Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
655
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumHiceſimūſecūdū

vt fieri ꝯſueuit in huiuſmōi: nulli dubiū qͥnpeccet mortalit̓. Radice em̄ infecta intentōnis peſte cupibitatis eſt radix omniū maloꝝ poteſt ſeqͥ inde niſi fructꝰ morti ferusdānationis. ar. j. q. j. fert̉. Non tn̄ tenebiturei īiuſte poſſidebat aſi amiſit. qꝛ rem ſuaꝫꝓprio dn̄o reſtituit ſi debito modo. Undeet Abner capitaneus exercitꝰ ÿſboſeth. quiaex indignatōe ꝯcepta ꝯͣ iuſta reprehenſione acētiā ſpe tꝑalis remuneratōnis queſiuit tradere dn̄iuꝫ regni iſrl̓ quod īiuſte tenebat ÿlboſeth filius Saul. Hauid ad queꝫ deiure ſpectabat dn̄o illi cōcedēte: iuſto dei iudicio ꝓditore a Ioab occiſus ē. vt habet̉. ij.Reg. iij. Si aūt ex zelo iuſticie mouet̉ totaliter vl̓ etiā pͥncipaliter: qꝛ ſꝑat etiā ſcd̓arioinde ꝯſeqͥ aliquā remuneratōem tꝑaleꝫ ꝙͣuispͥncipaliter inducat̉ ex iuſticia videt̉ peccare: qꝛ qͥlibet debet ꝓximum iuuare ex caritate ſicut ī ꝑſona ita in rebꝰ. Et ad hoc videtur facere qd̓ ait Damaſꝰ papa. Qui poteſtobuiare ꝑturbae̓ ꝑuerſos non facit: nihileſt aliud ꝙͣ fauere ī pietati eoruꝫ. Nec caretſcrupl̓o ſocietatis occulte māifeſto facinori deſinit obuiare. xxiij. q. iij. Qui poteſt. Etꝙͣuis pͥncipalit̓ hoc ītelligat̉ de hijs habētpublicā pt̄atē ad hoc tenēt̉ nccͣio ex eoruꝫofficio. tn̄ etiā alij pn̄t facere hoc ex qͣdā caritate. hoc qn̄ verꝰ legitimꝰ dn̄s poteſtalio modo recuꝑare ſuā ciuitatē vel caſtruꝫ ſuꝑiorē vel aliū. Et ex tali ꝓditōe v̓iſimilit̓credit̉ ſequi mors vel ſcandalum alicuiꝰ.Unde Ioiadā ſūmus ſacerdos et iuſtus dominiū regni iuda qd̓ ſibi vſurpauerat Athalia tÿrānice ab ea abſtulit facta cōiuratōneꝯtͣ ſct̄e et iuſte. r̄ſtituit Ioas filio Ochozie erat tunc ſeptē ānorū ad quem de iureſpectabat. vt hr̄. iiij Reg. xj. Sed ſi hec fieri pn̄t ſine mortibꝰ hominū ꝑturbatōnibꝰet ſcandalis alioꝝ. nullo modo hoc attēptā. Un̄ Ambro. Si poteſt alteri ſubueniri niſi alter ledat̉: cōmodius ē neutꝝ iuuareꝙͣ gͣuare alteꝝ. xiiij. q. v. Deniqꝫ. Et qꝛ raroet qͣſi nunꝙͣ iſta fieri pn̄t ſine morte hoīm etmultis ſcandalis. ideo nemī ꝯſulēdū nec p̄dicandū hoc age̓ ſꝑ abſtine̓ oporteat cl̓icosa ꝯſilijs cooꝑatōe vbi mors hoīm poteſt accidere etiā iuſta cauſa. ꝓpter vitandamirregularitatē. ꝓpter ſcādalū hoīm quodinde ſequit̉. ꝓpter horrorē effuſiōis humani ſanguīs. Un̄ Gregꝰ. Si ī morte longobardoruꝫ me miſcere voluiſſem hodie longobardoꝝ gens nec regeꝫ nec ducē habe̓t. ſed quiadeū timeo: ī morte cuiuſlibꝫ hoīs me miſcereformido. xxiij. q. viij. Si ī morte. .9. VI.Queritur Atꝝ hoſtē capitalem alicuiꝰdomī vl̓ ꝯmūitatis īiuſte agētis vel bellātisꝯtra ip̄m dn̄m vel ciuitatē ſit licitum ꝓditorie occidere. puta venenū huiuſmodi ꝓ-

pinatum a ſuis familiaribꝰ: Ad qd̓ videt̉ dicendum nulli licet pͥuate ꝑſone aliuꝫ occidere qͦcunqꝫ modo etiā quantūcunqꝫ malum nociuū: niſi in bello iuſto vel ſe defendendoſi hoc fit ꝓditorie. Et ratō eſt qꝛ ꝯtra dn̄ip̄ceptū eſt. ar. xxiij. q. v. De occidendis.. c.Si licet. Sed nec etiā inducere aliquemad ꝓpinandum venenū hoſti. qd̓ non fit conmuniter niſi familiares amicos: qꝛ nullilicet induce̓ aliū ad mortale ſit ꝯtra caritatē. Nec facienda ſūt mala vt eueniāt bonaẜm Apl̓m. Qd̓ fieret ſi aliqͣ ſuaſiōe vel promiſſiōe qͥs inſtigaret̉ ad huiuſmōi. ſicut neclicet induce̓ aliū ad mutuandum ad vſuram ad hoc ꝑatꝰ ſit ẜm. b Tho. ī ſūma. Offerente aūt ſe aliqͦ ad hoc faciendū iam peccatū ſit in eo. videt̉ illicitum vti mala voluntate eiꝰ ī bonū ſuuꝫ ei aliqͥd promittendoob liberationē ſuaꝫ ab hoſte īiuſte grauanteip̄m. Hn̄ti iuſtū bellū ꝯtra aliquē licet occidere ẜm Aug. xxiij. q. j. Quid culpatur.ac etiā vti īſidijs. xxiij. q. ij. c. Dn̄s. Sicutꝑato ad fenerandū licet ab eo accipere mutuum ad vſurā ex cauſa aliqͣ honeſta ẜm Tho.Et fideli ꝙͣuis liceat infidelem induceread iurandū falſos deos. tn̄ ad firmandumpactum ſecū ſuꝑ negocio iuſto licet vti iuramento tali eiꝰ. qꝛ hoc ē induce̓ illū ad ma ſꝫ malo eiꝰ vti ad bonū ſuū. Non em̄ pct̄oeiꝰ ſe ſociat demonia iurat ſꝫ bono pactoeiꝰ quo fideꝫ ſeruat .i. fidelitatē ẜm Aug. xxi.q. j. MRouet. Ad ſimilitudinē dei qui vtiturmalis hominū ī bonū gl̓ie ſue inde bona eliciens. Sic ad ꝓpoſitū videt̉ poſſe dici mala voluntate illiꝰ familiaris ſe ad hoc offerētis ad huiuſmōi licitū ſit vti ad liberatōeꝫ ſuiiuſtā: ſic audiui a ꝑitis. Nec iſtud p̄dicandūvel ꝯſulendū ne paretur via ꝓditionibus ethomicidijs. qͥnimmo et poſt factū īponendaeſſet pnīa aliqͣ ad t̓rorē cautelā. ar. xxxiiij..q. ij. In lectū. Sed vbi talis hoſtis haberetiuſticiā iuſte gͣuat vl̓ bellat ꝯtͣ talē vl̓ dubiū ē qͥs habeat iuſticiaꝫ: nullo lice̓t. Siat̄ alicui aliqͥd dr̄ ſub ſigillo ſecreti ſeu cōfeſſionis extra tn̄ ꝯfeſſionē. vel cum exactioneiuramenti ſuꝑ hoc vt ſecretū teneat. ſi illudreuelet ſine cauſa vrgēte ratōnabili peccatmortaliter faciēs ꝯtͣ ius naturale. Sed ſi tenendo illud ſecretū inde ſeqͥ v̓iſil̓it̓ poteſtcumētū notabile reipublice corꝑaliter vl̓ intractatu ꝓditōis ciuitatis vl̓ ſpūaliter vel indiſſeminatōe alicuiꝰ erroris fidei morū veletiā nocumēti ꝑticularis ꝑſone. vt queritur mors alicuiꝰ. tūc ſubeſt cauſa vrgēsnabilis reuelādi ſecretū. Et ideo obſtāteqͣcūqꝫ ꝓmiſſione vel iuramento manifeſtaredebet vt obuiet̉ malo. tn̄ accuſationemſi ꝓbare poteſt. ij. q. vij. Plerūqꝫ. Sꝫ denūciatōnem eo fieri poteſt meliꝰ: nec ī