TitulusQuintus

iudicium. vnde ⁊ defectus recti iudicij ad incōſideratōnis vitium ꝑtinet. ꝓut .ſ. aliquis īrecte iudicādo deficit ex eo ꝙ ꝯtemnit vl̓ negligit attendere ea ex quibꝰ rectum iudiciuꝫꝓcedit. Unde manifeſtum eſt ꝙ incōſideratōeſt peccatum. Nec eſt cōtra quod dominꝰ aitath̓. x. Nolite cogitare quomodo aut quidloquamini: quod videt̉ ꝑtinere ad inconſiderationem. Nam ẜm Tho. vbi ſupͣ. ibi nō prohibet dominꝰ cōſiderare que ſūt agēda vl̓ dicenda quādo homo habꝫ opportunitatem: ſꝫdat dominus fiduciam in illis verbis fidelibus. vt deficiente ſibi opportunitate vel ꝓpterimperitiam vel ꝓpter ſubitam p̄occupatōeꝫin ſolo diuino confidāt auxilio. Alioquin ſip̄termittat homo facere quod poteſt. ſolumdiuinū auxilium expectās videtur deū temptare. Et ꝙͣuis quicūqꝫ cōſiliatur oportet ꝙmulta ꝯſideret ⁊ per defectum ꝯſilij ſit p̄cipitationis vitiū. et ꝑ ꝯſequēs defectus conſideratōnis: nihilominꝰ incōſideratō ponitur vitium ſpeciale diſtinctum a p̄cipitatōne. quiacum tota ꝯſideratio eoꝝ que in cōſilio attendunt̉ ordinatur ad recte iudicādum. id̓o cōſideratio ꝑficitur in iudicio. et incōſideratiomaxime opponit̉ rectitudini iudicij. ſicut p̄cipitatio rectitudini cōſilij ꝯtrariat̉. ¶ Iteꝫnota ẜm Tho. ſcd̓a ſecunde. q. liij. arti. iiij. ꝙſub incōſideratōne que eſt ꝯtra iudicium rectum qui eſt actus prudentie includūt̉ vitiaincautele ⁊ incircūſpectōis que ſūt ꝯtra partes integrales prudentie que dicūt̉ cautio etcircūſpectio. Et ſicut ad circūſpectōnem ꝑtinet ꝯſiderare circūſtātias eiꝰ quod quis vultagere ꝓpter aliquem bonū finem. vt .ſ. nō ſolum illud ſit bonum ẜm ſe. ſed etiam ẜm circūſtantias. Nam cōtīgit aliquod ẜm ſe conſideratum eſſe bonū ⁊ cōueniens fini. quod tn̄ex aliquibꝰ occurrētibus redditur malum vl̓nō operatiuū ad finem. ſicut oſtendere ſignaamoris alicui ẜm ſe cōſideratum videtur eſſeꝯueniens ad alliciendum ad amorem. ſed ſicontingat ī animo eius ſuperbia vel ſuſpitōadulatōis. nō erit hoc ꝯueniens ad fineꝫ. Nōcōſiderare ergo tales circūſtātias ꝑtinet adincircūſpectionem. Et ſicut ꝑ cautionem itaaccipiūtur bona vt caueātur mala ī ſe vel q̄habēt ſpeciem mali ẜm ea que vt ī pluribusaccidere ſolent. ſic ꝑ incautōem nō ꝯſiderant̉talia. Impij tanꝙͣ puluis queꝫ ꝓijcit ventusa facie terre. ideo nō reſurgūt impij in iudicio. neqꝫ peccatores in conſilio iuſtorū. p̄s. j.Criplex eſt actus prudentie que neceſſariaeſt cuilibꝫ. Primus eſt p̄cipiente dn̄o. Eſtoteprudentes ſicut ſerpentes Math̓. x .ſ. cōſiliari circa agenda ꝑ inquiſitionē modoꝝ quibꝰfieri poteſt. Secūdus eſt iudicare de cōſiliatis .i. de his que ꝓponūtur varia ī ꝯſilio eligere quod magis cōuenit. Tercius eſt imꝑa

re ſibi ſeu iudicata exequi .i. qd̓ quis eligit ēmultis agenduꝫ illud facere efficaciter. Impij ⁊ peccatores .i. praui quo ad deuꝫ. ⁊ hi impij pͣui quo ad ꝓximū. Et hi pct̄ores ſicut carent vera prudentia que .ſ. eſt ẜm deuꝫ. ita ⁊actibus eius .ſ. cōſilio. iudicio. ⁊ imꝑio. Prīoꝑ vitium p̄cipitatōnis. Scd̓o ꝑ incōſideratōnem. Tercio ꝑ īcōſtantiaꝫ. Et hoc notat p̄s.in prefatis verbis a principaliori inchoādo.Uitiū inconſtātie. ⁊ inexecutōnis. ibi. tanꝙͣpul. Uitium incōſideratōnis. ibi. ideo nō reſurgūt. Uitium p̄cipitatiōis. ibi. neqꝫ peccatores. ¶Sicut principalis actus prudentie ēimꝑare ſibi in eo quod iudicauit fiendum .i.executioni mandare. Ibi em̄ cōſiſtit difficultas. Aulti em̄ bene ꝯſiliant̉ ⁊ bene iudicantde agendis. ⁊ tn̄ non exequūtur. Sic ꝑmaxime ꝯtͣ prudentiam eſt vitiū inconſtātie. ⁊ iōde malis loquendo ab hoc incipit dicēs. Impij tanꝙͣ puluis ante faciē venti. ꝑ quod notatur incōſtantia. Quid em̄ leuius puluere?Sicut gͦ ventus frequēter leuat puluereꝫ devno loco ad aliuꝫ. ita peccator vt puluis ſiccus humore gratie mutatur de vno opere adaliud ꝑ inconſtantiam vento tēptationis. afacie terre .i. a ſtabilitate ꝓpoſiti qd̓ ſibi eligendo firmauerat. Terra em̄ firma eſt. Ecēs.j. Terra aūt in eternum ſtat. Uel ꝓijcitur aꝯſpectu eccleſie ſignate ꝑ terrā. ⁊ hoc quo admeritum etſi nō quo ad numerū. Ꝙͣtuꝫ adſecūdū .ſ. vitium inconſideratōnis. dicit. Id̓onō reſurgūt. Quia em̄ vt puluis impij ſūt etꝓiecti vento temptationis a facie terre .i. eccleſie militātis vel terre viuentium nil de eacurantes: ideo non reſurgunt ab imis vitiorum ad ſuꝑnaͣ virtutum. Non reſurgūt ī iudicio .i. ad iudicādum ſeip̄os ꝑ ꝯpūctioneꝫ.de quo apl̓us ait. j. ad Corin. xj. Si noſmetip̄os iudicaremus non vtiqꝫ a dn̄o iudicaremur. ꝓpter qd̓ nō reſurgūt etiaꝫ ī iudicio. qͥeſt actus prudētię. quia nō cōſiderant que debent ꝯſiderare: ſed incōſiderate agūt ꝯtͣ illudꝓuer. xiiij. Labia ſapientis .i. prudentis cōſiderant placita .ſ. deo. labia videlicꝫ cordis. osimpiorū ꝑuerſa. ¶ Ꝙtū ad tercium .ſ. vitiump̄cipitatōnis inquit. Neqꝫ peccatores incōſilio iuſtorum .ſ. reſurgunt. Conſiliū iuſtorumeſt conſilium mētis ſeu examinatio agendorum ſine quo nil agūt. ẜm illud ꝓuer. Aſtutus .i. prudens omīa agit cum conſilio .ſ. mētis ſue. Sed hoc conſiliū non ſibi faciūt peccatores. Sed (vt dicit̉ ꝓuer. j) pedes eorumi. affectus. ad malum currūt ⁊ feſtinant vteffundant ſanguinem. Sed de precipitatōnedictum eſt in capl̓o p̄cedenti. et de incōſtantia dicetur in ſequenti. Nunc ergo de incōſideratione. de qua ꝓuer. xiij. dicitur. Qui īconſideratus eſt ad loquendum: ſētiet mala.¶ Inconſideratio vitioſa triplex eſt. ⁊ per eā