Diui Aug. de tꝑe. Dn̄ica. .j. Aduē. Ser. j. Fo. ccxxxx

Diui Aug. de tꝑe. Dn̄icniat dn̄s expectāteꝫ ſꝫ plus amatū qꝛ id qd̓ ꝑ illū figuratū eſthoc efficit beatū. Ne mō tn̄ iſtos inſignes apoſtolos ſeparet.Et in eo quod ſignificabat petrus ambo erant: et in eo qd̓ ſignificabat iohānes ambo futuri erant. Significando ſequebatur iſte: manebat ille. Credēdo autem ambo mala preſentia huius miſerie tolerabant. Ambo futura bona illius beatitudinis expectabāt: nec ipſi ſoli ſed vniuerſa hoc facit ſanctaeccleſia ſponſa xp̄i: ab iſtis tentationibus eruenda in illa felicitate ſeruanda. Quas duas vitas petrus et iohānes figurauerunt ſinguli ſingulas. Uerum et in hac tēporaliter ambulauerunt ambo per fidem: et illa ineternum fruētur amboper ſpeciem. Omnibus igitur ſanctis ad chriſti corpus inſeparabiliter pertinentibus ꝓpter huius vite procelloſiſſimegubernaculum ad liganda ⁊ ſoluenda peccata/ claues regnicelorum primus apoſtolorum petrus accepit: eiſdemqꝫ omnibus ſanctis propter vite illius ſecretiſſime quietiſſimumſinum ſuper pectus chriſti iohannes euangeliſta diſcubuit:quoniā nec iſte ſolus ſed vniuerſa eccleſia ligat ſoluitqꝫ peccata: nec ille in principio verbū deū apud deum et cetera dechriſti diuinitate: ⁊ de totius diuinitatis trinitate atqꝫ vnitate ſublima que in illo regno facie ad faciem cōtemplandanunc autem donec veniat dn̄s inſpeculo atqꝫ in enigmate cōtuenda ſunt: que predicādo ructaret de fonte dn̄ici pectorisſolus bibit: ſed ipſe dn̄s ipſum euangeliū pro ſua cuiuſqꝫ capacitate omnibus ſuis bibēdum toto terrarū orbe diffunditSunt qui ſenſerint et hi quidem non cōtemptibiles ſacri eloquij tractatores a chriſto iohānem apoſtolū propterea plusamatum quod neqꝫ vxorē duxerit: et ab ineunte puericia caſtiſſimus vixerit. Hoc quidē in ſcripturis canonicis nō euidenter apparet: verūtamen id quoqꝫ multū adiuuat cōgruētiam huiuſceſententie quod illa vita per eū ſignificata ē vbinon erūt nuptie. Hic eſt diſcipulus ille qui teſtimoniū perhibet de his et ſcripſit hec: et ſcimꝰ quia verū eſt teſtimoniūeius. Sūt autem (inquit) et alia multa que fecit ieſus: que ſiſcribātur per ſingula: nec ipſum arbitror mundū capere eosqui ſcribendi ſunt libros. Non ſpacio locorum credendumeſt mūdum capere non poſſe que in eo ſcribi ſi poſſent ſcriptanon ferret / ſed capacitate legentiū comprehēdi fortaſſe nonpoſſent: qͣꝫuis ſaluarerum fide/ plerumqꝫ verba excedere vtdeantur fidem: quod non fit quando aliquid qd̓ erat obſcurūvel dubiū cauſa ⁊ ratione reddita exponit̉: ſed quando id qd̓apertum eſt vel augetur vel extenuatur: nectamen a tramiteſignificande veritatis erratur: qm̄ ſic verbarem que indicat̉excedunt vt voluntas loquentis nec fallentis appareat: qͥ nōuit quouſqꝫ credatur: a quo vltra qͣꝫ credēdum eſt vel minuitur loquendo aliquid vel augetur. Hunc loquendi modumgreco ſermone: non ſolum grecarum verumētiam latinarumlitteraꝝ magiſtri hyperbolen vocant. Qui modus ſicut hocloco ita in nōnullis alijs diuinis litteris inuenitur vt ē. Poſuerunt in celum os ſuum: ⁊ verticem capilli perambulandūin delictis ſuis ⁊ multa huiuſcemodi q̄ ſcripturis ſanctis nōdeſunt: ſicut alij tropi hoc eſt locutionū modi: de quibꝰ operoſius diſputarem: niſi euangeliſta terminante euangeliumſuum: etiam ipſe compellerer meum terminare ſermonem.¶ Diui Aurelij Auguſtini hipponenſis epiſcopi: expoſitio in euangelium ẜm Iohannem feli-

a. j. Aduē. Ser. j. Fo. ccxxj¶ Diui Aurelij Auguſtini Hipponēſis epiſcopi Opus ſermonū de tꝑe ẜm dominicas alioſqꝫdies quibus aꝑte conueniunt ordinate diſtinctorum: Feliciter incipit.¶ Dn̄ica prima Aduentus dn̄i ſaluatoris. Sermo vnicus: Demonſtrans quibus ſordibus debeamꝰ carere et quibꝰ fulgere virtutibꝰ ad dignecelebrandūnataliciū diem xp̄i ſaluatoris noſtriPpropinquāteiāſacratiſſima ſolennitate qͣ ſaluatornoſter inter hoīes naſci miſericorditer voluit: fratres chariſſimi attentiꝰ conſiderate: qͣliter oporteatnos in aduētutāte potentie prepaIrari: vt regē ⁊ dn̄ꝫ nr̄m leti atqꝫ gaudētes cū gloria ⁊ laudibus mereaVoQmur ſuſcipere: et in conſpectu eiusinter cetus felices ſanctorū gratulādo exultare: magis qͣꝫ abeo ꝓpter feditatē noſtram repulſi inter peccatores eternamcōfuſionē mereri. Et ideorogo et moneo vt quātū poſſumꝰcū dei adiutorio laboremꝰ: vt in illo die cūſincera et pura cōſcientia ⁊ mūdo corde et caſto corpore ad altare dn̄i poſſimꝰaccedere: ⁊ corpus ⁊ ſanguinē eius non ad iudiciū: ſed ad remedium aīe nr̄e mereamur accipere. In chriſti enim corꝑvita nr̄a cōſiſtit: ſicut ipſe dixit. Niſi manducaueritis carnē Ifilij hoīs ⁊ biberitis eiꝰ ſanguinē: nō habebitis vitā ī vobis.Mutet gͦ vitā: qui vult accipere vitā. Nam ſi nō mutet vitāad iudiciū accipiet vitā: ⁊ magis ex ipſa corrumpit̉ qͣꝫ ſanet̉:magis occiditur qͣꝫ viuificetur. Sic enim dixit apoſtolus. j. ſQui manducat corpus dn̄i ⁊ bibit ſanguinē eius indigne: iudicium ſibi manducat ⁊ bibit. Et licet nos om̄i tēpore bonisoperibꝰ ornatos ac ſplēdidos eſſe cōueniat: precipue tamenin die natalis dn̄i: ſicut ī euāgelio ipſe dixit: lucere debēt ho ꝓminibꝰ oꝑa veſtra. Cōſiderate queſo fratres qn̄ aliqͥs hō potēs aut nobilis natalē aut ſuū aūt filij ſui celebrare deſideratqͣꝫto ſtudio an̄ plures dies qͥcqͥd ī domo ſua ſordiū inueneritordinat emūdari: qͥcqͥd ineptū ⁊ incōgruū ꝓijci: qͥcqͥd vtile⁊ neceſſariū p̄cipit exhiberi. Domꝰ etiā ſi obſcura fuerit dealbat̉: pauimēta ſcopis mundant̉: ⁊ diuerſis reſꝑſa floribusadornāt̉. Quicqͥd etiā ad leticie aīe ⁊ corꝑis delitias ꝑtinet:oī ſollicitudine ꝓuidet̉. Ut qͥd iſta fratres chariſſimi: niſi vidies natalicius cū gaudio celebret̉ hoīs morituri? Si ergotāta p̄paras ī natalitio tuo aūt filij tui: quāta ⁊ qͣlia p̄pararedebes ſuſcepturꝰ natalē dn̄i tui? Si talia p̄paras morituroqͣlia p̄parare debes et̓no? Quicqͥd gͦ nō vis inueniri in domotua: qͣꝫtū potes labora vt nō inueniat deꝰ ī aīa tua. Certe ſi terex terrenus aut quicūqꝫ pater familias ad ſuū natalitiū inuitaret: qͣlibus veſtimētis ſtudueris ornatꝰ incedere: qͣꝫ nouis vel nitidis: qͣꝫ ſplēdidis: quorū nec vetuſtas nec vilitas:nec aliqͣ feditas ocl̓os inuitātis offenderet. Tali gͦ ſtudio inquantū p̄uales xp̄o auxiliāte cōtēde: vt diuerſis ꝟtutū ornamētis aīa tua cōpoſita: ſimplicitatis gēmis ⁊ ſobrietatis floribus adornata ad ſolennitatē regis eterni: id ē ad natalemdn̄i ſaluatoris cum ſecura cōſciētia ꝓcedat: caſtitate nitida:charitate ſplēdida: elemoſynis cādida. Chriſtꝰ enī dn̄s ſi teita ꝯpoſitū natalitiū ſuū celebrare cognouerit: ip̄e ꝑſe venire ⁊ aīam tuā nō ſolū viſitare: ſꝫ etiā requieſcere: ⁊ in ꝑpetuūin illa dignabit̉ habitare: ſicut ſcriptū ē. Et īhabitabo ī illis ij.⁊ inambulabo. Et iterū. Ecce ſto ad oſtiū ⁊ pulſo: ſi qͥs ſurre Apxerit ⁊ aperuerit mihi: intrabo ad illū ⁊ cenabo cū illo: et illemecū. Ꝙfelix eſt illa aīa q̄ vitā ſuā ita deo auxiliāte ſtuduerit gubernare: vt xp̄m hoſpitē ⁊ habitatorē mereat̉ excipere.Sic̄ ecōtrario qͣꝫ infelix ē illa cōſciētia: totalachrymaꝝ fōtelugēda: q̄ ſe ita malis operibꝰ cruētauit: vt ī ea xp̄s n̄ requieſcere: ſꝫ diabolꝰ incipiat dn̄ari. Talis enī aīa ſi medicamētūpenitētie nō cito ſubuenerit: aluce relinquit̉: a tenebris occupat̉: vacuat̉ dulcedīe: implet̉ amaritudine: a morte inuadit̉a vita repudiat̉. Nō tn̄ de dn̄i pietate diffidat qͥ talis eſt: necmortifera deſperatiōe frangatur: ſed magis ad penitentiaꝫcito fugiat ⁊ dū adhuc noua ſunt et calent peccatorum ſuorūvulnera: ſic ſibi adhibeat medicamentaſalubria: qꝛ medicꝰnoſter op̄s eſt: ⁊ ſic cōſueuit plagas noſtras curare: vt nec ci-

ASermo. j.

Iohā. vj.

ij. Cor. vj.Apoca. iij.

Matth̓. v.

j. Cor. xj.

92. vApocal-

ẜ

C