑ ſtultitiā. Que noxia ſūtaffectat. ꝓuer. j. Uſqꝫ qͦ ꝑuuli diligitis infantiam ⁊ ſtulti ea que noxia ſūt cupiēt? Noxiaem̄ ſūt aīe ⁊ corꝑi iſta terrena. Nā nimietasciboꝝ et venereoꝝ cui dediti ſunt qui diuinanon guſtant mortem accelerāt. infirmitatesīducūt. ⁊ honores ⁊ diuitie q̄ querūt̉. multisanguſtijs afficiūt. Male cūctis rebꝰ vtūtur.Ande Sen̄. in epl̓a. x. Stulto nulla re opꝰ ē.Nulla enim re vti ſcit: ſed omībꝰ eget. Omnisſtultitia laborat faſtidio ſui. Ignominiā generat ꝓuer. iij. Stultoꝝ exaltatō ignominiaSen̄. ī epl̓a. humilis res ē ſtultitia. abiecta.ſordida. ſeruilis. multis affectibus et ſeuiſſimis ſubiecta ⁊cͣ.Tertia ſtultitia eſt.§. iij.generale vitium. Sicut em̄ ſapiētia ī ſcriptura ſacra ꝯmūiter ꝓ virtute ponit̉ ac etiā abethnicis moralibꝰ. ẜm qd̓ dicit Sen̄. ꝙ ſapiēsnō ꝯturbabit̉ quicqͥd acciderit ei. Sic econtra ſtultitia vitium eſt ⁊ ſignificat qd̓cūqꝫ .ſ.mortale ꝑ qd̓ quis poſtpoſito ſūmo bono inheret creature vt vltimo fini et ſūmo bono.Quis em̄ nō ſtultū diceret eū qͥ vnū obolū p̄poneret oī theſauro mūdi? Ualis ē qͥcūqꝫ peccator. Preponit em̄ pecuniam. delectationeꝫvenereā. potentiam. ⁊ huiꝰ. que bana ſunt ⁊tranſitoriā. deo ⁊ mandatis eius et felicitatiſuꝑne. Uenerūt (īquit ſapiens) mihi omniabona ꝑiter cum illa .ſ. ſapientia que deus eſtſeu virtꝰ infuſa. Et de hmōi dicit̉ Eccl̓iaſtes.j. Stultorū infinitus ē numerꝰ. Ꝙͣuis aūtqd̓libet pct̄m poſſꝫ dici ſtultitia. pręcipue tn̄ſcriptura noīat aliquos peccatores ſtultosEt prima ſtultitia eſt in nō cōſiderando deicircūſpectionē. pͣs. xciij. Stulti aliqn̄ ſapite.Qui plātauit aurē. nō audiet .ſ. verba veſtraaut qui finxit oculū non ꝯſiderat .ſ. corda veſtra et oꝑa. Qui corripit gentes non arguetbos .ſ. de iniquitatibꝰ vr̄is. Scd̓a eſt in preſerendo ſuā cogitationē alijs. ꝓuer. xxvj. Saplentior ſibi vr̄ ſtultus ſeptem viris loquentibus ſnīas. Et vt dicit Gregꝰ. Stultꝰ eſt em̄qui in eo ſe pͥmum eſtimat vt bona q̄ viderit

ſ. in alijs. diſcere ꝯtemnat. diſ. xxij. de ꝯſtantinopolitana. Tertia in habendo de incertistemerariā opinionē ſeu hoīum ſuſpitionemEccleſiaſtes. x. Stultus in via ambulās cuꝫip̄e ſit inſipiēs .i. malus. om̄es exiſtimat inſipientes .i. malos Quarta in habēdo banamgloriationem Ecc̄i. xiij. Attende ne ſeductusin ſtultitia .ſ. īanis gl̓iationis humilieris Cato. Nec te collaudes nec te culpaueris ipſe.Hoc faciunt ſtulti quos gloria vexat īanis.Unde Dauid qui ex īani gl̓ia fecit numerareppl̓m vt gloriaret̉ in multitudine. hūiliatusfuit ꝑ ſubtractionem ſeu diminutionem. lxx.milium de ppl̓o ſuo ꝑ peſtem. qd̓ recognoſcēsdicebat ad dn̄m. p̄cor vt tranſferas īiqͥtatemſerui tui. quia ſtulte egi nimis. ij Reg. xxiiij.Quinta ē in illicita vel vana deuotione Eccleſiaſtes. v. Diſplicet deo infidelis et ſtultaꝓmiſſio. qualis fuit potum Iepte. qui deuouit deo offerre qd̓ ſibi pͥmo occurreret de domo reuertenti cū victoria a p̄lio. Un̄ ⁊ filiamoccurrentem in ſacrificiū obtulit Iudic̄. xj.vbi dicit Hieroꝰ ꝙ fuit ſtultus ī vouēdo. Etin decretis dr̄ ꝙ ſtulta vota frangenda ſunt.xxij. q. iiij. In malis. Sexta ſtultitia eſt ī minora maioribus preponendo Eccleſiaſtes. ij.Stultus ī tenebris ambulat .ſ. erroꝝ ⁊ ignorantię. Unde Hieroꝰ. Nōne rationalis homodignitatem amittit qui vel ieiunium caritati vel vigilias prefert ſenſuum integritati:de cōſe. diſ. v. c. Non mediocriter. Et Criſoꝰ.dicit ꝙ aliqui iurantes per deum videtur eisparum dicere et minus obligari. Sed ſi iurant ꝑ euangelium. tūc qͥd maiꝰ age̓ videtur.quibꝰ ipſe ait dicendū ē. Stulti. Scriptureꝓpter deū. nō deus ꝓpt̓ ſcripturās factꝰ ē. xxij.q. j. Si aliqua. Septima ſtultitia eſt incantatōnibꝰ et diuinatōnibꝰ inherendo Hiere. x.Stultus factus eſt oīs homo a ſcīa ſua .ſ. diuinationis. incantatōnis. ⁊ hꝰ. ⁊ paulopoſt.gladiꝰ .ſ. diuine ſnīe ad diuinos eius qͥ ſtultierant. Ad quod facit qd̓ ait Augꝰ. xxvj. q. ij.Qui ſine ſaluatore ſalutem vult habe̓. et ſinevera ſapīa eſtimat ſe fieri poſſe prudentem.ſ. ꝑ artem notoriā. ⁊ diuinatōnes. ⁊ huiꝰ. nonſanus ſed eger: nō prudens ſed ſtultꝰ ⁊ demēsin egritudine aſſidua laborabit. Octaua terrenis affectum infigendo Iob. v. Uidi ſtultūfirma radice .i. fixum in tꝑalibus affectu etmaledixi pulcritudini eius ſtatim .i. cognouiillam apparentiam ꝓſperitatis cito deficiendam. ꝓuer. xvij. Quid prodeſt ſtulto haberediuitias; q. d. nihil. ex quo n̄ vtitur eis ad qd̓ordinate ſunt. Nona eſt ſtultitia incredulitatis .ſ. nō credere que a ſanctis viris p̄dictaſunt Luc̄. vlt̓. O ſtulti ⁊ tardi ad credendumin om̄ibꝰ que locuti ſunt ꝓph̓e. Magna ſtultitia eſt nō credere viris ſapiētiſſimis ⁊ optimis. ſicut fuerunt auctores fidei. et martires