Ser. xIVij In feſto puimoꝝ mar. Ser. iij. et iiij. F. ccclxvi

.xlvij In feſto pl̓imoꝝ mai2Ita ergo agere debemꝰ vt ad principalē patriā redire feliciter mereamur: Ubi nos parētes noſtri patriarche: ꝓphete ⁊apoſtoli ſuſcipere vel videre deſiderāt: vbi etiā cōciues nr̄iangeli ⁊ ciuitas illa celeſtis hierl̓m ⁊ rex ciuitatis ipſiꝰ chriſtus expanſis nos brachijs charitatis expectāt: vt ad ipſosproſtrato diabolo: pleni bonis operibꝰ feliciter redeamus.Scitis em̄ fratres qꝛ omnes negociatores ⁊ quicūqꝫ alia agētes interim in via ſunt ſolliciti vt in patria poſſint eſſe ſecuriEt tunc habēt verā leticiam: qn̄ cū magno lucro ꝑuenire merent̉ ad patriā: Ita ⁊ nos dilectiſſimi fratres tunc animū noſtrū preparemꝰ ad gaudiū: quādo peruenire merebimur adxp̄m. Interim mō gaudeamꝰ in ſpe: verū gaudiū poſtea habituri in re. Qd̓ peius eſt: multi ſūt qui peruerſo ordine de voluptate ⁊ delitijs ⁊ luxuria ſeculi huiꝰ gaudere ſe credūt: ſedquod in gaudio vident̉ ſerere neceſſe illis erit cum luctu ⁊ laj.chrymis reciꝑe: qꝛ nō mentit̉ ille qui in euangelio dixit: Uevobis qui ridetis nūc: qꝛ lugebitis ⁊ flebitis. Sic fecit ⁊ illexvj. infelix diues: qui purpura induebat̉ ⁊ byſſo. Gaudiū quideꝫhabuit in mūdo: ſed flāmas īuenire meruit in inferno. Lazarus qui iacebat ad ianuam eius: triſticiā habuit in via: ſꝫ verum gaudiuꝫ recepit in patria. Nos vero fratres chariſſimiquantū poſſumꝰ: dei miſericordiā deprecemur: vt nobis itaamorē vite eterne inſpirare dignet̉: vt plus patriaꝫ velimusamare qͣꝫ viā ⁊ amplius de futuro qͣꝫ de preſenti ſeculo cogitemus: Et ſic ſemꝑ in exilio mūdi huiꝰ agere ſtudeamꝰ: vt adfuturū iudiciū cum libera ⁊ ſecura ꝯſciētia ornati bonis operibꝰ peruenire poſſimus: preſtāte dn̄o nr̄o ieſu xp̄o: cui ē honor ⁊ gloria cū patre ⁊ ſpirituſancto in ſecula ſeculoꝝ Amen.¶ In eiſdem feſtis. Sermo. iij. In quo oſtēditꝙ martyrum ſolennitates exhortationes ſuntmartyriorum.xli.Uotienſcūqꝫ fratres chariſſimi ſanctorū martyrūIſolennia celebramꝰ: ita ipſis intercedētibꝰ expectemus a dn̄o conſequi tꝑalia beneficia: vt ipſos marLtyreſ imitādo accipere mereamur eterna. Ab ip̄isPem̄ ſanctorū martyrū in veritate feſtiuitatū gaudia celebrantur: qui ipſorū martyrum exempla ſequunt̉. Solēnitates em̄martyrū exhortationes ſunt martyriorum: vt imitari nō pigeat: quod celebrare delectat. Sed nos volumꝰ gaudere cuꝫſctīs: ⁊ tribulationē mūdi nolumꝰ ſuſtinere cū ipſis. Qui em̄ſanctos martyres inquantū potuerit imitari noluerit: ad eorum beatitudinē nō poterit ꝑuenire. Sic ⁊ paulus apl̓us predicat dicens: Si fuerimꝰ ſocij paſſionuꝫ: erimꝰ ⁊ conſolatiov. nū. Et dn̄s in euāgelio: Si mūdꝰ vos odit: ſcitote qꝛ me priorem vobis odio habuit. Recuſat eſſe incorꝑe: qui odium nōvult ſuſtinere cū capite. Sed dicit aliqͥs: Et quis eſt qui poſſit beatorū martyrū veſtigia ſequi? Huic ego reſpondeo: qꝛnō ſolū martyres: ſꝫ etiā ipſuꝫ dn̄m cū ipſius adiutorioſi volumus poſſumꝰ imitari. Audi nō me: ſed ip̄m dn̄m generi hu.xj. mano clamanteꝫ. Diſcite a me: qꝛ mitis ſum ⁊ humilis corde.l. ij. Audi ⁊ petrū apl̓m admonentē: Chriſtus paſſus eſt pro nobis: relinquēs nobis exemplū vt ſequamur veſtigia eiꝰ. Similiter paulus apoſtolus clamat: Imitatores dei eſtotē ſicut filij chariſſimi. Quid ad hec reſpondebimus fratres: velquā excuſationē habere poterimꝰ? Non tibi aliquis dicat vtvirtutes quas fecit deꝰ debeamus imitari. Iuſta poteſt eſſeexcuſatio tua: qꝛ virtutes ⁊ mirabilia facere nō omnibꝰ datūeſt: iuſte ⁊ caſte viuere: ⁊ charitatē cū omnibꝰ cuſtodire: cumdei adiutorio promptū eſt. Nam ipſe dn̄s nō dixit: Diſcite ame mortuos ſuſcitare: ſuꝑ aquas ſiccis pedibꝰ ambulare: nō.xj. hoc dixit: ſꝫ quid ait? Oꝛmitis ſum: ⁊ humilis corde. Et iteꝫ.v. rū: Diligite inimicos veſtros: benefacite his qui oderūt vosſicut ⁊ pater veſter celeſtis: qui ſolē ſuū oriri facit ſuꝑ bonos⁊ malos. Et iterū. Eſtote perfecti ſicut ⁊ pater veſter celeſtꝭperfectꝰ eſt. Et licet ſint alia multa in quibꝰ debemꝰ deuꝫ etbeatos martyres imitari: iſta tn̄ duo p̄cipua ſunt: id eſt vt mites ſimus ⁊ humiles corde ⁊ inimicos noſtros totis viribusdiligamus. De diligendis inimicis fratres chariſſimi nullꝰor vnqꝫ in veritate ſe poterit excuſare. Poteſt mihi aliqͥs dicere: nō poſſum ieiunare: nō poſſum vigilare: nunqͥd poteſt dicere: nō poſſum amare? Poteſt dicere: nō poſſum res meastotas pauperibus dare ⁊ in monaſterio deo deſeruire: nunquid poteſt dicere nō poſſum diligere? Si dixeris qꝛ nō poſ-

Mſis a vino vel a carnibꝰ abſtinere: credimꝰ tibi: ſi aūt dixerisquod nō poſſis in te peccātibꝰ indulgere: oīno nō credimus.Et qꝛ nulla nobis remanet excuſatio: dum nō de cellario ſedde corde ꝓferamus iſtā elemoſynā: iubemur implere: vt perviam vite ad eternā mereamur patriā ꝑuenire. Nō ſolū amicos: ſed etiā inimicos diligamꝰ. His em̄ duobꝰ preceptis: ideſt diliges deum ⁊ diliges proximū: quaſi duobus ſpiritalibus pedibꝰ ſi per viā vere charitatꝭ voluerimus currere: adeternā patriam poſſumꝰ feliciter peruenire. Iſtis pedibꝰ currebat apoſtolꝰ paulus quādo dicebat: Ego aūt ſic curro: nō j.quaſi in incertū. Qui ergo dilexerit inimicos ſuos: illud ī eoimpletū erit quod dn̄s dixit: Diligite inimicos veſtros: vt ſi Ltis filij patris veſtri qui in celis eſt. Elige mō quod tibi placuerit. Si inimicos dilexeris: nō ſolum amicꝰ: ſed etiā filiusdei eſſe mereberis. Si vero inimicos amare nolueris: propitiū deum habere nō poteris: quia ſcriptum eſt: Qui odit fra­ j.treꝫ ſuū homicida eſt. Et iterū. Qui nō diligit: manet in morte. Et iterum: Qui odit fratreꝫ ſuum in tenebris eſt: ⁊ in tene­ I.bris ābulat: ⁊ neſcit quo vadat: qm̄ tenebre obcecauerūt oculos eius. Et iterum alibi ſcriptū eſt: Itinera imꝑiorū: qui iniuriā retinent malefacti in mortē. Nunqͥd hec verba mea ſūtfratres mei? De ſcripturis ſanctis ⁊ canonicis ꝓferunt̉. Ut gͦnec homicide ſimꝰ nec in tenebris remaneamꝰ: ſtudeamꝰ nōſolū amicos ſed etiā inimicos diligere: vt piuꝫ ⁊ miſericordēdn̄m poſſimus ẜm cautionis ſue vinculum libera conſcientiacōuenire. Ipſe em̄ dixit: Si dimiſeritis hoībus peccata eo. Hrū: dimittet vobis pater veſter celeſtis peccata veſtra: Si nōdimiſeritis: nec pater veſter dimittet vobis debita vr̄a. Diligenter attendite fratres ⁊ ſcitote aliud eſſe in deum peccare:aliud in hominē. Quādo em̄ in nos peccant homines: ſi penitentibus veniā non indulgeamꝰ peccatū incurrimus: quādoaūt aliqui in deuꝫ peccauerint: ſi ſine diſcretione grandi indulgere voluerimus: participes nos eorū peccati efficimurDicit ergo dn̄s: Si dimiſeritis hominibꝰ peccata eorum: dimittet ⁊ pater veſter celeſtis pctā veſtra: Rogo vos fratresquid delicatius: qͥd benignius dici poteſt? In poteſtate noſtra poſuit: qualiter in die iudicij iudicemur. Nō dixit vadein orientem ⁊ quere iuſticiā: nauiga vſqꝫ ad occidentē vt accipias indulgentiā: Dimitte inimico tuo: ⁊ dimittet̉ tibi. In­ Ldulge: ⁊ indulget̉ tibi. Da ⁊ dabit̉ tibi. Nihil a te extra te querit. Ad teip̄m ⁊ ad conſcientiā tuam te deus dirigit. In te em̄poſuit qd̓ requirit. Non em̄ medicamēta vulneribꝰ tuis lōgeopus habes inquirere: peccatorū tuoꝝ indulgentiā ſi vis intus in cellario cordis tui poteris inuenire. Sed dicis: tantamala me inimicꝰ meꝰ cōpulit ſuſtinere: vt eū nulla poſſim ratione diligere. Attendis qͥd tibi fecerit hō: ⁊ non attendis qͥdtu feceris deo. Si cōſcientiā tuā diligēter diſcutis ⁊ inquirꝭ:ſine vlla compenſatione maiora tu peccata cōmiſiſti in deūqͣꝫ in te cōmiſerit homo. Et qua fronͣte vis vt tibi deꝰ dignet̉dimittere multū: qui nō vis dimittere paruū? Si hec q̄ ſupradiximꝰ ſpiritalia medicamēta ſicut deo ꝓpitiante cōſueſtislibēter accipitis ⁊ in erario ſancte cōſciētie veſtre reconditūdiligētiſſime cuſtoditis: auxiliāte dn̄o venena diaboli nō timebitis: ⁊ per odiū vel iracundiā aut nunqͣꝫ nobis animaruꝫvulnera ingerent̉: aut ſi forte ſurrepſerint: per charitatem cito ad priſtinam ſalutem reuocant̉.¶ In eiſdem feſtis. Sermo. iiij. In quo dicit ꝙ.martyrū ⁊ fideliū chriſtianorū vox eſt: Si deꝰ ꝓnobis quis contranos.IUniū quidē bonorū fideliū xp̄ianoꝝ: maxime tn̄ Seglorioſoꝝ martyrū vox eſt: Si deus pro nobis: qͥs xlvLcōtra nos? Fremebat mundus aduerſus eos: ppl̓i Romeditabant̉ inania: pͥncipes cōueniebāt in vnū: ex Pcogitabāt nouos cruciatꝰ: ⁊ penas īcredibiles īueniebat īgeInioſa crudelitas: Obruebant̉ opprobrijs falſis: arguebant̉crimībꝰ: cuſtodijs ītolerabilibꝰ īcludebant̉: vngulis artabatur: ferro ꝑimebant̉: beſtijs ſubigebant̉: ignibꝰ cremabant̉: ⁊dicebāt: Si deꝰ ꝓ nobis quis ꝯtra nos? Totꝰ mūdꝰ ꝯtra voſ⁊ dicitꝭ qͥs ꝯtra nos. Reſpōdēt tibi: Et qͥs eſt totꝰ mundꝰ: qn̄pro eo morimur per quē factus eſt mūdus? Dicāt dicant: au-diamꝰ audiamus. Si deꝰ ꝓ nobis qͥs ꝯtra nos? Seuire pn̄tmaledicere poſſunt: calūniari poſſunt: falſis opprobrijs agitare poſſunt: Et vt breuiter dicā: poſtremo poſſunt nō ſolum

In li. l. homel̓. vj. c.

Matth̓. xj.i. Petri. .j.Ephe. v.

Ephe. v.

Ser. xlvij

Matth̓. iMatth̓. v.

ij. Cor. j.Iohā. xv.

Luce .vj

Luce .xvj.

L ncc

131i. jperri. ij.

ii. For j.Iohā. xv

Ser. xlvij

B

C

E

SermoxlviijRo. viij.Psͣ. ij.A

Ro. viiPsͣ ij.A

Luce. vj.

Matth̓. vj

Matth̓. vj

j. Cor. ix.Matth̓. v.

Marth̓. v

i. Iohā. ij.

Mat. xxij.

i. Iohā. iij

1 Cori.

B

F

E

D