Liber
.XII.
detur. Eſt autē auis patiens laboris. ⁊ ideocuculos in ſcapulis ſuis ſuſcipit et ne ꝑlonga itineris ſpacia fatigati deficiant a ꝑtibuſhyſpanie ſecum ducit. vt dicit Iſid̓. Eſt autēauis rapax et audax in minimis. ſed timidꝰeſt in magnis. nam volucres ſiueſtres inuadere nō audet. domeſticis inſidiari n̄ timet.pullis etiam inſidiat̉ vt eos rapiat et quosincautos reppererit ſtatim necat. cadaueribus ⁊ īmudis veſcit̉. ⁊ ꝓ modico ventris paſtu circa ethera circūfert̉. Aniſo impetit̉. eta minore ſe ꝓpter ipſius puſillanimitatē ⁊ ſegniciem ſuperat̉. Et miluus in iuuētute abalijs p̄de auibuſ nō videt̉ differre. ſed quātodiutius viuit tanto ſuaꝫ naturā degeneremplus oſtēdit. Qd̓dam enī genus eſt milui q̇in p̓ncipio aues rapit. exentera animaliumcōmedit. tandē vix muſcas ⁊ vermiculos arripit. vt dicit Ariſt. vltīo fame perit. Eſt aūtauis impia circa pullos ſuos ſicut ⁊ vulturdolet enī qn̄ videt eoſ impinguari ⁊ vt marceſcāt roſtro eos ꝑcutit ⁊ ſubtrahit eis cibu.vocē habet querulā famīs nunciā. nam qn̄eſurit voce querula cibū querit.De nocticorace ¶ Capl̓m. XXVII.Oeticorax eſt noſctis coruus ſic dictus eo ꝙ nocteꝫPamat. qꝛ de nocte volans cibum q̄rit ⁊ querēdo clamitat. cuiꝰ clamor eſt volucribꝰ odioſus. vt dicit Iſido. Eſt aūt auis lucifuga ⁊ ſolē videre non pōt. ſepulcra ⁊ locamortuoꝝ inhabitat ⁊ freq̄ntat. in parietibꝰ⁊ in locis ruinoſis nidificat. oua columbaꝝet monedulaꝝ frangit ⁊ deuorat. ⁊ cū eis pugnat. Hec d̓r noctua quaſi d̓ nocte acutetuenſ. de nocte enī videt. exorto aūt ſplendoreſolis eius viſus hebetat̉. Hanc inſula cretenſis nō habet ⁊ ſi venerit aliude ſtatim morit̉vt dicit Iſid̓.De onocrotalo ¶ Capl̓m. XXVIII.nocrotalꝰ eſt auiſo Iin aqua ſonitū faciens. In faucibus aūt habet quoſdam folliculos in quibꝰ primo cibum recipit. ⁊ receptūin ſecūdum ventrē mittit. duos enim habet
vteros. in vno tantuꝫ cibaria recipit. in aliotantū decoquit ⁊ digerit. ſed pͥmus ꝓ veſicula gutturis reputat̉. vnde dicit Iſi. Onocrotalus auis d̓r grece cū longo roſtro. Et ſuntduo genera. vnū aquātile. ⁊ aliud ſolitudīs.qui aūt in aquis manet. eſt auis valde guloſa que roſtꝝ in aqua mergēs horridū ſonuꝫfacit. Precipue aūt inſidiat̉ anguilliſ. ⁊ p̄dāquā arripit ſubito deglutiens in aluū mittitdeinde ruminat ⁊ fauces mouet. ac ſi cibuꝫin ore receptuꝫ adhuc teneret. Hec in littorequieſcēs roſtrum ſuū ſemꝑſurſum erigit. ⁊ſic ipſiꝰ acumine cōtra inſultuꝫ accipitris ſep̄munit. vt ſic ſecuriꝰ dormire poſſit. vt dicitIſidorus.¶ De pellicanoCa. XXIX.Ellicanꝰ eſt auisp qͣ in Leuit̓. xj. ⁊ Deut̓. xiiij. porphirio nuncupat̉. Et eſt auis egiptiahabitans in ſolitudine iuxta Nylum. Intervolucres aūt ẜm legem īmundas in Leuit.numerat̉. Sunt aūt duo genera huiꝰ auisvnum in aquis inhabitāſ ⁊ eius eſce ſunt piſces. aliud eſt in terra habitās ſolitudineꝫ diligens. cuiꝰ cibꝰ ſunt animalia venenoſa vtlacerte et hmoi. omnia que pellicanꝰ comedit pͥmo pedem in aqua tingit et intinctumqͣſi cū manu pede ori applicat ⁊ opponit. Solus pellicanuſ inter aues p̄de p̄ter pſitacumpede vtit̉ loco manuſ. De pellicano quoqꝫdicit glo. ſuꝑ pſal̓. Et idem di. Pliniuſ ꝑ hecverba. Pellicanus inq̇t eſt auis amator filiorum ſuoꝝ. Cum enī gignit natos ⁊ incipiunt creſcere ꝑentes ſuos in faciē ꝑcutiunt. ꝓpter qd̓ ipſos mater reꝑcutit ⁊ occidit. terciov̓o die mater ſe in coſta vſqꝫ ad effuſionemſangͥnis ꝑcutit ⁊ calidū ſangnem ſuꝑ corꝑamortuoꝝ filioruꝫ poſt effundit. ex cuiꝰ virtute pullus pͥus mortuꝰ reuiuiſcit. Et gloſa ſuper locū illum pſalmi. Iactus ſuꝫ ſicut pellicanus ⁊cͣ. Pellicanus dicit̉ roſtro occiderepullos. ⁊ in triduo lugere et tunc ſanguineꝫſuū ſuꝑ eos fūdere ⁊ ſic illos viuificare. aliaꝫcam mortis pulloruꝫ pellicani aſſignat magiſter Iacobus de vitriaco in li. de mirabilibus orientaliū regionuꝫ. Eſt inqͥt in egipto