TitulusQuintus

in eodem ſtatu permanet Iob. xiij. Dies eius(ſubdit pͣs) ſicut vmbra p̄tereūt. Quāto qͥsmagis inſequit̉ vmbram ſuam. tantomagisfugit. ⁊ īꝑceptibiliter vmbra deficit. Clamadixit dominꝰ ſemel Iſaie. qui reſpōdit. Quidclamabo; Cui dn̄s. Omnis caro fenum. ⁊ oīsgloria eius quaſi flos agri. Exiccatū ē fenū⁊ cecidit flos. quia ſpiritus domini īſufflauitin eo Iſa. iiij. Uere fenū eſt ppl̓us. Sicut em̄fenum naſcitur viride ⁊ paulatī creſcit. ſuꝑueniente vero calore arefit. ⁊ ꝑ falcem de terra euellitur. ⁊ ab animalibꝰ comeditur. Flosex herba ꝓducit̉ pulcher ⁊ amabilis aſpectuſed paulo poſt decidit ⁊ marceſcit et ꝓ nihilohabetur. ita homo naſcit̉ de muliere vt fenide terra habens viriditatem viuacitatis iniuuentute: ſed calore naturali paulatim conſumente hūiduꝫ radicale. ſeneſcit. decidit. indurat̉ ⁊ areſcit. ⁊ ꝑ falceꝫ mortis de agro mūdi tollit̉. ⁊ vermibus corpus comedendū traditur. Anima vero ſi amorem ſeculi ſecū habet a beſtijs inferni deuorat̉. Flos em̄ eſt gloria homīs. ⁊ honor quē habꝫ in mūdo pulcritudo et delectatio: ſed cito tranſit et ꝓ nihiloeſtimat̉. Que eſt vitā noſtra inquit Iacobꝰ īcanonica ſua? Uapor ad modicum parens. ⁊deinceps exterminabit̉. Sicut em̄ nebula deterra vel de aqua exijt et paulatim in aera aſcendit: ſed cito apparente ſolis radio diſſoluitur. ⁊ ad terram īꝑceptibiliter reſoluitur. itahomo apparet aliꝙͣtulū in mundo ⁊ calore febrili diſſoluit̉ ⁊ ad terram ꝓſternit̉ ne āpliꝰvideat̉. ⁊ Ezechias ī cantico ſuo. ait. Preciſaeſt velut a texente vita mea. dum adhuc ordirer ſuccidit me. de mane uſqꝫ ad veſperam finies me. Iſa. xxxviij. Aſſimilat̉ vita nr̄a tele que ordit̉. cuiꝰ vna ꝑs eſt texta. ⁊ tn̄ inuoluta manet. ⁊ parū de ea videt̉. alia texenda etetiam non videt̉. ſolū illa ꝑs in qua laborat̉ꝑ multuꝫ laborem ⁊ motū videt̉. Sed telammaterialem nō p̄cidit texens ꝯmūiter. niſi cūcōpleuerit quia dn̄iuꝫ habet in hoc ſuꝑ eam.Sic de tꝑe p̄terito vite noſtre nihil videt̉. etde futuro minus: ſed ſolū qd̓ habemus ī pn̄tibreue eſt ⁊ quaſi momentaneū in quo laboramus repleti multis miſerijs. nec eſt in voluntate noſtra qn̄ p̄cidat̉ tela vite noſtre: ſed eſtin manibꝰ dei qui ſolus habet dn̄iuꝫ mortis⁊ vite. ⁊ cum credimus durare vt in iuuentute anteꝙͣ ꝑficiat̉ ⁊ deueniat̉ ad ſenectam ip̄ep̄cidit ſubito. Et ideo dicebat. Eſtote ꝑati qͥaneſcitis diem neqꝫ horam Math̓. xxv. Et diesdn̄i ſicut fur ī nocte ita veniet. ait apl̓us. Cmiſera vita (inqͥt Augꝰ) ꝙͣtos decepiſti. ꝙͣtosſeduxiſti. que dum videris vmbra es. dum exaltaris fumus es. dū extolleris nihil es. dulcis es ſtultis. amara es ſapientibꝰ. Et beatusSebaſtianus ex his que legebat ī libro queꝫangelus ante eum tenebat apertum. ait. Hec

vita fugitiua eſt. hec ab initio mundi ī ſe credentes fefellit. ſe expectantes decepit. de ſe p̄ſumentes deriſit. ⁊ vt omnibꝰ ꝓbetur eſſe mētita nullū oīno ſecurum reddit. Dec imꝑatcrimina. ſuadet ſcelera. hec admonet furemvt rapiat. iracundum vt ſeuiat. mendaceꝫ vtfallat. Damaſcenus aſſimilat ſtatum mundiſeu vitam preſentē cuidam fugienti ante vnicornem inſequentem eū qui cadere incipiensin foueam ꝓfundiſſimā. ſe retinuit manibusapplicans ſe ad quandā arbuſculam ⁊cͣ. Uidein legendis Iacobi de voragine circa finem īhiſtoria Barlaam. ¶ Defectō mundi et glorie ⁊ delectatio ꝙ cito ſit ꝑitura oſtenditur exexꝑientia que eſt reꝝ magiſtra. Ubi ſūt pͥncipes gētiū (inqͥt Baruch. iij) ⁊ qui dn̄ant̉ ſuꝑbeſtias que ſūt ſuꝑ terrā .i. ſuꝑ hoīes beſtialiter viuentes ⁊ luxurioſe. qui ī auibꝰ celi ludūti. in ſuꝑbis ⁊ ambitioſis. qui argentū theſaurizant ⁊ aurum in quo ꝯfidunt hoīes. et noneſt finis acqͥſitionis eorū. Et reſpōdet ſibipſidocente exꝑientia quotidiana. Exterminatiſūt .i. extra termīos mūdi miſſi ſunt ꝑ mortī⁊ ad inferos deſcenderūt. ⁊ alij in loco eorumſurrexerūt. Ubi ē potētia et dominiū Aſſueriqui regnauit ſuꝑ centū digintiſeptem ꝓuintias? Ubi victorie celeres ⁊ triūphi Alexādrimagni? Ubi diuitie regis Creſi vel Salomonis? Ubi fortitudo Perculis vl̓ Hectoris? Ubipulc̄tudo Pelene vl̓ Abſalonis; Ubi laſciuieEleopatre ⁊ Amonis; Ubi gloria ⁊ magnificentia Iulij ceſaris vel Auguſti Octauiantimꝑatoris? Ubi fama ſapientie Areſtotelis.Oictagore Socratis Ptholomei ⁊ Platōis.Ubi eloquentia Demoſtēis Titiliuij ⁊ TullijMaronis; Exterminati ſunt ⁊ ad inferos deſcenderunt om̄ia hec relinquentes. ⁊ nil ſecūniſi culpam cū pena portantes. Corrupti ſūtomnes hi anima ⁊ corpore. Et vt magis ꝑticulariter videatur vanitas ⁊ defectio mundi.adducamus in medium vnum qui om̄ia queamantur a mundanis exꝑtus eſt .ſ. Salomōip̄e loquens de ſeip̄o. ait Eccleſiaſtes. ij. Magnificaui opera mea. Edificaui mihi domos.Plantaui vineas. Feci ortos ⁊ pomeria. ⁊ cōſerui ea cuncti generis arboribus. Extruximihi piſcinas aquarum vt irrigarem ſiluamlignorum germinantium. Poſſedi ſeruos etancillas. Multamqꝫ familiam habui. Armēta quoqꝫ ⁊ magnos ouium greges vltra om̄squi fuerunt ante me ī hieruſalē. Coaceruaui mihi argentū ⁊ aurū ⁊ ſubſtātias regū acꝓuinciaꝝ. Feci mihi cantores ⁊ cantatricesdelitias filioꝝ hoīum. Sciphos ⁊ vrceos advina fundenda in miniſterio. ⁊ ſupergreſſusſum oꝑbꝰ oēs qͥ fuerūt ante me in hieruſalē.Sapientia quoqꝫ ꝑſeuerauit mecum. ⁊ oīa q̄deſiderauerunt oculi mei nō negaui eis. Necꝓhibui cor meū quin oī voluptate frueret̉.