CapitulumQuintum
⁊ ī deliberata interius eiꝰ affectōe. ⁊ hic abijtin cōſilio īpioꝝ. In ꝓcurata exteriꝰ oꝑatōe ⁊hic ſtetit ī via pctōꝝ. In ꝯtinuata vberiusexercitatōe. ⁊ hic ī cathedra peſtilētie ſedit.De prima ſcilicet am.§. j.bitōe ꝓut ē in mēte dic. ſaluator ī rep̄henſionē ſcribaꝝ ⁊ phariſeoꝝ Math. xxiij. Amātprimas cathedras ī ſynagogis .i. p̄cipuas dignitates ad quas ſequit̉ honor. Eſt aūt ambitio ꝓut diffinit̉ a beato ⁊Thoma ſcd̓a ſcd̓e.q. cxxxj. inordinatꝰ appetitꝰ honoris. Et quiaad dignitatē potēciā et p̄ſidētias ſequit̉ honor. ideo inordinatꝰ appetitus haꝝ ꝑtinet adambitōeꝫ. ¶ Ꝙ at̄ ambitio ſit pct̄m ꝓbaturtripliciter. Primo qꝛ a mala radice ꝓpagat̉.Secūdo qꝛ caritati aduerſat̉. Tertio qꝛ magnanimitati ꝯtͣriat̉. Primū ſic patet. Sic̄fructꝰ ē infectꝰ qꝛ ex infecta radice generat̉.Ita et actus hūanꝰ qͥ ꝓcedit ex pctō oportet ꝙ ſit pct̄m: ſed ambitio q̄ ē appetitꝰ inordinatus honoris ꝓcedit ex pct̄o. Nam dicitAugꝰ. in libro de vera religione ꝙ ābitio ꝓcedit ex ſuꝑbia ⁊ ex ꝯcupiſcētia ſeu cupiditate. Sed ſuꝑbia et cupiditas ſūt pct̄a vt p̄tſupͣ. gͦ et ambitio ē pct̄m. ꝓut em̄ ꝑ potēciāvel dignitatē ītendit qͥs acqͥrere apparentē ⁊excellētē honorificēciā. ſic ābitio orit̉ ex ſuꝑbia. Sed ꝓut ītendit qͥs acqͥre̓ ꝑ huiuſmodi ſufficiētiā apparentē ſeu reꝝ habūdantiā.ſic a cupiditate orit̉ ābitio Alexander in ſecūda ꝑte. Secūdo ābitio ꝓbat̉ eſſe pct̄m qꝛaduerſat̉ caritati. Nihil eī repugnat caritati q̄ ē vita anime niſi peccatū: ſed ābitio repugnat caritati. Dic. em̄ apl̓us j. ad Corin.xiij. Caritas nō ē ābitioſa. vbi dic. glo. i. nōvult alijs p̄poni. Caritas em̄ diligit ꝓximūſicut ſeip̄m et iō nō vult eū ſubice ſibi ſed ſociū eſſe. Appetit ẜuire ꝓximo et nō ſibi ẜuiri. Sicut filius homīs nō venit mīſtrari ſedminiſtrare Math. xx. Ambitio igitur peccatū eſt. Tertio oſtendit̉ eſſe peccatū ex eo ꝙmagnanimitati ꝯtͣriat̉. Nā qd̓ ꝯtrariat̉ virtuti morali ē pct̄m. q̄ virtꝰ moralis ē ẜm regulā rationis. ſed magnanimitati q̄ ē virtꝰmoralis ẜm ph̓m. iiij. ethicoꝝ ꝯtrariat̉ ambitio. Ambitio em̄ eſt inordinatus appetitushonoris. et magnanimitas ē ordinatus appetitus magni honoris. Inordinatū aūt opponit̉ ordinato. igit̉ ambitō eſt pct̄m. ¶ Pro declaratōe aūt huius inordinatōis appetitus q̄reꝑit̉ in ambitione. Nota ẜm bt̄m Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. cxxxj. arti j. ꝙ honor importat quanbam reuerenciā exhibitaꝫ alicui in teſtimoniū excellencie eius vel v̓tutis. Circa aūt excellenciā homīs duo attendenda ſūt. Primūeſt ꝙ id in qͦ homo excellit nō hꝫ homo ī ſeipſo .ſ. a ſe ſed eſt qͣſi quoddā diuinū in eo. Etio nō debet̉ ſibi pͥnciplr̄ ex hoc honor ſꝫ deo.Scd̓m ꝯſiderandū eſt ꝙ id ī qͦ hō excedit da-
tur hoī a deo vt ex eo alijs ꝓſit. vn̄ intantūdꝫ homini place̓ teſtimoniuꝫ ſue excellencieqd̓ ab alijs exhibet̉ inꝙͣtuꝫ parat̉ ſibi via exhoc vt alijs ꝓſit. Triplicit̓ gͦ cōtingit appetitū honoris eē inordinatū. Uno mō qꝛ appetit honorē ſeu teſtimoniū de excellēcia quamnō habet. qd̓ ē appetere honorē ſupͣ ſuā ꝓportionē vt ſi malus deſiderat honorē ac ſi eſſetbonus et deſideret regimē et p̄ſidētiam q̄ nōdebet̉ niſi v̓tuoſis nil curās de virtute. Unde Eccͣi. vij. dr̄. Noli velle fieri iudex niſi valeas virtute dirūꝑe iniqͥtates .ſ. alioꝝ .ſ. rct̄eiudicando. nec declinando a veritate. timorevl̓ amore cuiuſcūqꝫ. qd̓ non facit malus. Refert Augꝰ. ī. v. d̓ ciuitate dei. c. xij. antiquosromanos cū dediti eſſēt idolatrie duo ī vrbeꝯſtruxiſſe tēpla int̓ cetera. vnū dee v̓tuti aliud deo honori. et cōtigua. ita tn̄ ordinata5ad templū dei honoris nō poterat eſſe accerſus niſi ꝑ templū dee v̓tutis. Qui ꝙͣuis errarent vt infideles in facto et oppinione. Namnec virtus dea ē. nec honor deꝰ: ſed bona deiqͥ ſolus ē colendꝰ. In ſigno tn̄ qͦ ad ordineꝫꝯſtructōis temploꝝ nō errabant. volebāt eīcūctis oſtendere ꝙ ad honorē qͥ multū appetitur recte ꝑueniri nō pōt niſi ꝑ oꝑa virtutis. ¶ Secūdo inordinate appetit̉ honor inꝙͣtū honorē de excellēcia ſua quā habꝫ a deonō refert in deū cupiēs ip̄m deum vt actorēſue excellēcie ⁊ v̓tutis pͥncipaliter honorari.iuxta illud apl̓i. Soli deo honor ⁊ gloria: ſedſibi cupit illū honorē vt qd̓dam bonū. Ꝙ ſiqͥs obiceret ꝙ abſqꝫ vitio pt̄ vtiqꝫ appeti a qͦcūqꝫ qd̓ ſibi debet̉ ꝓ p̄mio: ſed honor ē p̄mium v̓tutis vt dic. ph̓us ī. iiij. ethicoꝝ. gͦ ſibiappetere honorē nō ē peccatum. Rn̄det tho.vbi ſupͣ. ꝙ honor nō dr̄ p̄miuꝫ v̓tutis ex ꝑteip̄ius v̓tuoſi vt hoc .ſ. ꝓ p̄mio expetere debeat ſed ꝓ p̄mio expetit beatitudeneꝫ q̄ ē finisv̓tutis. Sed dr̄ eſſe honor p̄mium v̓tutis exꝑte aliorū qͥ .ſ. nō habēt aliquid maiꝰ qd̓ retribuant v̓tuoſo ꝙͣ honorē. qͥ ex hocip̄o magnitudinē habꝫ qd̓ ꝑhibet teſtimoniū virtuti. nō tn̄ ē ſufficiēs p̄miū vt dr̄. iiij. ethicorū.¶ Tertio inordinate appetit̉ honor inꝙͣtuꝫappetitꝰ in ip̄o honore qͥeſcit. nō referens honorē ad vtilitatē alioꝝ. ⁊ talis ꝓpter ꝯſequēdum honorem in ml̓ta mala incidit. vn̄ Lecpapa. Aens potētie auida nec abſtinere nouit a vetitis. nec gaudere ꝯceſſis. nec pietati adhibere cōſenſū. diſ. xlvij. c. Uirum. Siēauiditas potēcie ad ābitionē pertinet. Necobſtat ſi quis dicat ꝙ honor de ſe eſt quoddābonum et maximum inter exteriora. Inſuper et per honorem homines reuocantur amultis malis faciendis. ne .ſ. perdant honorem ⁊ prouocantur ad bona. vnde et Tulliꝰdicit in libro de tuſcul̓. queſtionibus. honosalit artes quiqꝫ ſtudia accenduntur gloria.