ZitulusPrimus

manū. vn̄ ſi reciꝑet ꝓ aliqͣ re ſpūali pecuniāde redditibꝰ alicuius eccl̓ie nō careret vitioſimonie. et idē ſi reciꝑet pecuniā ab aliqͦ laico nō de bonis eccl̓ie ꝓ re ſpūali. Ideꝫ Tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. c. Qd̓ aūt dicit̉ in papam nō cadere ſimoniaꝫ. dīc Anto de bu. poſt Poſti. inhis que ſimoniaca ſunt qꝛ ꝓhibita .ſ. ex iurepoſitiuo habere locū. Naꝫ talis ꝯſtitutio nōligat ꝓmulgantes. puta vendendo vicariaꝫ.caſtaldionatū. aduocaciam. ijconomatū ethmōi. j. q. iij. ſaluator. extͣ eo. ad nrām. Et dehac etiam videt̉ intelligendū qd̓ dicit Io. delig. extͣ eo. c. pͥmo .ſ. ꝙ nec papa nec alij degētes in curia ꝯmittūt ſimoniā. ſi papa ex certa ſciencia ſcit ⁊ tolerat. Nā certa ſcīa principis purgat hoc vitiū. Sꝫ ⁊ ẜm Pe. de palu.in. iiij. diſ. xxv. ⁊ in quibuſcūqꝫ ſimonijs etſipct̄m nō euitet: penā tn̄ iuris poſitiui cui n̄ſubeſt ſꝑ euadit. Un̄ nec ſuſpēſionē nec huiuſmodi penas iuris ſui timet. ſicut nec eſtetiā excōmunicatꝰ ſi ꝑcutiat clericū. Dīc etiam ideꝫ De. ꝙ ille qͥ emeret bn̄ficiū vel ordinem etiā a papa. penas iuris nō incurrēt. qꝛſicut pt̄ diſpenſare ī penis iam incurſis. itaetiā ꝙ n̄ incurrāt̉. ſicut poſſet pͥuilegiū alicui ꝯcede̓ ꝙ ꝑcutiendo clericū nō eſſet excōmuīcatus licꝫ nō libent̉ faciat. Qn̄ at̄ dat ꝓpecunia videt̉ diſpenſare ꝙ licꝫ retine̓: ſicutqn̄ ſcient̓ dat ordinē irregulari eoip̄o diſpēſat cū eo. Un̄ qͥ habuit bn̄ficiū ꝑ ſimonia incuria ſi hꝫ ꝯſcīaꝫ ꝙ emanauit de ꝯſcīa papecōferentis penitēdo de pct̄o nō habet reſignare ſꝫ poteſt retine̓. hec ille. .§. iij.Querenduꝫ ergo a clerico vellaico ꝓut videt̉ expedire ẜm ꝑſone ꝯditionēſi dedit vel recepit aliqͥd ſpirituale vel ſpūali annexū. vt ſacͣmenta. bn̄ficia. ſepulturas.vel ius pr̄onatus ⁊ hmōi. ꝓ aliqͦ tꝑali vl̓ pecunia vel p̄ce vel obſequio qꝛ ſimoniaꝫ ꝯmiſit ⁊ ꝑ ꝯn̄s mortalit̓ peccauit. ⁊ qͥ dedit ⁊ quirecepit et qui mediator ad hoc vel cooꝑatorfuit. j. q. j. reꝑiunt̉. Nec in hoc excuſat ignorancia. cuꝫ ſit igͦrancia iuris diuini q̄ neminem excuſat. Et hoc verū eſt ſi iſta prepoſitio ꝓ cuꝫ dicit̉ dari ꝓ ſpūali importet appreciationem vel ꝯmutationē vel cauſam principalit̓ mouentē ita .ſ. ꝙ illud tꝑale ſit vt p̄ciuꝫ rei ſpūalis vel ꝓpt̓ hoc pͥncipalit̓ deturip̄m ſpūale. Sed ſi ꝓ importet cauſā finaleꝫſeu admīculatiuaꝫ. vt .ſ. ſi det̉ aliqͥd tꝑale incollatione ſeu receptione ſpiritualiū ob reuerenciā ſacͣmentoꝝ vel ad ſuſtentatōeꝫ miniſtroꝝ et ad ſeruandū pias ꝯſuetudines inhmōi. ⁊ n̄ vt preciū ipſoꝝ. n̄ eſt ibi ſimonia.ita tn̄ ꝙ ceſſet om̄is pactio ⁊ ꝯuentio. .j. q. ij.ꝙͣpio. ſꝫ ⁊ ſine pacto etiā cū ſubtrahūt̉ taliaſcꝫ ſpūalia ⁊ maxīe ſacͣmenta a non bantibꝰpecuniā. vel exigunt̉ a nō valentibꝰ dare. vl̓etiā a valentibꝰ ſed nō volentibꝰ dare extor-

quent̉ precipue ante collationē ſpiritualiū.multū preſumit̉ de ſimonia. Secus ſi libereſpūalia traderent̉. ⁊ poſt collationē nolētesdare etiā cogerent̉ ad bandū. non quideꝫ vtpreciū ſꝫ vt ſtipendiū ⁊ ſubſidium rōne ꝯſuetudinis ibi exiſtentis Tho in qͦlibet. Sponte at̄ oblata licite poſſunt recipi .j. q. ij. ſicutep̄m. Si aūt dans ſacͣmentū vel aliud ſpūale intendat reciꝑe pecuniaꝫ et hmōi. al̓ nondaturus. dans etiaꝫ predicto mō aliqͥd tꝑalevt pecuniā ⁊ hmōi nō vt preciū ſꝫ vt elemoſinā nulla int̓ueniente pactione vel exactione: erit ſimonia. nō quidē in recipiente ſacͣmentū ſed in dante. que tn̄ ſimonia qꝛ mentalis eſt ſola pnīa purgat̉. qꝛ nullā cenſurāeccleſiaſticā inducit. extͣ eo. mandato. et itaecōuerſo. qn̄ dans ſpūale ītende̓t libere dare. ⁊ recipiens intende̓t quaſi p̄cio emere exeo ꝙ tꝑale dat. Un̄ nota ꝙ aliqn̄ ſimonia cōmittit̉ ex ꝑte vtriuſqꝫ cū .ſ. dans ordineꝫ velbeneficiū vel aliud ſpūale facit pactū cū recipiente vel vtriqꝫ hn̄t intentionē ad tꝑaliapro ſpūalibꝰ ꝯmutāda. Aliqn̄ ex ꝑte neutriuſqꝫ vt cū ꝯſanguineus dat aliqͥd non ep̄o ſꝫꝯſiliario ep̄i vt ꝯferat beneficium vel aliudignorante eo qͥ recipit ⁊ ep̄o. Aliqn̄ ex partedantis ſpūale tm̄. vt cū dat pͥncipalit̓ ea intentione ꝙ habeat tꝑalia qd̓ nō intendit recipiens. Aliqn̄ ex parte recipiētis tm̄. vt cūipſe dat aliquid temꝑale pro ſpirituali pͥncipaliter vel ordinatori vl̓ alteri. ip̄o tamenordinatore ignorante vel hoc non intendente..§. iiij.De p̄cibꝰ que dicūtur munꝰ alingua qn̄ vel quō inducant ſimoniā. Notadiſtinctionē que fit a doctoribꝰ. Aut eī quisporrigit p̄ces ꝓ ſe. aut ꝓ altero .ſ. vt obtineat beneficiū. ſacͣmentū. vel aliquid aliud ſpirituale. etſi porrigat p̄ces ꝓ ſe ꝓ obtinendadignitate vel bn̄ficio ſeu eccleſia habente curam aīaꝝ. tales p̄ces inducūt ſimoniam ẜmPug. raij. hoſti. tho. ſcd̓a ſcd̓e. et in directorio iuris. li. iij. etiā qͣntumcūqꝫ al̓ eēt dignꝰ.qꝛ eoip̄o ꝙ ſe īgerit p̄ſumptuoſus ⁊ ambitioſus videt̉. ⁊ ꝑ ꝯn̄s indignus. Et ratio ē ẜmTho. in quolibet. qꝛ nullus pt̄ exercere curāaīaꝝ extra grām ſeu cū peccato mortali digne. qꝛ faciēdo ea q̄ ꝑtinent ad curā peccabitmortalit̓. ſꝫ nemo ſcire pt̄ ſi eſt extͣ mortalepct̄m. et ſic eſt p̄ſumptuoſus et ſimoniacus.Un̄ ⁊ nullus dꝫ ſibi aſſume̓ honorē: ſed qͥ vocat̉ a deo tanꝙͣ Aaron vt dr̄ ad Heh̓. v. ⁊ ſividet̉ facere ꝯͣ ius diuinū. viij. q. j. ī ſcripturis. j. q. j. ordinationes. extͣ de elect̉. qualit̓.Al̓tomagis ē ſimonia ſi al̓ eſt indignus puta qꝛ illrātus vel notoriꝰ fornicator ⁊ hmōi.Si aūt porrigat p̄ces ꝓ ſe ꝓ bn̄ficio ſimplici ⁊ indigeat nec indignus eſt eo ꝓpter aliqd̓īpedimentū. nō ē ſimoniacus nec peccat ẜm