TitulusQuartus
eſt ꝯtradictio ⁊ diuiſio. Sed om̄e regnū ī ſeipſū diuiſū deſolabit̉ ait xp̄c Lu. xj. Eſt autētriplex ꝯtradictio vel diuiſio.Prīa diſſenſiōis internalis.Scd̓a diſcordatōis fraternalis.Tercia ſeditōis popularis.Prima ꝯtdicto et diuiſio vnde ꝓcedūt aliediſſenſiones ē ī ciuitate ſeu regno aīe ī qͣ ſūtplures potētie ⁊ affectꝰ qͣi plures hoīes ī ciuitate vel regno. Unde dicit ſapiēs Cato. Cōueniet nulli qͥ ſecū diſſidet ip̄e .i. qͥ ht̄ diſcordiam ī ſe. non habebit ꝯcordiam cū aliquo.Dicit Aug. Iſmahel vt ſeꝑaretur a ppl̓o deinō obfuit mater ancilla .ſ. Agar. ſꝫ fraternadiſcordia. diſ. lvj. c. Iſmahel. quā .ſ. ip̄e habuit cū Iſaac. Iſtā fraternā diſcordiam apl̓usvocat ꝑſecutionē dicēs ad Gal̓. iiij. Is qͥ ẜmcarnē natus eſt. i. Iſmahel ꝑſeq̄bat̉ eū qͥ ẜmſpūm natus eſt. i. Iſaac. Liber vero Geneſisappellat ludū. Dicit̉ em̄ Gen̄. xxj. ꝙ cū videret Sara Iſmahelem ludēteꝫ cū Iſaac diſplicuit ſibi. Scd̓m Origen̄. ſuꝑ Gen̄. hi duo fratres geniti ex Abrahā ſignāt duos appetitꝰab aīo ꝓcedentes. Appetitus .ſ. rōnalis. h̓ eſtIſaac ẜm ſpūm natus. qꝛ gr̄e dei eſt vt quiviuat ẜm rōeꝫ. Alius ē appetitꝰ ſenſualis ẜmcarnē natus. h̓ eſt Iſmahel. Inter hos eſt cōtradictō ⁊ diſſenſio. qꝛ ẜm apl̓m caro cōcupiſcit aduerſus ſpūm. et ſpūs aduerſus carnē.Hec ſibinuiceꝫ aduerſāt̉. Et ſi appetitꝰ rōnal̓vincat ⁊ dn̄et̉ carni. tūc eſt vera cōcordia inregno aīe. Sed ſi appetitꝰ ſenſualis ſubijciatſibi ſpūm paſſiones ſequēs ꝑſecutio ē: diſcordia eſt inter fr̄es iſtos. Nā remurmurat ſindereſis. ⁊ ꝯſcīa remordet. Dicit̉ at̄ tūc ludusqꝛ ſicut Iſmahel ludens ſolatioſe cum Iſaacꝑuulo q̄rebat illū ſuꝑare ⁊ trahere ad illicita renitentē .ſ. ad adorāduꝫ imagines luteasab eo factas. Sic caro blandit̉ ſpūi et illecebroſis cū eo deceptōibꝰ agit. vt delectatōnibꝰalliciat. voluptatibꝰ molliat. ad terrena īducat: quod ꝑpendēs virtꝰ ſapientie vel diſcretionis ſignata ꝑ Saram. ẜm Origen̄. ſeꝑaredebet ⁊ diſiungere ip̄m ab eo. i. nō aſſentire.⁊ ſic remanebit aīmꝰ ī concordia ⁊ pace. Depct̄oribꝰ em̄ d̓r Oſee. x. Cor eorū diuiſū eſt .ſ.ꝑ varias paſſiōes. Et om̄e regnū ī ſeip̄m diuiſū deſolabit̉ .i. ꝑueniet ad deſolationē damnatōis eterne. ¶ Scd̓a cōtͣdictō eſt diſcordievnius ad alteꝝ. Et iſta eſt magna iniquitaſ.Unde Ciprianꝰ. Inexpiabilis ē culpa diſcordie: nec paſſione purgat̉. diſ. xc. ca. Neqꝫ. Siquis em̄ diſcordaret ab alijs ī aliqͦ qd̓ eſt manifeſte ad honoreꝫ dei. vel bonū coe. vel priuate ꝑſone aduertēs illud eſſe bonū. ſꝫ ꝓpterodiū. inuidias. inimiciciā. vl̓ ꝑtialitatem diſcordās. talis etiā ſi martiriū ſuſtineret nōſaluaretur in tali diſcordia manēs. Et quiaiſtud eſt magnū pct̄m. ideo ī decretis d̓r. Di-
ſcordātes clericos ep̄s vel rōe vl̓ pt̄ate ad cōcordiā trahat. diſ. xc. c. j. ⁊. c. Stubēdū ē ep̄isvt diſſidētes .i. diſcordantes frēs ſiue clericoſſiue laicos ad paceꝫ coarcēt̉. Qd̓ ſi nollēt. ⁊inimicicia ſit aꝑta. ⁊ odiū in deteſtationē vitij. d̓r diſ. ea. Oblatōnes diſſidētiū fratꝝ: neqꝫī ſacrario. nec ī gazophilatio recipiāt̉. Glo.ibi. cū .ſ. odiū eoꝝ ē aꝑtū et notoriū. Tria at̄ſūt q̄ generāt diſcordiam ī ciuitate ⁊ eccl̓ia.Primū ꝓprij cōmodi ꝓcuratio inordīata.Scd̓m honoꝝ ⁊ oneꝝ diſtributō improportōnata. Terciū trāſgreſſionū pūitio relaxata. Qn̄ aliquis nimis ītēdit ſue vtilitati. alijinde grauāt̉ ⁊ modicā cū eo pn̄t hr̄e ꝯcordiam. Un̄ Sen̄. ī ꝓuerb̓. Prīcipiuꝫ diſcordie ēaliquid ex cōi ſuū facere. Turpiuſqꝫ nihil eſtꝙͣ cū eo bellū gerere cū qͦ faīliariter vixeris.Propter qd̓ d̓r ī decretis. ꝙ lex q̄ ligat hoīesſubditos ad ſui obſeruātiā. ⁊ ex hoc ligat incōcordia ⁊ pace. ꝙ nullo p̄uato cōmodo ſꝫ ꝓcōi ciuiū vtilitate debꝫ eſſe ꝯſcripta. diſ. iiij.Erit. Uidēꝰ ī corꝑe hūano ꝙ qn̄ humores ſūtī debita ꝓportōe corpꝰ ē ſanū. ſed qn̄ intrat diuiſio ꝙ vnꝰ nimis habūdet ceteris. inde ſeqͥt̉diſcordia infirmitatis. Roboā qꝛ nimis voluit ꝓuidere burſe ſue vt poſſꝫ facere expenſas ſuꝑfluas ī curia ſua vt pr̄ eiꝰ Salomon.⁊ diminuere noluit exactōnem tributoꝝ ſeutalliaꝝ. ex hoc tanta eſt exorta diſcordia īt̓tribū Iuida et tribꝰ iſrl̓ ꝙ nūqͣ tolli potuit. etſic amiſit magnā ꝑtem dominij ſui. vt hr̄. iijReg. xij. Inducere etiā nouos mores nō neceſſarios ad rectitudinē vite inducit diſcordiaꝫ. Unde in decretis d̓r. Diſcordiā parit p̄ſumptio nouitatū. ¶ Scd̓m generās diſcordiam eſt qn̄ nimis aliqui vexātur ī collectis⁊ alijs laboribꝰ. alij nimis alleuiāt̉. vel cū honores ⁊ officia aliqͥbꝰ copioſe ꝯferunt̉. alijsat̄ paꝝ vel nihil. inde generat̉ diſcordia ⁊ inuidia īter eos. vl̓ cū rectores nimis gͣuāt ſb̓ditos ꝓpter qd̓ ſubditi minꝰ diligūt eos. Dic̄Gregꝰ. Dū reuerētiaꝫ minores potentioribꝰexhibent. ⁊ potētiores minoribꝰ dilectōꝫ impendunt: vera cōcordia fit. ex diuerſitate cōtextio: ⁊ recte officioꝝ admīſtratio gerit̉ ſinguloꝝ. diſ. lxxxix. Ad hoc. Sic in corꝑe humano (ait apl̓s Ro. xij) multa mēbra habēꝰ.ſingula at̄ mēbra nō eūdē actū hn̄t: nec vnūpſurpat offitiū alteriꝰ aut ꝯtemnit. In vnocorꝑe ꝯgregatōis vel ciuitatis debēt eſſe multi poſiti ī diuerſis officijs. non vni totum vl̓plura. alteri nihil: ſed cuiqꝫ qd̓ ſibi cōgruit.nec debet vſurpare exercitiū alterius. nec cōtemere ipſū vt vilius: ſꝫ eiꝰ auxilio vti. Siat̄ ſecꝰ fiat. diſcordia ſequit̉. Sic de dn̄o deodic̄ Iob. xxv. Qui facit ꝯcordiā in ſublimibꝰ.i. in angelis. diuerſis diuerſa officia ꝯcedēsnec vnus officiū alteriꝰ pſurpat. etſi qn̄ vibētur in aliqͦ negocio diſcordare. ſicut pͥnceps