Druckschrift 
2 (1477)
Entstehung
Seite
517
Einzelbild herunterladen
 

CapitulumQuartum

om̄i multitudine bt̄oꝝ iuſto iudicō in vltīofine vite ita delinqͥ meret̉ nec deū habeatgr̄e donatorē: nec aliquē bt̄m inuenit gr̄eeo impetratorē ſeu ſupplicatorē. Un̄ Michee.iij. Abſcondet dn̄s faciem ſuaꝫ ab eis in dieillo .ſ. extremo: ſicut nequit̉ fecerūt in adinuentionibꝰ ſuis. Secundo accidit eis hocrōne deſperationis. Quando em̄ infelix peccator a deo a tota celeſti curia delictus eſt:facile eſt demonibꝰ in baratrū deſperationiseum p̄cipitare. quidem libertate eis ꝯceſſaoꝑe ꝯplent on̄dentes ei multitudinē ſcelerūſuoꝝ oblitā eſſe illius miſcd̓diaꝫ. ſicut Iobxxiiij. ait. Obliuiſcit̉ illius miſcd̓ia. Et iteꝝ.Auferet̉ ab eo oīs ſpes fiducie .ſ. venie. gͣcieet glorie. vn̄ ipſe ī tali deſperatōe vltima delictus ait illud Iob. vij. Deſꝑaui nequaq̄vltra iam viuam .ſ. nec vita corꝑali. nec vitaſpūali. nec vita et̓nali. Un̄ legit̉ de quodamauaro infirmaret̉ ad morteꝫ et noti etvicini hortarent̉ ad ꝯtritionē et ꝯfeſſioneꝫ. Rn̄dit. ego poſſum: qꝛ habeo me cor. cui illi. tu deliras. Quid eſt em̄ qd̓ dicis: quō em̄ viueres ſi haberes cor: et qͥstibi extraxit: at ille. deliro. ſed veꝝ eſt qd̓dico. Et vt ſciatis veꝝ qd̓ dico: ite ad capſam vbi ſunt pecunie mee ī quibꝰ ſpem fidem meā poſui ibi inuenietis. ſicqꝫ deſꝑatꝰdeceſſit. Cunqꝫ illi ad capſam acceſſiſſent etaꝑuiſſent inuenerūt qd̓ ille dixerat ibi videlicet int̓ pecunias cor illius miraculoſe fct̄mad innuendū ibi erat totus affectus eius.Iuxta illud xp̄i Math̓. vj. Ubi eſt theſaurustuus ibi eſt cor tuū. Tercio rōne ꝑſecutionis. Cum auarus ſicut ex ſuꝑioribꝰ ptꝫnōſolū offenderit deū quēadmodū ceteri peccatores: veꝝetiā vendiderit tp̄us. vt vſuraꝫ qd̓ eſt ꝯmune cūctaꝝ creat̉aꝝ. Et ſic offenderit oēs creaturas create ſūt. et om̄ibꝰcreatis male vſus ſit ꝓpt̓ auariciaꝫ radicemoīm maloꝝ. Audita ſnīa a dn̄o ꝓlata ꝯtͣ euꝫoīs creatura ꝑſecutōe ꝯtra armat̉. ꝓindeoēs bt̄i et oēs angeli ꝑadiſi tūc clamabūt ꝯtͣ. ad īfernū ad īfernū. Elemēta qͦꝫ ꝯtͣ ſeuiūt clamāt. ad tormēta ad tormēta et̓na.Domꝰ qͦꝫ in iacet īfirmꝰ atꝫ ꝑietes lignaꝯtͣ vindictā clamare ceſſant. Sic Abacuc. ij. ait. Lapis de ꝑiete clamabit ⁊cͣ. vt inhis oībꝰ verificet̉ illud Sap̄. v. Pugnabiteo orbis t̓raꝝ ꝯtͣ inſenſatos. accipiet armaturā zelus illiꝰ armabit creaturā ad vltionem inimicorum. Capitulū quartū de ſpecie auaricie quedicit̉ Simonia modum p̄dicatōnis.Eus deoruꝫ dominuslocutus eſt et vocauit terrā. pͣs.xliiij. Deus deoꝝ dn̄s ē. deus verus eſt dn̄s ſct̄oꝝ dij aliqn̄ in

ſcriptura dicunt̉. creaturaꝝ aliaꝝ dijsa gentibꝰ ſūt adorate. Et locutus ē mūdo inꝓphetis. Nouiſſime locutus ē nobis ī filio dicens. Nolite face̓ domū pr̄is mei domuꝫnegociatōnis Ioh̓. ij. Et hec v̓ba et alia acgeſta exēpla vite eiª vocauit terrā. id ē homines cupidos auaros. vt longe ſint abeo auariciā appropinquēt pnīaꝫ. Dicuntur auari t̓ra nonſolū qꝛ originalit̓ de t̓rafacti ſūt in Adam: ſꝫ qꝛ t̓rena ſūme diliguntauꝝ argentū es diuitias de t̓ra ſunt īeis finē ſuū ꝯſtituētes. Et de hac terra dixitdn̄s antiqͦ ſerpenti Gen̄. iij. Terram ꝯmedescunctis diebꝰ. id ē ad te ꝑtinebūt quos t̓renacupiditate deceperis. vt exponit Auguſ. ſuꝑGen̄. ad lrām. Specialit̓ em̄ doctrina et p̄dicatio xp̄i fuit ꝯtͣ auaros. ad inducendū adꝯtemptū terrenoꝝ. Un̄ primū verbū qd̓ dixit diſcipulis ī ſermone facto in monte fuit.Beati pauꝑes Math̓. p. Sciebat em̄ radixoīm maloꝝ ē cupiditas. id ē auaricia. quodpoſtea declarauit apl̓us. j. ad Thimo. vj. hecdicēs. Nullū em̄ pctm̄ eſt qd̓ ex auaricia deriuari valeat. ip̄e qͦꝫ pauprime vixit. Oīainqͥt Auguſ. rena ꝯtēpſit xp̄c vt ꝯtēnenda eſſe moſtraret. Et qꝛ multe ſūt ſpēs auarcie que om̄es vitande ſūt. ideo ip̄e ait Lu. xij.Attendite vob̓. id ē cauēte ab om̄i auaricia.Prīcipalior at̄ et deteſtabilior cūctis ē ſimonia. Ad hāc remouendā cauendā vocauitt̓raꝫ loquēs in veteri teſtamēto Micheamꝓph̓aꝫ p̄nunciās malū nimis gͣue ventuꝝ dicēs. Iudices eiꝰ ī muneribꝰ iudicabāt. Sacerdotes eiꝰ ī mercede rn̄debant. ꝓph̓e eiusin pecunia diuinabāt. Et paulo poſt ſubdit.Idcirco Sÿon qͣſi ager arabit̉. Hirl̓m qͣſicuſtodia pomerij erit Mich̓. iij. Ubi Hiero.Nemo ābigat Hirl̓m ꝓpt̓ hmōi ſcelera fuiſſeſubuerſā. j. q. j. iudices. loquit̉ ibi de ſimonia. Locutꝰ eſt ſeip̄m ꝯtra ſimoniacos dicens. Nolite face domū. p. m. domū negociationis. Domū ſui pr̄is eccleſiā vocat templum. fit domus negociationis ſimoniādum ſpūalia que tradunt̉ in ea venbunt̉ velemunt̉. Nec xp̄c vnꝙͣ aliqd̓ vitiuꝫ ita ſeuerecorrexit ſicut hoc pct̄m ſimonie verberanseos flagello et eijciens de templo in pͥncipioſue p̄dicationis. vt recitat Ioh̓es euāgeliſtaEt iteꝝ circa finē .ſ. dn̄ica in ramis an̄ ſuampaſſioneꝫ. vt narrant Math̓. xxj. ca. Mar. etLu. locutus ē mundo apl̓os p̄cipue principeꝫ eoꝝ Petꝝ. dixit Simoni: a ortuꝫhabuit ſimonia pͥus ī nouo teſtamēto pleniꝰ deteſtabiliꝰ maīfeſtius .ſ. qn̄ obtulit mul pecuniā Petro cet̓is vt ſibi ꝯcede̓t pt̄ateꝫ ꝯferendi ſpm̄ſanctū. intēdebat eme̓ vtpoſtea vende̓t illaꝫ grāꝫ. Qd̓ abhorrens Petrus dixit ſibi. Pecunia tua tecū ſit in ꝑdititionem. quia exiſtimaſti donum dei pecunia