Ser. xxj. De ſctō Iohāne baptiſta. Ser. ij. Fo. ccclvj.
atō mūdi illecebris et cōcupiſcētijs deuicta fugit laborē: expeisᵐ tit voluptatē: et vix adducit̉ vt cōſuetudinē a ſe vite priorisexcludat: ſed cū ceperit cogitare vltimi diei neceſſitatem: acū futuri iudicij pōdus: incitata ⁊ ſtimulata vel ſpe p̄mij/ vel tiis. more ſupplicij: voluntariū bellū indicit paſſionibꝰ: ⁊ vim facit priſtinis ſuis deſiderijs: ⁊ violēter ſe vincere ipſe cōtendit. Nō enī ſine violentia fieri poteſt: vt de abūdantia ⁊ delitijs ad famē ⁊ ſitim: ad abſtinētiā ⁊ crucē tranſeat: vt ſomnopriꝰ atqꝫ ocio amicā carnē cōtritione vigilijſqꝫ cōficiat. Nōinqͣꝫ ſine violētia fieri pōt: vt vnuſquiſqꝫ iracūdiā patientia:ſuꝑbiā humilitate cōmutet: amore pauꝑtatis diuitiarū acſufficiētie affluētiā ſuperet: vinolētiā ſobrietatē: luxuriā caſtitate cōdēnet: ⁊ homo ſubito in virū tranſformet̉ ꝑfectū: etquodāmodo alter reddat̉ ex altero rac ſic a talibꝰ ꝑ violētiāregnū celeſte diripit̉. Duo aūt ſunt abſtinētie ⁊ crucis genera: vnū corporale: aliud ſpiritale. Unū a potū atqꝫ epulis tēperare appetitū gule: a delectationibꝰ / ⁊ molliſſimis ſuauitatibꝰ coercere: ab his que ꝑ tactū ⁊ guſtū viſumqꝫ decipiūtſenſum viriliter reuocare: ac violēter abſtrahere. Alterū abſtinētie ⁊ crucis genꝰ eſt p̄cioſius atqꝫ ſublimiꝰ: motꝰ animiregere: ⁊ ꝑturbationes illiꝰ modeſtie trāquillitate placare:ire ac ſuꝑbie īpetus qͣſi ferā beſtiā refrenare: litigare qͦtidiecōtra vitia ſua: increpare ſe qͥdā cēſura auſteritatis ⁊ ꝟtutꝭ:et rixā quodāmodo cū hoīe interiore cōſerere. Precioſa incōſpectu dei ⁊ gl̓ioſa crux: cogitationes malas in poteſtatēredigere: volūtates ꝓprias abnegare: eaſqꝫ interiori examinatione diſcutere: ⁊ regētis īperio ſubiugare. A ẜmone atqꝫopere quo aīa ledit̉ tanqͣꝫ a cibis noxijs abſtinere: et ſenſumab his q̄ ꝯͣria ſūt ſpiritali tēperātia ſobriū cuſtodire. Hec qfacit: p̄rupto paſſionis muro: violēter ad celoꝝ regna cōſcēdit. Uim itaqꝫ ſibi factura eſt aīa: vt palmā laborū quā ſibiſubtrahi multis inimicis aduerſantibꝰ ſentit: viribꝰ ꝯtēdateripere. Neceſſe gͦ eſt cū ſūmo labore ex hͦ mūdo rapere palmam ſalutis: ⁊ qͣſi excūbantibꝰ et circūiectis hoſtibꝰ obſeſſos ꝑuigili intētione fructꝰ decerpere: ⁊ predā a theſauro vite velut de medio abreptā ſeculi huiꝰ incēdio reportare. Eſtet aliud direptionis genꝰ: qn̄ alijs ꝓmiſſa et oblata diripimus. Saluator ad hoc vel maxime ſuſcepta īcarnatione deſcenderat: vt iudeorū populū iuſtificaret: ſicut ipſe in euāgev. lio loquit̉. Nō ſum (inqͥt) miſſus niſi ad oues q̄ perierūt domus iſrael. Sed ⁊ diſcipuli ita incredulā ſynagoge plebemcoarguebāt. Uobis (inquiūt) priꝰ oportuerat verbū dei loqui: ſed qꝛ vos īdignos iudicaſtis eterne vite: ecce cōuertimur ad gētes. Ergo cū iudei munera ſibi parata reſpūerēt:publicani ⁊ pctōres ex gētibꝰ crediderūt: ac ſic rapit egl̓iaſynagoge regnū. Regnū enī noſtrū xp̄s eſt. Rapimus itaqꝫeū: cū a iudeis occidit̉: ſepelit̉ a nobis. Rapimus itaqꝫ eū ilei lis dormiētibꝰ: ſicut ipſi in euāgelio cōfitent̉. Dicite (inqͥt)qꝛ diſcipuli eiꝰ nocte venerūt: ⁊ furati ſunt eū nobis dormientibꝰ. Surgat gͦ qͥ dormit: ne forte xp̄m ꝑ negligētiā reſolutus amittat: dūmēs eiꝰ in infidelitate ⁊ in corpore dormitatRapit̉ itaqꝫ regnū celorū: dū negat̉ a domeſticis: ⁊ a gētibꝰadorat̉. Rapit̉ cū alijs ad ſalutē mittit̉ ab alijs īuenit̉. Cumenī ſui eū recuſant: ſuſcipiunt alieni. Inſectant̉ ꝓprij: cōplectūtur inimiciQ n̄ hereditatē ciuis reſpuit: peregrinꝰ inuadit. Filiꝰ repudiat: ſeruꝰ recognoſcit. Adhuc et alio ordine:regnū celoꝝ vim patit̉: qn̄ illud hoīes acquirūt qd̓ angeli ꝑdiderūt: qn̄ illuc adoptati humiles aſcēdūt: vnde ſuꝑbi incole ceciderūt. Ergo cū inter tātos īuidos: īter tātos latroneset inuiſibiles īſidiatores viuamꝰ: quibꝰ tādē viribꝰ celorūregna capiemꝰ? Quis inqͣꝫ niſi obediēdo doctoribꝰ: ⁊ vitijset iniuſtitijs ex cupiditate naſcentibꝰ reſiſtēdo: deflēdo peccata/ et ea ieiunijs atqꝫ elemoſynis redimendo:¶ In eodē feſto. Sermo. ij. In quo oſtēdit qualiter Iohānis natiuitas xp̄i cōparat̉ natiuitati.Atalēſancti Iohānis fr̄es km̄i hodie celebram¶ Aqd̓ nulli vnqͣꝫ ſctōꝝ legimꝰ fuiſſe cōceſſum. SoliAenī dn̄i ⁊ beati iohānis dies natiuitatis in vniuerpAV. Yſo mūdo celebrat̉ ⁊ colit̉. Illū enī ſterilis peperit.illū ꝟgo cōcepit. In eliſabeth ſterilitas vincit̉: in beata maria cōceptionis cōſuetudo mutat̉. Eliſabeth virū cognoſcēdo filiū genuit: maria angelo credidit et cōcepit. Hoīem cōcepit eliſabeth: hoīem ⁊ maria. Sed eliſabeth ſolū hominē:maria deū et hoīem. Quid ſibi gͦ vult ioh̓es? Unde īterpoſi
tus: vnde p̄miſſus? Magnꝰ igit̉ Iohānes: cuiꝰ magnitudni etiā ſaluator teſtimoniū ꝑhibet dicēs. Nō ſurrexit īter natos mulierū maior iohāne baptiſta. Precellit ceteros: eminet vniuerſis. Antecellit ꝓphetas: ſuꝑgredit̉ patriarchas:et qͥſqꝫ de muliere natꝰ eſt inferior eſt iohāne. Dicit fortaſſealiqͥs. Si inter natos mulierū iohānes maior eſt: maior eſtſaluatore. Abſit. Iohānes enī natꝰ mulieris. xp̄s aūt virginis natꝰ eſt. Ille corruptibilis vteri ſinibus effuſus eſt: iſteimpollute ꝟginis flore ꝓgenitꝰ. Ideo aūt cū iohānis natiuitate dn̄i generatio deputat̉: ne dn̄s extra ꝟitatē videat̉ cōditionis humane ſi cōparet̉ hoībus. Iohānes p̄miſſus eſt ātedeū. Tāta in illo excellētia erat: tāta gratia vt ipſe putatꝰ ſitchriſtꝰ. Quid gͦ dixit de xp̄o? Nos oēs de plenitudine eius 3accepimꝰ. Quid gͦ nos? Om̄es ꝓphete: patriarche: apoſtoliquotquot ſctī: et ante incarnationē p̄miſſi: vel ab incarnatomiſſi: oēs nos de plenitudine eiꝰ accepimꝰ. Nos vaſa ſumꝰ:ille fons eſt. Si gͦ intelligimus myſteriū fratres mei: Ioh̓eshomo eſt: chriſtꝰ deꝰ eſt. Humiliet̄ hō vt exaltet̉ deꝰ: ſcd̓m illud qd̓ de dn̄o ipſe iohannes dixit. Illū oportet creſcere: me 3autē minui. Ut humiliaret̉ hō: hodie natꝰ eſt iohānes: quoincipiūt decreſcere dies. Ut exaltet̉ deꝰ eo die natꝰ eſt xp̄s:quo incipiūt creſcere dies. Magnū ſacramētū fratres chariſſimi. Ideo celebramꝰ natalē iohānis ſicut et xp̄i: qꝛ ⁊ ip̄anatiuitas plena eſt myſterio. Quo myſterio niſi hūilitatꝭ noſtre: ſicut natiuitas xp̄i plena eſt myſterio altitudinis nr̄e?Ergo in hoīe minuamur vt in deo creſcamꝰ. In nobis humiliemur: vt in illo exaltemur. Humiliet̉ hūana p̄ſumptio: vtcreſcat diuina miſeratio. Nā huiꝰ rei ſacramentū etiā in paſſionibꝰ amboꝝ īpletū eſt. Ut minuat̉ homo: caput iohānis Labſcidit̉: vt exaltet̉ deꝰ: chriſtꝰ in ligno ſuſpēdit̉. Quare aūt Lbeatū iohānē dn̄s ⁊ ſaluator nr̄ lucernā eſſe dixerit: et quare xeū mitti ante ſe voluerit: breuiter ſi iubetis charitatꝭ veſtreauribꝰ intimabo. Premiſſus eſt enī velut vox ante ꝟbū: lucerna ante ſolē: p̄co ante iudicē: ſeruꝰ ante dn̄m: amicꝰ anteſpōſum. Et qꝛ vniuerſum mūdū pctōꝝ tenebre ⁊ nox infidelitatis oppreſſerāt: ⁊ ſolē iuſtitie aſpicere nō valebāt: beatꝰ iohānes qͣſi lucerna p̄mittit̉: vt cordis oculi qͥ lippitudine iniquitatis oppreſſi fuerāt: magnū et verū lumen videre nō poterāt: ad lumen lucerne primū qͣſi tenuemſplēdorem viderecōſueſcerent: vt paulatim pctōꝝ nubiloremoto: ⁊ īfidelitathumore digeſto: adueniente xp̄o ab illoceleſti lumine letificari poſſent potiꝰ qͣꝫ retorqueri. Sicut enī lippiētes oculosad videndū ꝓuocas: ſi exiguū ſplēdorē lucerne oſtēderis: ⁊ampliꝰ crucias ſi lumē magnū ingeſſeris: ita dn̄s ⁊ ſaluatornoſter qͥ eſt lumen verū: niſi priꝰ btm̄ ioh̓em velut lucernamp̄mitteret: claritatē eiꝰ totꝰ mūdus ſuſtinere non poſſet. Lo-quat̉ iohānes et dicat. Ego vox clamantis in deſerto. Uox Merat: qꝛ ꝟbi dei ſpū replebat̉. Sicut ẜmo vocis quodāmodominiſterio ac vehiculo ad audientē a loquēte trāſmittit̉: itaiohānes xp̄m ſonans ꝟbi erat miniſter et portitor. Sanctusinqͣꝫ iohānes typū in ſe legis q̄ xp̄m lōge per ſigna ⁊ indiciamōſtrabat oſtendit: ⁊ ideo miſit ad xp̄m duos de diſcipulis Aſuis. Iſti duo diſcipuli a iohāne ad xp̄m miſſi: forte duo populi ſunt: quorū vnꝰ ex iudeis credidit: alter exgentibꝰ. Iohannes dirigit ad xp̄m: lex mittit ad gr̄am: ⁊ ꝑ euāgelij fidēveterē deſiderat aſtrui veritatē. Nos gͦ fratres dilectiſſimivt tā ſctām feſtiuitatē nō ſolū corporali ſed etiā ſpiritali cuꝫgaudio celebrare poſſimꝰ: ſcd̓m vires nr̄as ad dādas elemoſynas et ad tenēdā cū oībus pacē noſtros animos p̄paremꝰet ab om̄i ſcurrilitate vel turpiloquio nō ſolū noſmetipſos: ſꝫet oēm familiā noſtrā: ⁊ vniuerſos ad nos ꝑtinētes ꝓ amoredei/ ⁊ zelo ſancte diſcipline ꝓhibere totis viribꝰ laboremꝰ:nec ꝑmittamꝰ ſolēnitatē ſctām cātica luxurioſa ꝓferēdo polluere. Tūc enī ꝓ nobis ſanctꝰ iohānes quicqͥd petierimꝰ poterit obtinere: ſi nos feſtiuitatem ſuā pacificos: ſobrios: caſtos: abſqꝫ vllo turpiloquio cognouerit celebrare. Hec gͦ fratres chariſſimi ꝓpaterna ſollicitudine ſuggero: nā deo ꝓpitio ita de veſtra deuotione ꝯfido: ꝙ nō ſolū voſipſos ſed etiāoēs qͥ ad vos ꝑtinēt cū om̄i honeſtate caſtos ſobrioſqꝫ cōſeruetis. Unde deo gr̄as agens ſupplico: vt qͥ vobis dedit ea q̄ſancta ſunt fideliter incipere: concedat vobis felicē perſeuerantiā cuſtodire: qui cū patre et ſpirituſancto viuit ⁊ regnat.¶ In eodē feſto. Sermo. iij. In quo parentumIohannis laus oſtenditur.
Y iiij
Annotatēnūeralisordinisſermonūhuiꝰ oꝑis
Luce j.
Mat. xv
Luce j.
Ser. xxj.
Act̉. xiij.
Parthexxviij.
℟
Ioh̓. j.
Mat. xj.
Mat. xiiij.Mattherxxvij.
Ioh̓. iij.
Mat. xj.
EMat. iij.
Matth.xxvij.
B
F
C