Liber
Primus
Ca. IIII.¶ De notionibus.Otiones aūt ſuntqͥnqꝫ ẜm Hugonē ⁊ Auḡ .ſ. paternitas. innaſcibilitas. filiatio. proceſſio. ⁊ cōmunis ſpiratio. Et dicunt̉ hec quiqꝫaliqn̄ notioneſ. quia notificāt ꝑſonas. aliqn̄diſtinctiones. qꝛ ꝑſonas diſtinguunt. aliqn̄relationes. q̇a ꝑ ipſas qn̄qꝫ ꝑſone ad ſeinuicem referunt̉. Dicunt̉ etiā ꝓprietates. quiaꝑſonis ꝓprie inſunt Iſtaꝝ aūt notionū tresdicunt̉ ꝑſonales ꝓprietates .ſ. paternitas. filiato. ꝓceſſio. eo ſcꝫ ꝙ ꝑſonas faciūt. nā iſtaꝝqͥnqꝫ notionū tres ſunt patris. ſcꝫ innaſcibilitas. paternitas. ⁊ cōmunis ſpiratio. et duefilij. ſcꝫ filiatio ⁊ cōmunis ſpiratio. vna veroſ.ſ. tātū ſcꝫ ꝓceſſio. nec aliquid derogat .ſ.ſ. ꝙtantū habet vnā notionē. neqꝫ filio ſuperexcreſcit ꝙ habet d̓uas. nec pater maior ē alijsꝑſonis duabꝰ qͣꝫuis tribus notionibꝰ ſpēaliter ab alijs diſcernat̉. Regulariter enim deiſtis notionibꝰ tenendū eſt ꝙ nulla de alia p̄dicat̉ ⁊ ꝙ quelibet eſt diuina eſſentia ⁊ vnuſdeus ⁊ vna eēntia Itē nulla notio ineſt diuine eſſentie ſed tantū ꝑſone. qꝛ eſſentia nec diſtinguit nec diſtinguit̉ ſed ſole ꝑſone ab iuicem diſtinguūturꝘdeꝰ cognoſcitur in ſuo effectu¶ Capitulum. V.Uamuīs autemdiuina eſſentia a mortalibꝰ nō pōtcognoſci ad plenū neqꝫ cōprehēdihic in via. cognoſcit̉ tn̄ in ſuo effectu inqͣntūeſt omniū pͥncipiū ſiue cauſa. qͥa deū eē vix īſipiēs dubitat. ⁊ tn̄ q̇d ſit ẜm maieſtatis magnitudineꝫ nulliꝰ creature intelligētia inueſtigat. vt dicit Damaſ. Et iō poſitiue nō poteſt cognoſciniſi ꝑeffectuꝫ ſuoꝝ opeꝝ qͣꝫuispͥuatiue ⁊ ꝑ abnegationē multiformiter inſcripturis deſcribat̉ ⁊ nominet̉¶ Quid notificent nomina de deo.Capitulum. VID euidentia autnominū que nobis deum manifeſtāt aliqualiter notandum eſt in qͣ
dam ſimplici ⁊ rudi ꝯſideratiōe. ꝙ oē nomēdictū de deo aut notificat eſſentiā aut notionem aūt ꝑſonā. Nā noīa q̄ notificāt eēntiaꝫdicūtur eſſentialia. que ꝑſonaꝫ perſonalia q̄notiōes notōnalia. Nomē āt eēntiale ſonatin qd̓ ⁊ p̄dicat̉ in q̇d. ꝑſonale ſigͥficat quē ⁊ p̄dicat in quē. Notionale v̓o nomen ſonat inquā ⁊ p̄dicat̉ in quā. vn̄ iſta tria p̄dicata ī diuinis ſepiꝰ p̄dicant̉ vel ponūt̉. ſcꝫ q̇s. que. q̇dQuis qͥa pater vel filiꝰ vel ſ.ſ. Que ꝓceſſio filiatio patuitas ⁊cͣ. Qd̓ ſub̓a eſſentia ⁊ hmoi.q̇ mere q̇dditatē rei ſignificāt ⁊ diuinā eſſentiam ſimpliciter et abſtracte repn̄tant. Hecaūt noīa ſic diſtinguunt̉¶ De nominibus eſſentialium diſtinctionumCa. VII.Uia nomen eſſentiale aūt eſt nomē ſubſtātiuū autadiectiuū. Si ſubſtantiuū aūt ē abſtractu aut concretū aut mediū. Abſtractaaūt dicimꝰ vt dicit Auḡ. q̄ abſolutē diuināeſſentiā ſignificāt. vt eſſentia. bonitas. diuinitas. ⁊ hmoi que ſꝑ ſupponūt ⁊ ſignificant diuinam eſſentiā nec p̄n̄t trahi ꝑaliqͥd cōiunctum ad ſupponendū ꝓ ꝑſona. vnde talia nomina ſumpta cū p̄poſitionibꝰ v̓bis noībuset ꝑ̄ticipijs ꝑſonalibꝰ vl̓ notōnalibꝰ reddūtꝓpoſitiones falſas in q̇bus ponunt̉. vn̄ heceſt falſa. eſſentia generat vel generat̉. eſſentiaeſt de eſſentia vel eſſentiā eſt apud eſſentiā ⁊hmōi. De iſtis aūt nominibꝰ que pure ſunteſſentialia generaliter eſt tenendū. ꝙ omnenomē pure eēntiale p̄dicat̉ de qualibet ꝑſona ꝑſe. et de omnibꝰ inſimul ſingulariter etnō pluraliter. v̓bi gratia pater eſt diuinitas.filiꝰ eſt deitas. ⁊ ſpūſſctus eſt deitas. ⁊ ſimulſunt vna diuinitas ⁊ nō deitatesDe nominibus cōcretis. Ca. VIIIOmina concretaſunt qͦ ad modū ꝯcretorū ſignantformas ī ſuppoſito. vl̓ ſignāt quaſiforma in ſubiecto. vt deꝰ. creator. ⁊ ſil̓ia q̄ generaliter ſignificant diuinā eſſentiaꝫ. ſed q̇ndoqꝫ ſupponunt pro eſſentia quandoqꝫ properſona.a 2