CapitulumHiceſimūſecūdū
vt fieri ꝯſueuit in huiuſmōi: nulli dubiū qͥnpeccet mortalit̓. Radice em̄ infecta intentōnis peſte cupibitatis q̄ eſt radix omniū maloꝝ nō poteſt ſeqͥ inde niſi fructꝰ morti ferusdānationis. ar. j. q. j. fert̉. Non tn̄ tenebiturei qͥ īiuſte poſſidebat aſi amiſit. qꝛ rem ſuaꝫꝓprio dn̄o reſtituit ⁊ ſi nō debito modo. Undeet Abner capitaneus exercitꝰ ÿſboſeth. quiaex indignatōe ꝯcepta ꝯͣ eū ꝓ iuſta reprehenſione acētiā ſpe tꝑalis remuneratōnis queſiuit tradere dn̄iuꝫ regni iſrl̓ quod īiuſte tenebat ÿlboſeth filius Saul. Hauid ad queꝫ deiure ſpectabat dn̄o illi cōcedēte: iuſto dei iudicio ꝓditore a Ioab occiſus ē. vt habet̉. ij.Reg. iij. Si aūt ex zelo iuſticie mouet̉ totaliter vl̓ etiā pͥncipaliter: qꝛ ſꝑat etiā ſcd̓arioinde ꝯſeqͥ aliquā remuneratōem tꝑaleꝫ ꝙͣuispͥncipaliter inducat̉ ex iuſticia nō videt̉ peccare: qꝛ qͥlibet debet ꝓximum iuuare ex caritate ſicut ī ꝑſona ita in rebꝰ. Et ad hoc videtur facere qd̓ ait Damaſꝰ papa. Qui poteſtobuiare ⁊ ꝑturbae̓ ꝑuerſos ⁊ non facit: nihileſt aliud ꝙͣ fauere ī pietati eoruꝫ. Nec caretſcrupl̓o ſocietatis occulte qͥ māifeſto facinori deſinit obuiare. xxiij. q. iij. Qui poteſt. Etꝙͣuis pͥncipalit̓ hoc ītelligat̉ de hijs qͥ habētpublicā pt̄atē qͥ ad hoc tenēt̉ nccͣio ex eoruꝫofficio. tn̄ etiā alij pn̄t facere hoc ex qͣdā caritate. ⁊ hoc qn̄ verꝰ ⁊ legitimꝰ dn̄s n̄ poteſtalio modo recuꝑare ſuā ciuitatē vel caſtruꝫꝑ ſuꝑiorē vel aliū. Et ex tali ꝓditōe v̓iſimilit̓credit̉ nō ſequi mors vel ſcandalum alicuiꝰ.Unde ⁊ Ioiadā ſūmus ſacerdos et iuſtus dominiū regni iuda qd̓ ſibi vſurpauerat Athalia tÿrānice ab ea abſtulit facta cōiuratōneꝯtͣ eā ſct̄e et iuſte. ⁊ r̄ſtituit Ioas filio Ochozie qͥ erat tunc ſeptē ānorū ad quem de iureſpectabat. vt hr̄. iiij Reg. xj. Sed ſi hec fierinō pn̄t ſine mortibꝰ hominū ⁊ ꝑturbatōnibꝰet ſcandalis alioꝝ. nullo modo hoc attēptādū. Un̄ Ambro. Si nō poteſt alteri ſubueniri niſi alter ledat̉: cōmodius ē neutꝝ iuuareꝙͣ gͣuare alteꝝ. xiiij. q. v. Deniqꝫ. Et qꝛ raroet qͣſi nunꝙͣ iſta fieri pn̄t ſine morte hoīm etmultis ſcandalis. ideo nemī ꝯſulēdū nec p̄dicandū hoc age̓ cū ſꝑ abſtine̓ oporteat cl̓icosa ꝯſilijs ⁊ cooꝑatōe vbi mors hoīm poteſt accidere etiā ꝓ iuſta cauſa. tū ꝓpter vitandamirregularitatē. tū ꝓpter ſcādalū hoīm quodinde ſequit̉. tū ꝓpter horrorē effuſiōis humani ſanguīs. Un̄ Gregꝰ. Si ī morte longobardoruꝫ me miſcere voluiſſem hodie longobardoꝝ gens nec regeꝫ nec ducē habe̓t. ſed quiadeū timeo: ī morte cuiuſlibꝫ hoīs me miſcereformido. xxiij. q. viij. Si ī morte. .9. VI.Queritur Atꝝ hoſtē capitalem alicuiꝰdomī vl̓ ꝯmūitatis īiuſte agētis vel bellātisꝯtra ip̄m dn̄m vel ciuitatē ſit licitum ꝓditorie occidere. puta ꝑ venenū ⁊ huiuſmodi ꝓ-
pinatum a ſuis familiaribꝰ: Ad qd̓ videt̉ dicendum ꝙ nulli licet pͥuate ꝑſone aliuꝫ occidere qͦcunqꝫ modo etiā quantūcunqꝫ malum⁊ nociuū: niſi in bello iuſto vel ſe defendendoſi hoc nō fit ꝓditorie. Et ratō eſt qꝛ ꝯtra dn̄ip̄ceptū eſt. ar. xxiij. q. v. De occidendis. ⁊. c.Si nō licet. Sed nec etiā inducere aliquemad ꝓpinandum venenū hoſti. qd̓ non fit conmuniter niſi ꝑ familiares ⁊ amicos: qꝛ nullilicet induce̓ aliū ad mortale cū ſit ꝯtra caritatē. Nec facienda ſūt mala vt eueniāt bonaẜm Apl̓m. Qd̓ fieret ſi aliqͣ ſuaſiōe vel promiſſiōe qͥs inſtigaret̉ ad huiuſmōi. ſicut neclicet induce̓ aliū ad mutuandum ad vſuramqͥ ad hoc ꝑatꝰ nō ſit ẜm. b Tho. ī ſūma. Offerente aūt ſe aliqͦ ad hoc faciendū cū iam peccatū ſit in eo. nō videt̉ illicitum vti mala voluntate eiꝰ ī bonū ſuuꝫ ei aliqͥd promittendoob liberationē ſuaꝫ ab hoſte īiuſte grauanteip̄m. Hn̄ti eī iuſtū bellū ꝯtra aliquē licet occidere eū ẜm Aug. xxiij. q. j. Quid culpatur.ac etiā vti īſidijs. xxiij. q. ij. c. Dn̄s. Sicut gͦꝑato ad fenerandū licet ab eo accipere mutuum ad vſurā ex cauſa aliqͣ honeſta ẜm Tho.Et fideli ꝙͣuis nō liceat infidelem induceread iurandū ꝑ falſos deos. tn̄ ad firmandumpactum ſecū ſuꝑ negocio iuſto licet vti iuramento tali eiꝰ. qꝛ hoc nō ē induce̓ illū ad malū ſꝫ malo eiꝰ vti ad bonū ſuū. Non em̄ pct̄oeiꝰ ſe ſociat qͥ ꝑ demonia iurat ſꝫ bono pactoeiꝰ quo fideꝫ ſeruat .i. fidelitatē ẜm Aug. xxi.q. j. MRouet. Ad ſimilitudinē dei qui vtiturmalis hominū ī bonū gl̓ie ſue inde bona eliciens. Sic ad ꝓpoſitū videt̉ poſſe dici ꝙ mala voluntate illiꝰ familiaris ſe ad hoc offerētis ad huiuſmōi licitū ſit vti ad liberatōeꝫ ſuiiuſtā: ſic audiui a ꝑitis. Nec iſtud p̄dicandūvel ꝯſulendū ne paretur via ꝓditionibus ethomicidijs. qͥnimmo et poſt factū īponendaeſſet pnīa aliqͣ ad t̓rorē ⁊ cautelā. ar. xxxiiij..q. ij. In lectū. Sed vbi talis hoſtis haberetiuſticiā ⁊ iuſte gͣuat vl̓ bellat ꝯtͣ talē vl̓ dubiū ē qͥs habeat iuſticiaꝫ: nullo mō lice̓t. Siat̄ alicui aliqͥd dr̄ ſub ſigillo ſecreti ſeu cōfeſſionis extra tn̄ ꝯfeſſionē. vel cum exactioneiuramenti ſuꝑ hoc vt ſecretū teneat. ſi illudreuelet ſine cauſa vrgēte ⁊ ratōnabili peccatmortaliter faciēs ꝯtͣ ius naturale. Sed ſi tenendo illud ſecretū inde ſeqͥ v̓iſil̓it̓ poteſt nōcumētū notabile reipublice corꝑaliter vl̓ intractatu ꝓditōis ciuitatis vl̓ ſpūaliter vel indiſſeminatōe alicuiꝰ erroris fidei ⁊ morū veletiā nocumēti ꝑticularis ꝑſone. vt cū queritur mors alicuiꝰ. tūc ſubeſt cauſa vrgēs ⁊ rōnabilis reuelādi ſecretū. Et ideo nō obſtāteqͣcūqꝫ ꝓmiſſione vel iuramento manifeſtaredebet vt obuiet̉ malo. nō tn̄ ꝑ accuſationemſi ꝓbare nō poteſt. ij. q. vij. Plerūqꝫ. Sꝫ ꝑ denūciatōnem eo mō qͦ fieri poteſt meliꝰ: nec ī