Ser. īcxxxij. Unica xvij. pꝰ feſtū tri. Ser. ij. Fo. cc. xxv.

contra nos et murmurāt ebrioſi: et qͣꝫuis nō deſint qͥ iraſcunt̉deo tn̄ ꝓpitio multi erūt qui libēter ſalubre cōſiliū audiētesde iſto tam graui pctō per dei mīam liberabūtur. Ipſi tamēqui cōtra coalumnā et amicam ſuā ebrietatē loquentibꝰ iraſcuntur: libera a nobis voce audiāt: qꝛ quicūqꝫ ebrioſus penitētiā de ip̄a non egerit ſꝫ vſqꝫ ad mortē ſuā in ip̄a ebrietatepermāſerit: in eternū profecto peribit: qꝛ nō mētit̉ ſpūſſctūs:per apoſtolū dicens. Neqꝫ ebrioſi regnū dei poſſidebūt. Etj03ideo quicunqꝫ ſuntebrioſi: melius faciūt vt nō nobis ſed ſibipotius iraſcātur: ⁊ cū dei adiutorio de lutofecis ſe excutiātvel de cloaca ebrietatis: dū adhuc tp̄s penitēdi eſt feſtinentquāta poſſunt celeritate deo auxiliāte cōſurgere: et totis aīexviij viribus cū ꝓpheta ſupplicātes dn̄o dicāt. Eripe me de lutovt nō inhereā. Et illd̓. Nō me demergat tēpeſtas aque: neqꝫabſorbeatme ꝓfundum: neqꝫ vrgeat ſuꝑ me puteus os ſuumEbrietas enim qͣſi inferni putsꝰ quoſcūqꝫ ſuſceperit niſi digna ſubuenerit penitentia: etemendatio fuerit ſubſecuta: itafortiter ſibi vēdicat vt eoſdem ipſos de inferni tenebroſo puteo ad charitatꝭ vel ſobrietatis lucē redire ſine penitētia nōpermittit. Sed hic ante oīa intelligere et ſcire debemꝰ: quianon vna die efficiuntur hoīes ebrioſi: ſed cū paulatim adiurantibꝰ ⁊ cogētibus crudeliſſimis inimicis potiuſqͣꝫ amicisꝑ ſingulos dies ſingulos ſibi autbinos calices ad potum cōſuetudinariū addūt. At vbi hoc ī vſum miſerīt: ita eos ipſiardor ebrietatis occupat: vt illos ſemꝑ ſitire ꝯpellat. Sꝫ qͥ ſede hͦ malo deſiderat liberare: quō ſibi interuallo dierū potūaddendo adebrietatis tenebras peruenit: ita paulatim ſubtrahendo ad ſobrietatis lucē redeat. Qui ſi ſemel totū qd̓ amplius accipiebat ſubtraxerit: vbi nimia ſiti ceperit exardeſcere cū grādi amaritudine clamat et dicit. Malleſe mori qͣꝫſibi bibēdi vel inebriādi cōſuetudinē tollere. Nec attenditotolerabilius erat illi in carne mori qͣꝫ in aīa ꝑ ebrietatē interfici. Et ideo vt nec ardorē nimium patiatur: et de tam grauimalo qd̓ patit̉liberet̉ (ſicut iam dictū eſt) ꝑ interualla dierūſibi aliqͥd de nimietate potus ſubtrahat quouſqꝫ ad rationabilem bibēdi ꝯſuetudinem redeat. Qui hoc ita vt diximus ꝑpartes ſubducere voluerit: et de ebrietate liberabit̉: et illamintolerabilem penā nō patiet̉. Ergo fratres chariſſimi dumhec ſuggero: me abſoluo apud deū. Quicunqꝫ me audire cōtempſerit: et ad bibēdū ꝓnus fuerit: vel in cōuiuioſuo aliosadiurare vel cogere voluerit: et proſe et ꝓ illis in die iudicijreus erit. Et qꝛ qd̓ peius ē: aliqui etiā clerici qͥ hoc deberentꝓhibere: ipſi cogūt bibere aliquos plus qͣꝫ expedit. Amodoincipiant et ſeip̄os corrigere: ⁊ alios caſtigare: vt cū ante tribunal xp̄i venerīt: nec de ſua nec de aliorū ebrietate incurrātſuppliciū. Sed magis dū et ip̄i ſe emendāt ⁊ alios caſtigarenō ceſſant: peruenire ad eternū premiū mereantur. Et illudante oīa rogo: et ꝑ tremēdū diem iudicij vos adiuro: vt quotienſcunqꝫ vobis inuicē cōuiuia exhibetis: illā fedā cōſuetudinem ꝑ quā grandi mēſura ſine mēſura tres hoīes aut volētes aūt inuiti ſolebāt bibere: tanqͣꝫ venenū diaboli de veſtriscōuiuijs reſpuatis: qꝛ iſta infelix cōſuetudo adhuc de paganorū obſeruatiōe remāſit. Et quicūqꝫ hoc inſuo cōuiuio autalieno fieri acqͥeuenit: diabolo ſe ſacrificaſſe nō dubitauerit.De qͣ bibitione nō ſolū aīa occidit̉: ſed etiā corpus debilitat̉Sꝫ credo de dei mīa ꝙ ita vobis inſpirare dignabit̉: vt tamlugēdū et etiā erubeſcēdū malū ita vobis in horrorē veniatvt illud nunqͣꝫ fieri permittatis: ſꝫ qd̓ ī illa ebrietate periturūerat: in pauperū refectionē ꝓficiat: preſtante domino noſtroIeſu chriſto. Qui cum patre et ſpirituſancto viuit et regnatdeus in ſecula ſeculorum. Amen.¶ In eadem dn̄ica. De ebrietate vitanda quamvt inferni foueam vitare nos hortat̉. Sermo. ij.IRequēter charitatē veſtrā: fratres chariſſimi: paIterna pietate ammonui: vt ebrietatis malum tāqͣꝫAinferni foueā vitare vel fugere deberetis. Et licꝫI MAapud plures ꝓficeret caſtigatio: qͣꝫ multi tn̄ ſunt qͥnec deutimēt: nec eos qͥ honeſti ſunt vel ſobrij reuerent̉: et tn̄bibūt vt interdū neceſſe habeant viſcera nimio potū plena ꝑvomitū relaxare: ⁊ tanqͣꝫ fracte ⁊ naufrage naues: ita ipſiusebrietatis fluctibꝰ fatigant̉ vt nec vbi ſunt recognoſcāt: ⁊ dicere aliud vel audire qd̓ ad rōnē ꝑtinet oīno nō valeāt. Illd̓vero qͣle ē qd̓ ipſi infelices ebrioſi qn̄ ſe nimio vino ingurgi

u tri. Ser. ij. Fo. cccxxxvj.tāt ridēt ⁊ vituperāt eos qͥ rōnabiliter hͦ tm̄ qd̓ ſufficit biberevolūt: dicētes eis. Erubeſcite ⁊ verecūdia ſit vobis: qͣre nōpoteſtis bibere qͣꝫtū nos. Dicunt enī eos nō eſſe viros. Et vidēte miſeriā ebrioſorū. Se dicūt eſſe viros qui in ebrietatiscloaca iacēt ⁊ illos nō dicūt eſſe viros qͥ honeſte ⁊ ſobrie ſtātIacēt ꝓſtrati ⁊ viri ſūt: ſtāt erecti ⁊ viri nō ſūt? Uictor ebrietatis vituperat̉: ⁊ victꝰ ebrietate laudat̉. Itridetur ſobriꝰ qͥ⁊ ſe et alios pōt regere: et nō irridet̉ immo nō plangit̉ ebrioſus qͥ nec ſe nec alios pōt agnoſcere. Solētebrioſi ita ſe excuſare velle vt dicāt: ꝑſona potens me coegit vt amplius bibā:et in cōuiuio regis nō potui aliud facere. Ad excuſandas excuſationes in pctīs iſta pretēdimus: et qd̓ implere nolumusnō potuiſſe nos dicimꝰ. Nolle in culpa eſt nr̄a: ⁊ nō poſſe pretēdit̉. Etiā ſi ad hͦ veniret̉: vt tibi diceret̉. Aut bibas aut morieris: melius erat vt caro tua ſobria occideret̉ qͣꝫ ꝑ ebrietatēaīa moreret̉. Sed excuſatio iſta falſo obijcit̉. Ipſi enī reges⁊ quicūqꝫ ſunt alij potētes: qꝛ deo ꝓpitio ⁊ xp̄iani ſunt ⁊ prudētes ⁊ ſobrij: ⁊ toto corde deū timētes: ſi te viderēt definiſſevt eis nō acqͥeſcas ꝓ timore dei inebriari: ſi tibi ſub hora videantur iraſci: poſtea verote in grādi admiratiōe ſuſcipiūtdicētes. Quātū cū illo egimus: quātis enī minis ⁊ terroribꝰfatigauimꝰ: ⁊ tn̄ nunqͣꝫ eū a ſobrietate ſaparare potuimꝰ. Nā⁊ deꝰ qͥ te videt ꝑ eiꝰ amorē inebriari nō velle: ip̄e tibi gr̄ametiā illorū dabit qͥ te vt ampliꝰ biberes videbant̉ hortari cogere. Nemo dicat fratres chariſſimi: ꝙ ī iſtis tꝑibus martyres nō ſint: qͦtidie martyres fiūt. Martyr enī teſtis interpretatur. Quicunqꝫ gͦ ꝓ veritate teſtimoniū dederit: ⁊ oēs cauſas cū iuſticia indicauerit: qͥcqͥd ꝓ teſtimonio ꝟitatis veliuſticie ꝑtulerit: totū ei dn̄s ꝓ martyrio cōputabit. At ſic et illeqͥ ebrietati reſiſtit: ſi cum dei adiutorio ꝑſeuerare voluerit: ⁊ꝓ ipſa ille aliqͣs ꝑtulerit tribulatiōes: oīa ei dn̄s ad martyrigl̓iam reputabit. Uelim tn̄ ſcire fratres chariſſimi: cum dn̄shꝫ plures ẜuos ſi vel vnū ex illis velit fieri ebrioſū. Sine dubio nullus tā malus qͥ hͦ voluerit aliqn̄ aūt velit. Et qͣ frōte: qͣcōſciētia qͥ ſeruū nō vult habere ebrioſum: ip̄e vult ebrioſusfieri? Ecce de donis dei tu habes ẜuū: et te hꝫ deus ẜuū: qualiter vis vt tibi ẜuiat ſeruus tuꝰ: taliter ⁊ tuẜuire deotuo debes. Dic mihi rogo te ſi iuſtū tibi videt̉ vt tuhabeas ſeruumſobriū: ⁊ deꝰ habeat ebrioſū: ac ſic te dignū iudicas: cui ẜuꝰſobrius ẜuire debeat? Hec gͦ fratres chariſſimi diligēter attēdite ⁊ cōſiderate: qꝛ nō eſt iuſtū vt faciamꝰ deo qd̓ nolumꝰnobis fieri. Forte dices. Quō deo facio qd̓ mihi fieri nolo.Aut quōtibi nō placet ſeruum ebrioſum habere: ⁊ tu non visſobrius deo ſeruire? Ideo enim chariſſimi tanta infelicitatejſe inebriant homines: qꝛ putātebrietatē: aut paruū: aut nll̓ūpctm̄ eē. Sꝫ ꝓ iſta ignorātia maxīe ſacerdotes īdie iudicijreddituri ſūt rōnē: ſi cōmiſſis ſibi populis: q̄ vel quāta malade ebrietate naſcunt̉ aſſidue noluerīt p̄dicare. Qui gͦ creditebrietatē eſſe paruū pctm̄: ſi ſe nō emēdauerit: et ꝓ ip̄a ebrietate penitētiā nō egerit cū adulteris ⁊ homicidis eterna ſineremedio illā pena cruciabit: ẜm illud qd̓ ip̄i bene noſtis btm̄apl̓m predicaſſe. Neqꝫ inqͥt fornicarij: neqꝫ idolis ſeruientes 1lneqꝫ molles: neqꝫ maſculorū ꝯcubitores: neqꝫ auari: neqꝫ adulteri: neqꝫ ebrioſi regnum dei poſſidebūt. Uidete ebrioſoscū fornicatoribꝰ ⁊ idolis ẜuientibꝰ: ⁊ maſculorū cōcubitoribus ⁊ adulteris iūxit. Et illud. Nolite inebriari vino in qͦ eſt Eſluxuria. Et iō definiat ac deliberet vnuſqͥſqꝫ apud ſe ebrietatē graue eē pctm̄: ⁊ tūc aut nūqͣꝫ aut difficile eū ebrietas poterit ſuꝑare. Cū enī nō ſolū ī futuro ſeculo ꝓpter ebrietatē torquēdi ſunt hoīes: ſed etiā in pn̄ti ꝑ ip̄am ebrietatē multis frequēter infirmitatibꝰ fatigant̉ vel morbū corꝑis timeāt qͥ deaīe ſue ſalute nō cogitāt. Oculorū ſuffuſionē atqꝫ caliginē: capitis ꝟtiginē ⁊ mēbroꝝ tremorē expaueſcāt qͥ inferni ſupplicia non formidant. Et hec quidem non ſolū laicis: ſed etiamſclericis dicimus: quia (quodpeius eſt) multi ſunt etiam maioris ordinis clerici: qui cum alijs ſobrietatis bonum deberent iugiter predicare: nō ſolum hoc non faciunt: ſed etiam ⁊ſe alioſqꝫ inebriare nō erubeſcunt nec metuūt. Sed agnoſcāt⁊ doleāt quicūqꝫ tales ſunt: qꝛ ſi ſe noluer intemendare et proſe et pro alijs neceſſe eſt eos eterna ſuppliciaſuſtinere. Illudvero quale eſt ꝙ iam tranſacto cōuiuio expleta ſiti cū ampliꝰbibere non poſſint nec debeant: tūc quaſi nouelli: quaſi ⁊ quiipſa hora ſuperuenerīt diuerſis nominibus incipiūt bibere:non ſolum viuorū hoīm ſed etiam angelorū et reliquorū anti

i. Cor. vj.

3S

Psͣ. lxvi.Ubi. sͣ.

Sermoccxxxij

H

I

Fphe. v.

1 Cor. vj.

C

Psͣ. cxi

L

E

X

E