Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
565
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumOctauum

poſſet illud plus ꝑcipit̉ vltͣ ſorteꝫ. Ad hocdicendū ꝙ p̄ſuppoſitis his q̄ ſuꝑius dicta ſūtꝙ licꝭ n̄ ex natura ꝯͣctus ⁊ mercātie ſꝫ ex malignoꝝ mercatoꝝ malicia ī vendendo illicitomō terminū ⁊ minorādo iuſtū pretiū nō obſeruet̉ iuſte mercatōis via. tn̄ iuſtis mercatoribꝰ relinquit̉ ſemita. ꝙͣuis obumbrata etarta ꝙ licito mō mercari pn̄t. ꝓinde rebꝰ ſicſtantibꝰ ſi lanifex et mercator tantū venditpannos ⁊ merces ſuas ad terminū ꝓ quantovenderet ad denarios numeratos ſi predicteimpietates ceſſarent non ſibi edificat ad gehennā. Et cū dicebat̉ ꝙ tantū res valet quātum vendi pt̄. dicendū ꝙ veruꝫ eſt ſi ꝓ tantoquantū valet ꝑmittit̉ vendi. et non obſtentmalicie p̄dicte. Cum predictis concor. Tho.in quadā ſua reſponſione que hic ponitur.EEt pro maiori decla .§. iiij.ratione huius materie .ſ. de vendendo ad terminuꝫ. Nota ꝙ bt̄s Tho. reqͥſitus ſuꝑ hoc alectore florētino. Utꝝ ſi in expectatōne tꝑisde ſoluendo pretō plus petatur ꝙͣ ſi tunc ſoluat̉ pretiū cum res vendit̉ ſit vſurarius cōtractus. Suꝑ qͦ collatione habita cū Ugonecardinali. et qͦdam electo capuano ſic ꝑ lrāsreſpondit. pͥmo dico ꝙ ſuppoſito ꝙ ꝯſuetudode dilatione ſolutōnis vſqꝫ ad ſpaciū triummenſiū ſicut ꝓponit̉ ſit ad ꝯmune bonū mercatoꝝ .ſ. ꝓ expediendis mercatōnibꝰ et nō infraudeꝫ vſuraꝝ introducta: videt̉ eſſe diſtinguendū. Quia aut vēditor vendit ſuas mercancias ad terminū predictuꝫ vltra quantitatē iuſti pretij ꝓpter expectatōnem. aut ẜmiuſti pretij quantitatē. Si primo mō non eſtdubiū eſſe vſurariū ꝯtractū. cum expectatiotꝑis ſub pretio cadat. Nec pt̄ eſſe excuſatio ſivenditor ſit ſeruiens ꝓ ſalario ſuo potiꝰ miniſter ꝙͣ dn̄s apotece cū ob nullā cauſam liceat ꝓ tꝑe expectatōis pecuīe ad pretiū augeri. Si at̄ ſcd̓o mō nō eſt vſura. Nec obſtatſi ꝓ mīori daret ſi ſtatim ſibi pecuīa ſolueretur. qd̓ ꝑ ſimile pt̄ ꝓbari ī alijs debitis. qꝛ ſialicui debeat̉ aliqͥd uſqꝫ ad certū t̓minuꝫ. ꝙͣtūcunqꝫ de eo qd̓ eſt ſibi debitū dimitte̓t ſi ſibi citiꝰ ſolueret̉. ꝯſtat eum cui debet̉ a pct̄opſure eſſe īmunē. Licꝫ em̄ plus debito acciꝑeꝓpt̓ dilatōꝫ tꝑis vſurā ſapiat. minus tn̄ accipere vt citius ſibi ſoluat̉ vſuram non ſapit.maxime ex ꝑte eius qͥ minꝰ recepit. ꝙͣuis exꝑte eius qͥ minꝰ dat: videat̉ eſſe aliqͥs modꝰvſure cū ⁊ ſpaciū tꝑis vendat. Un̄ et in caſuꝓpoſito plus eſſet timenduꝫ de vſura emptorivt an̄ tres menſes ſoluat ſi minus iuſta eſtimatōe pannos emit: ꝙͣ venditori qͥ minꝰ accipit vt citiꝰ ſibi ſoluat̉. Ex qͦ etiā pꝫ qͥd ſit adſecundū caſuꝫ dicendū. qꝛ ſi mercatores tuſcie portātes pānos de Francia vt de eis uſqꝫad tpus reſurrectōnis pretiū expectarēt plꝰbendant pānos ꝓpter expectationē predictā

ꝙ valeant ẜm ꝯmune forum nō eſt dubiū eēpſurā. ſi aūt nō pluſꝙͣ valeant ſꝫ quantū valent plus tn̄ acciꝑent ꝙͣ ſi eis ſtatim ſolueretur. nō eſt vſura. Itē tercio cāu etiā ſimilit̓ dicendū videt̉ ꝙſi illi qui pecuniā mutuoaccipiūt cū vſuris. illā vſurā recuꝑae̓ volūtplus vendētes pānos ꝙͣ valeant ꝓpt̓ expectatōeꝫ predictā. nō eſt dubiū eē vſurā. cū manifeſte tp̄s vēdat̉. Nec excuſant̉ ꝓpt̓ hoc ꝙ volūt ſe ẜuare indēnes. qꝛ nullꝰ dꝫ ſe ẜuare indemnē mortalit̓ peccādo. Et licꝫ alias expēſas factas licite puta ī portatōe pānoꝝ poſſint licite recuꝑare nō tn̄ vſuras qͣs dederūtcū hec fuerit īiuſta datō. et p̄ẜtim etiā cū inbādo vſuras peccauerīt tanꝙͣ occaſiōeꝫ peccādi vſurarijs dātes. cū nccītas q̄ ponit̉ .ſ. vthonorabiliꝰ viuāt et maiores mercatōes faciāt n̄ ſit tal̓ nccītas q̄ ſufficiat ad excuſandū pct̄m p̄dictū. Otꝫ etiā a ſimili ꝙ nō pn̄t īvenditōe pannoꝝ expēſas recuꝑare qͣs īcaute ⁊ imprudent̉ feciſſent. pꝫ etiam ex p̄dictisqd̓ in qͣrto caſu q̄rebat̉. Naꝫ ille qui ad certūt̓minū dae̓ dꝫ ſi an̄ t̓minū ſoluat vt ei aliqͥdde debito dimittat̉: vſurā ꝯmitte̓ videt̉. quiamanifeſte tp̄us ſolutōis pecuīe vendit vndead reſtitutōꝫ tenet̉. Nec excuſat̉ ꝓpter hoc ꝙſoluendo ante terminū grauat̉ vel ꝙ ad hoca creditore inducit̉. quia eadeꝫ rōne poſſentoēs alij vſurarij excuſari. hec oīa bt̄s ho. Queritur de barocho .§. v.lis. Eſt aūt hmōi quidā ꝯtractus qui ſic fitUendit lanifex retagliatori. x. pānos ad terminū vnius anni ꝓ pretō floren̄ quingentorū. venit ex tranſuerſo Titius egens pecuīa⁊ ꝯuenit cū retagliatore ꝙ de pn̄ti ſibi tradatflorenos quabringentoſquinqͣginta. et ipſeꝯtentabit lanificē in die t̓mini de quingētis.mō querit̉. an talis ꝯtractus ſit licitus. ⁊ exqͣ ꝑte ſeu ex cuiꝰ ꝑſona; Iſtā materiā tractatd. Lau. de Elor. in ſuo tractatu de vſuris. intercia ꝑte. ⁊ eiꝰ dicta de v̓bo ad verbū h̓ ponunt̉. Dīc gͦ. Ex ꝑte Titij n̄ eſt dubiuꝫ ꝙ nōeſt illicitꝰ. niſi qͣtenus dicimꝰ licitū pl̓ illicitū mutuo reciꝑe ad vſurā. de qͦ habes infra.Ex ꝑte v̓o retagliatoris dicas ꝙ aut venditpānos ad rōꝫ qͥngentoꝝ. ⁊ tūc eſt illicitꝰ. autad rōeꝫ qͣbringentoꝝ quinqͣginta. ⁊ tūc ſecꝰ.Ex ꝑte aūt lanificis dico ꝙ aut dicti pannipalebant tꝑe venditōis qͥngentos. ⁊ qͥngentos habuiſſet ventēdo vocabulo alludens adcōtantos. ⁊ tūc ꝯtractus eſt licitus. aut tuncvalebant minus qͥngentis ſꝫ ꝓpter dilatōemſolutōnis cōuenit de qͥngentis. et tūc dicas.ꝙ aut dubiū eſt an ſolutōis tꝑe plus vel minus forent valituri. aut certū eſt ꝙ tūc illudvel plus ſunt valituri aut minuſꝙͣ illud. ī ſecundo caſu nō eſt dubiū ꝙ licitꝰ eſt ꝯtractꝰ.⁊ ſil̓r in tercō ꝙ illicitꝰ eſt. In pͥmo v̓o dicasꝙ ē licitꝰ ſi al̓ nō erat vēditurus. al̓ ſecus. vt