Diui Auguſtini De Tempore.

nibus inimicis ſuis indulgeant: vt ſicut iam dictū eſt: ꝙ luxuria ſordiduꝫ effecit: aſſiduis elemoſynis abluatur. Rogovos fratres: vt mihi īdulgeatis: qꝛ pro ſalute aīe veſtre cumgrandi timore et cū verecūdia de talibus rebꝰ vos admonere videor: quia ⁊ hoc mihi expedit dicere ⁊ vos oportet audire. Et ideo oīa que a nobis audiſtis: vbicūqꝫ fueritis inuicēvobis dicite: et cū charitate vos admonete. Sicut eniꝫ reusero ante tribunal chriſti ſi vobis nō dixero: ita ⁊ vos ſi inuicem quoſcūqꝫ negligentes agnoſcitis admonere nolueritis:timere debetis ne vobis neceſſe ſit pro illis reddererationē.Sed credimꝰ de dei miſericordia ꝙ ita nobis agere inſpirabit: vt vobis non ſolū de noſtra deo placita cōuerſatione: ſedet pro aliorū ſalute ⁊ in hoc ſeculo et infuturo duplicata deopremia repenſentur. Amen.¶ Dn̄ica viceſima tertia. De continētia et ſuſtinētia: quas duas appellat virtutes que aīam purificant et capacē faciunt diuinitatis. Sermo. j.No ſunt que in hac vita veluti laborioſa precipiū¶ A etur a dn̄o. Cōtinere ⁊ ſuſtinere. Iubemur enī coninere ab his que in mūdo dicunt̉ bona: et ſuſtine18re que in hoc mūdo abundāt mala. Illa ꝯtinētia:iſta ſuſtinētia vocatur. Due virtutes que mundant animā etcapacē faciunt diuinitatis. In refrenādis libidinibus ⁊ coercendis voluptatibus: ne ſeducat qd̓ maleblandit̉: et eneruet quod ad proſpeꝝ dicit̉: continētia nobis opus eſt: nō credere felicitati terrene: et vſqꝫ ad finē querere felicitatē q̄ nonhabet finē. Ut autē eſt continētie felicitati mundi nō credere: ita ſuſtinētie eſt iniquitati mundi non cedere. Siue ergoin affluentia rerū ſimus ſiue in anguſtia: expectādus eſt dominus: qui ⁊ qd̓ vere bonū et ſuaue eſt det: ⁊ quod vere malūeſt auertat a nobis. Bona dei que ꝓmittit iuſtis: in fineꝫ ſeruant̉. Bona ⁊ mala que verſant̉ et miſcētur in ſeculo nec bo-ni ſoli habēt nec mali. Quicqͥd boni in hoc mūdo dixeris: habent boni: habēt ⁊ mali. Ueluti ſalutē ipſam corporis ⁊ bonihabēt ⁊ mali. Diuitias ⁊ apud bonos ⁊ apud malos īuenies.Succeſſum filioꝝ et bonorum et malorū donum videmꝰ eſſecōmune. Uitā longā diu viuūt boni: equidē diuviuūt ⁊ mali. Morbos/ dolores/ dāna/ oppreſſiones/ orbitates/ cōmunis hec eſt omniū materies lachrymarū. Facile eſt gͦ videreet bona ſeculi apud bonos et malos: et mala ſeculi apud bonos maloſqꝫ ꝑferre. Et iō quorūdā pedes in via dei titubāt:et exorbitare conant̉. Multi etiā deuiant et exorbitant: cuminſtituerint ⁊ ꝓpoſuerint aīo ꝓpterea ſeruire ſe deo vt bonisterrenis abūdent: et malis careāt eaqꝫ deuitēt. Cum em̄ hocſibi ꝓpoſuerint ⁊ hāc mercedē cōſtituerint pietatꝭ ⁊ religionis ſue: quādo viderint ſe laborare ⁊ florere iniqͦs: quaſi perdiderint ſpem: qͣſi eos fefellerit qͥ vocauit: quaſi fruſtra opꝰindixerit qͥ in mercede decepit: renūciāt deo. Et qͦ ſe miſericonuertūt auertētes ſe ab illo a quo facti ſunt: ⁊ inherētes illis que facta ſunt? Cū perierit qd̓ factuꝫ eſt: vbi erit amatortemporis qui ꝑdidit eternitatē? Proinde ꝓpter illa bona q̄non dabit deꝰ niſi bonis: et ꝓpter illa mala que nō inferēturniſi malis: qꝛ in fine apparebūt vtraqꝫ/ credi ſibi vult deus.Que enī merces fidei: aut qd̓ omnino vl̓ nomē fidei: ſi modovis videre qd̓ teneas? Non debes ergo videre quo credas:ſed credere vt videas. Credere qͣꝫdiu non vides: ne cū videris erubeſcas. Ergo credamꝰ dum tēpus ē fide: anteqͣꝫ ſit tē5. pus ſpeciei. Sic enī dicit apoſtolus. Ꝙͣdiu ſumꝰ in hoc corpore peregrinamur a dn̄o. Per fidē enim ambulamus. Ergo per fidē ambulamus: qͣꝫdiu credimꝰ quod nōdū videmꝰ.Tenebimus autē ſpeciem: cū viderimꝰ facie ad faciē ſicutieſt. Tempus fidei: ⁊ tēpus ſpeciei iohānes etiam apoſtolusiij. diſtinguit in epiſtola ſua dicēs. Dilectiſſimi: nūc filij dei ſumus: et nondū apparuit quid erimꝰ. Scimus qm̄ cum apparuerit ſimiles ei erimus: qm̄ videbimus eū ſicuti eſt. Laborioſum eſt fidei tēpus. Quis negat? Laborioſū eſt: ſed hoc ēopus cuius illa merces eſt. Noli piger eſſe in opere: cuiꝰ meicedem deſideras. Si enī ⁊ tu ipſe mercēnarium cōduxiſſes:non ante mercedē numerares qͣꝫ in opere exerceres. Dicereſei. Fac ⁊ accipe. Nō tibi diceret: da et facio. Sic ergo ⁊ deꝰTu nō fallis mercēnarium tuū timēs deū: ⁊ te ipſe deus fallit qui iuſſit ne fallas mercēnariū? Tamē tu qd̓ ꝓmiſeris potes et nō dare: et ſi non eſt in corde tuo dolus falſitatis: eſt tn̄

in fragilitate humana inopia difficultatis. Quid de deo timeamus qui nec fallere poteſt qꝛ veritas eſt: et abūdat omnibus qui fecit oīa?: Credamꝰ ergo deo fratres: hoc eſt primūpreceptū hoc eſt initiū religionis ⁊ vie noſtre: fixuꝫ haberecor in fide: et figēdo cor in fide viuere bene. Abſtinere ab oībus ſeductoribꝰ: ſuſtinere mala tēporalia. Et qͣꝫdiu illa blādiunt̉ ⁊ illa minātur aduerſum vtrūqꝫ in hoc habere cor/ nein illa defluas/ ne ī illa frangaris. Habēdo ergo continētiā:et habēdo etiā ſuſtinentiā/ cum bona tēporalia trāſierint: etmala q̄ inferant̉ non erūt: habebis omne bonū: habebis nullum malū. Ideo in lectione: quid vobis dictū eſt? Fili acce-dens ad ſeruitutē dei: ſta in iuſticia ⁊ timore: et prepara ani. Etmam tuā ad tentationē. Deprime cor tuū ⁊ ſuſtine: vt creſcatin nouiſſimis vita tua. Nō vt modo ſꝫ vt in nouiſſimo: vt creſcat in nouiſſimo vita tua. Quantū putamus qꝛ creſcat? Utfiat eterna. Modo enim vita humana qͣꝫdiu videt̉ produci:decreſcit potiꝰ qͣꝫ creſcat. Attēdite ⁊ videte: qꝛ decreſcit. Natus eſt hō. (Uerbi gratia) ꝯſtituit illi deꝰ vite ſue ſeptuaginta annos. Accedit illi vita dicimꝰ creſcendo. Accedit an decedit? Ecce de ſeptuaginta annis vixit annos ſexaginta: remanſerūt decem. Deminutū eſt qd̓ erat propoſituꝫ: et quātoplus viuit: tāto minꝰ illi reſtat. Ideoqꝫ viuēdo hic decreſcitvita: non creſcit. Tene qd̓ tibi promiſit deꝰ: vt in nouiſſimiscreſcat vita tua. Deinde ſequit̉ quod lectū non eſt. Omne qd̓tibi applicitū fuerit accipe: ⁊ in dolore ſuſtine: ⁊ in humilita vbte tua patientiā habe. Quoniā in igne probat̉ aurū ⁊ argētū:homines vero acceptabiles in camino humiliationis. Duꝝvidetur: defeciſti. Nonne illud quod non deficit perdidiſtiMulti multa patiūtur propter pecuniā periturā: ⁊ tu nō vispati propter vitā manſurā? Sic recuſas laborare pro dei ꝓmiſſis: qͣſi nō laborares pro cupiditatibꝰ tuis. Quāta patiūtur ꝓ ſua iniqͥtate latrones: quāta patiunt̉ pro ſuis ſceleribꝰperditi: ꝓ ſua nequicia luxurioſi. Pro ſua auaricia negociatores mare trāſmeātes / vētis tēpeſtatibuſqꝫ corpus ⁊ aīamcōmittentes/ ſua relinquētes/ ignota querētes? Iudex ſi ꝓnunciet exiliū: tremor eſt: deꝰ mortē minatur ⁊ leticia? Quidergo magnū tibi īperat ſapiētia qd̓ nō poſſet īperare ⁊ auaricia? Tamē cum īperat auaricia facis. Et cū feceris qd̓ īperauerit auaricia qͥd habebis? Plenā domū auro ⁊ argento.Nō legiſti. Ꝙqͣꝫ in imagine dei ambulet hō: tn̄ vane cōtur­ Pbabit̉? Theſaurizat ⁊ neſcit cui ea colligat. Quare gͦ cātaſti xxet dixiſti deo. Auribꝰ ꝑcipe lachrymas meas? Quare tu nōpercipis auribꝰ verba eiꝰ: a quo vis ꝑcipi lachrymas tuas?Si accuſaueris auariciā tuā: inuitaberis ad ſapiētiā ſuam.Sed cū ſuſceperis iugū ſapiētie/ laborioſa erit. Laborioſaplane. Sed vide qͦ fine: qua mercede. Nūquid qd̓ per ſapientiā colligis/ neſcis cui colligas ea? Tibi colligis. Exꝑgiſcere: euigila: habeto cor formice. Eſtatis tēpus eſt: collige qd̓ ꝓttibi ad hyemē ꝓſit. Noli eſſe piger: collige grana de area: dearea dn̄ica: id eſt verba dei de eccl̓ia dei: ⁊ recōde intꝰ in corde. Quis em̄ eſt qui dicat: bn̄ mihi erit ⁊ non moriar? Ꝙͣuisamet vitā: mortē timet. Ipſe timor mortis / hyēs qͦtidiana ē.Et tūc maxime pūgit timor mortis: quādo nobis bn̄ eſt. Nāquādo male eſt: nō timemꝰ mortem. Quādo nobis bene eſttūc magis timemus mortē. Ideo ille diues quē delectabātmulte diuitie ſue. Habebat enī magnas diuitias: ⁊ magnaspoſſeſſiones / credo qd̓ interpellabat̉ timore mortis: et interdelitias cōtabeſcebat. Cogitabat enim ſe illa bona relictuꝝ.Cōgregauerat ⁊ neſciebat cui: et aliqͥd cupiebat eternū: ⁊ venit ad dominū: ⁊ ait illi. Magiſter bone: qͥd boni faciā vt vi­ Ltā eternā cōſequar? Bene eſt mihi: ſed labit̉ qd̓ teneo. Bn̄ eſtmihi: ſed ſubito nō erit qd̓ habeo. Dic mihi vn̄ habeā qd̓ ſemper erit: Dic mihi quō perueniā ad id qd̓ non perdā? Et dominus illi. Si vis venire ad vitā ſerua mādata. Queſiuit: q̄mādata? Audiuit. Reſpōdit ſe a iuuentute ſua oīa ſeruaſſe.Ait dominus conſiliariꝰ vite eterne. Unū tibi deeſt. Si vis vbperfectus eſſe: vade vende omnia que habes: et da pauperibus: et habebis theſaurum in celo. Non enim dixit/ perde:ſed ſerua: ⁊ veni ſequere me. Ille qui delectabatur diuitijs:et propterea querebat a domino: quid boni faceret vt vitameternam conſequeretur: quia a delitijs ad delitias migrarecupiebat: et has quibus delectabat̉ relinquere formidabat:abſceſſit triſtis ad theſauros ſuos terrenos. Noluit crederedomino: qꝛ poteſt ſeruari in celo qd̓ periturū eſt in terra. No

Sermo.ccxlv.

ij. Cor. v.

Ejͣ. Ioh̓. iij.

lv.A

H

C

A

D

GEcc̄i. ij.

Pſalm̄.xxxviij.

Hphi. gͣ.

Mat. xix.

ꝓuerb̓. vj.

vbi sͣ.

R