Diuī Auguſtini De Tempore.

et altera paulo ante nō erat: altera paulo poſt non erit: qͥd ſentiendum eſt de flagrātia iuuenilis etatis: que vtriuſqꝫ in medio cōſtituta ⁊ ab infirmitate puericie iā receſſit: et nondumad torporē ſenectutis acceſſit? Hec pluribꝰ atqꝫ maioribustentationū tempeſtatibus quatit̉. Hec fluctuū crebriore impetu ſeculi inūdantis operitur. Preſumit viribus: forme dignitate iactat̉: pompa rerum tꝑaliū prefulgere aut exoptataut gaudet. Itaqꝫ iuuentuti malorū venenum eſt quicqͥd veritas precepit: eſca eſt quicqͥd diabolus ſuggerit. Sed amaritudo iuſticie medicamentū eſt virilis etatis. Dulcedo aūtiuſticie muſcipula eſt temeritatis. Ad hoc ꝑtinet qd̓ ſcriptū. eſt. Dulciora ſunt vulnera amici qͣꝫ volūtaria oſcula inimici.Et illud qd̓ ait dauid. Corripiet me iuſtus ī miſericordia etincrepabit me: oleū autem peccatoris non impinguet caputmeū. Urat veritas et tamē ſanet. Nā oleū peccatoris adulatio aſſentatoris mulcet: ſed decipit. Ibi eniꝫ lenitur ſuꝑbia:ſed labitur vita. Loquit̉ eniꝫ ꝓpheta ex perſona eiꝰ qui iammedicū querit: qui manū curatis etiā cum doloris acerbitate ſupportat/ qui egritudinē ſuam ſanari potiꝰ qͣꝫ laudari deſiderat. Periculoſum vero eſt vlcus iuuētutis qd̓ cupiditatibus contabeſcit. Sed ſpes iſta deſperatorū eſt: ſpes rerumperiturarū: que anime miſere non ſoluit: ſed inflat affectum:facitqꝫ illam tactū non ferre veritatis: vt etiā de ſua īmortalitate deſperans/ amet dicere / amet etiā iſta ſibi dici. Manducemus ⁊ bibamus: cras enī moriemur. Oderit autē et dicere et audire. Sobrij eſtote ⁊ iuſti ⁊ nolite peccare. Amet ꝑnicioſam inimici lenitatē: oderit ſalubrē medici aſperitatē.Iſta peruerſitas/ iſta veſania in iuuenili etate maxime formidāda eſt. Hinc ille naſcit̉ ſermo hominū ī flagitia defluēij. tium: ⁊ inde in ſcelera crudeſcentiū. Dixerunt enī cogitātesapud ſe non recte. Exiguū et cū tedio eſt tēpus vite noſtre: ⁊non eſt refrigeriū in fine hoīs: et nō eſt qui agnitus ſit reuerſus ab inferis. Uenite ergo fruamur bonis q̄ ſunt: et vtamurcreatura tanqͣꝫ in iuuētute celeriter. Uino precioſo ⁊ vnguētis nos impleamꝰ: ⁊ cetera qua in eodē loco attexent̉ geſtiētis verba luxurie hominū de vita eterna deſperātiū: et ſpemſuā tanqͣꝫ in arena torrētis: ita in tēporali carnis corruptiōeponentiū. Ex hac autem enumeratione libidinū et putrēdinum et vermibꝰ flagitiorū: videte in que facinora et in qͣꝫ immania ſcelera ꝓſilitur. Exhauſti em̄ atqꝫ ſubmerſi īmoderatorum delictoꝝ turpium corruptela: vel dūſeueritatē veritatis ſibi ꝯtradicētis oderunt. Opprimamꝰ ergo inquiūt pauperē et iuſtū et non parcamꝰ vidue nec ſeni: nec reuereamurcanos multi tēporis. Sit autē fortitudo nr̄a lex iuſticie. Qd̓infirmū eſt inutile inuenit̉. Circūueniamus ergo iuſtum qm̄inutilis eſt nobis ⁊ cōtrarius eſt operibus noſtris. Talia dedomino noſtro ieſu xp̄o iudeorū impietas cogitauit. Quodmanifeſtiꝰ in verbis cōſequentibꝰ inuenit̉. Paulo eniꝫ poſtdicit. Promittit ſciētiā dei ſe habere: et filiū dei ſe nominat.Deinde rurſus paulo poſt dicūt. Cōtumelia ⁊ tormēto interrogemus illum: vt ſciamus reuerētiam illiꝰ. Morte turpiſſima condēnemus eū. Erit enim reſpectꝰ ex ſermonibus illiꝰ.Sed attēdite quā de illis ſentētiam ferat ſpiritus ſanctꝰ: qn̄ſtatim ſubiungit. Hec cogitauerūt et errauerūt. Excecauitenim illos malicia illoꝝ. Omnia horrēda facinora que timētur inſceleratis hoībus: videte de qua labe cōſurgāt. Quidenī mollius qͣꝫ illa luxuria: qͥd durius qͣꝫ iſta crudelitas? Iādudum dicebāt. Fruamur bonis q̄ ſunt: et vtamur creaturatanqͣꝫ in inuētute celeriter: ⁊ nō pretereat nos flos tēporis: ⁊vbiqꝫ relinqͣmus ſigna leticie. Nunc dicūt opprimētes pauperem. Nō parcamus vidue nec reuereamur ſenē. Circūueniamus iuſtum: cōtumelia ⁊ tormēto interrogemꝰ eū: morteturpiſſima condēnemus eū. Uinū ſequit̉ furor: vnguēta tormenta: ſanguis roſas: ira leticiam. Atalibꝰ ligatus: ceſus: interfectus eſt dn̄s. Quis de coronis florentibꝰ cruenta vincula formidaret? Quis de ſuauibꝰ poculis dolores ſeuiſſimospreuideret? Quis de mollibus pratis tā dirum crucis lignūprenoſceret: ⁊ tamē nulla etas / nulla luxuria/ niſi iuuētus flori tēporis cōparata eſt? Sic em̄ dixerunt: Utamur creaturatanqͣꝫ in iuuētute celeriter. Uos ergo o iuuenes maxime monemus et hortamur vt vere virtutis pulchritudine capiamini. Nulla ſpecies terrena vel celeſtis: nullus fulgor metallorum: nulla nemoꝝ amenitas/ nulle florū purpure/ nullus velnaturalis vl̓ adhibitꝰ carnis ornatꝰ nullus quarūlibet chor

edarum atqꝫ tibiarū ſonus: nulla odorum iocūditas: nulla ſoporū ſuauitas/ nulli amplexus pulchritudini / inſpirationiduccedini fomētis ſapientie cōparant̉. Ab his em̄ que turpiter amātur nō ab ipſo amore ꝓhibemur. Amare vultis: amate ſapientiā: ambite vt perueniatis ad eā: vt non vos exhorreat eius aſpectꝰ in hoīe vos in timore cōponite. Sicut laſciui oculi ornamenta corporis: ſic illa cordis inquirit. Nec deveſtris diuitijs hec ornamenta proferatis: qꝛ odit ſuꝑbos: ⁊quaſi de ſuo ſe iactare cupiētes. Quid autē habes qd̓ nō ac­ j.cepiſti? Ipſa ergo donat vnde illi placeas. Tantū dilige eāet ſeruabit te. Circūda eā ⁊ exaltabitte: honora eā et ample­ ꝓtxabitur te: vt det capiti tuo coronā gratiarum. Clara eſt et q̄ Snunqͣꝫ marceſcet ſapiētia: et facile inuenit̉ ab his qui diligūtillam. Proponite hāc adiungere vobis: in illaꝫ ſuſpirate: inillam exardeſcite: in illaꝫ veperite. Teipſum abnega tibi: neilli te abneges dū tibi places. Non habet amaritudinē con­ Suerſatio illiꝰ. Si amatores eſtis hanc amate: ſi formoſi eſtisdeo placete: ſi iuuenes eſtis diabolū vincite. Daniel ab ange Dlo vir deſideriorum appellatꝰ eſt. Que illa eius erant deſideria/ niſi quibꝰ inſapiētie pulchritudineꝫ ardenter inhiabat:quia in iuuenili etate calcauit laſciuiā et regum ſuperbiampreſſit captiuus: et ora leonū clauſit incluſus. Nec vos femine adoleſcentule alienū a vobis arbitremini hūc eſſe ſermonem. Ad vos em̄ non tamen vt cōfundaꝫ vos hec dico: ſed vtfilias meas chariſſimas moneo. Iuuenilia deſideria fugi­ ij.te / nupte ſuſannā/ vidue annā/ ꝟgines mariā cogitate. Nec Rin publicū ꝓpterea ꝓcedatis vt floreꝫ feni veſtri oculis ho­ Lminū oſtētare cupientes: in domo vite mortē queratis. Om Enis eniꝫ caro fenū: et claritas hoīs vt flores feni. Quid ergofacietis cū fenū aruerit/ flos deciderit? Uerbū autē dominiquod manet in eternū cineres veſtros nō facile inuēturū putatis: qd̓ nūc ſuꝑba etatis viriditate contēnitis. Stricte īterum dico atqꝫ conteſtor: iuuenilia deſideria fugite. Si auditis hoc/ ſi obtēperatis/ ſi tanqͣꝫ dei verbuꝫ cū honore ⁊ timore ſuſcipitis/ nō ſolū pulchri ante oculos dei ſed ⁊ ſani eritis.Si autē de hac admonitione noſtra etiā iocos fortaſſe amatorios vobis faciatis: de ipſis ferramētis medici mortiferavobis vulnera infligitis. Certe iudei qui dominū crucifixerunt: quod cū audimus horreſcimꝰ et ingenti execratione ꝓſequimur: ſed tamē illi cum de ſua luxuria cogitarēt delitioſorum agrorū ſolitudines meditabātur dicētes. Nullū pratum ſit qd̓ non ꝑtranſeat luxuria noſtra. Quomodo ergo parceret chriſto ſi cū inueniſſet in terra qui quideꝫ non ſolitariaprata irritādis libidinibꝰ ſuis: ſed frequētiſſimas eccleſiaseligit regnātis ī celo? Ecce tertio cōteſtor et dico: deſideriaiuuenilia fugite: danielis deſiderijs eſtuate. Filij a iuuētute vr̄a eligite doctrinā: et vſqꝫ ad canos inuenietis ſapiētiā.¶ Dn̄ica viceſima quarta. De adulterino habitu virorum ac mulierum. Sermo. j.Udiuimus ex parabola euāgelica quendā patrē¶ Ffamilias nuptias filio ſuo feciſſe: et ad eas pluri­ comos īuitaſſe. Inter quos cū ingreſſus eſſet quidāCa l cgnō habēs habitū nuptialē: viſus a patrefamilias Liuſſus eſt nō tantū excludi a nuptijs: ſed in tenebras exteriores retrudi. Hec parabola inſenſatos hoīes huiꝰ temporiseuidēter redarguit: qͣꝫuis altiori diſcertione aliqͥd ſecretiuset ſacratiꝰ poſſit intelligi. Prius ergoqueramꝰ quis ſit iſtepater familias: qͥs ſit iſte filiꝰ: que ſint iſte nuptie. Quibꝰ ꝓſpectis facilius intelligere poterimꝰ/ cur ille ab his nuptijsexcluſus ſit: qui ad eas cū adulterina veſte acceſſit. Intelligimus itaqꝫ hūc patrē familias/ deū patrem oīpotentē/ cuifamulant̉ vniuerſe familie gentiū: qui coeternū et coequaleꝫſibi genuit filium in celis ſub patre/ in terris ſubmatre. Cuinuptias fecit: quando ei eccleſiā ex omni genere hominū ſociauit. Ad hāc chriſti et eccleſie ſociętatē conuocati ſunt nobiles et ignobiles/ diuites ⁊ pauperes/ oīs conditio/ omnisſexus / omnis etas. Inter hos acceſſit vnus: qͥ ſolus excludimeruit: quia habitum taliū nuptiarū ſanctitati congruenteꝫnon habuit. Attēdite fratres: iſte vnus multi ſunt: ⁊ tn̄ hec tota multitudo vnitatis noīe comprehēditur. Multi eniꝫ ſuntquātū ad numerū perſonalis diſcretionis: ſed vnus ſunt percōſonantiā vniꝰ prauitatis. Sicut enī eccleſia vna eſt ꝑ fidēſub capite chriſto: ita tota reproborū multitudo ſiue pateatſiue lateat/ vnū corpus eſt ſub principe diabolo. Qui ergo ꝑ

Prouerxxvij.Psͣ. cxl.

j. Cor. xvvbi sͣ.

vbi sͣ.

Sapīe. ij.

D

E

ꝓuer. iiij.Sap̄. vj.

ꝓuer. iiij.Sap̄. vj.

i. Cor. iiij.

Sermo.ccxlvij.

Sermo.ccxlvij.Mat. xxij

Dan̄. ix.

Sap̄. viij.

ii. Tim̄. ij.Dan̄. xiij.Lu. ij. ⁊. jͣ.Eſaie. xl.

Sapīe. ij.

Mat. xxij

Ecc̄i. vj.

B

G