Ser. ccxxiij. Dn̄ica. xiij. poſt tri. Ser. iij. Fo. cccxxxi

Ser. ccxxiii. Hn̄ica. xiilotatio Quibus in cōſciētia reſpōdet diuina iuſticia: Bene dicis: oeralis deꝰ quid tibi feci? Uerū eſt: qꝛ nihil mihi feciſti: ſed totuꝫ tinis ſer bi. Si em̄ aliqͥd boni feciſſes: mihi feceras: Cū vero peccataū hu­ ⁊ crimina cōmiſiſti: tibi oīa feciſti: nō mihi. Et qꝛ quecūqꝫ ſeperis minauerit homo: hec ⁊ mētet: nō eſt iniuſtū qd̓ ſpinas ⁊ tribulos peccatorū colligat qui nequiciam ſeminauit. Nos ꝟo fraxtres chariſſimi audiamꝰ apl̓m dicentē: Seminemꝰ qd̓ bonūeſt ad oēs: maxime ad domeſticos fidei. Timeamꝰ ne forteſi in carne ſeminamꝰ: ẜm apl̓m: de carne mētamus corruptionē: ſed ipſo atteſtante ſeminemꝰ in ſpiritu vt de ſpiritu metamus vitam eternā: ad quā nos dn̄s ſub ſua protectione ꝑducat: cui eſt honor ⁊ imperiū in ſecula ſeculorum. Amen.¶ In eadem dominica de bono patientie. Sermo. iij. In quo demōſtrat ꝙ patiētia dei qua malos expectat non fit ex aliqua paſſione ⁊ quomodo patiētia iuſtorum ſit donum dei: Inſuꝑ quomodo deus penitere dicitur ſine alicuius prauitatis corruptione.Irtus animi que patiētia dicit̉: taꝫ magnū dei doj.Inū eſt: vt etiā ipſiꝰ qui nobis eaꝫ largit̉: qui malosvt corrigant̉ expectat: patientia p̄dicet̉. Ita qͣꝫuis☞ Adeꝰ nihil pati poſſit: patiētia vero a patiēdo nomēacceperit: patientē tn̄ deum nō mō fideliter credimus: verū.etiā ſalubriter cōfitemur. Sꝫ dei patiētia qualis ⁊ quāta ſit:quē nihil patientē nec tn̄ impatientē: īmo etiā patientiſſimūdicimꝰ: verbis explicare quis poſſit? Ineffabilis eſt ergo illa patiētia: nō tn̄ nulla: ſicut zelꝰ eiꝰ: ſicut ira eiꝰ: ⁊ ſi quid huiuſmodi eſt. Nā ſi tanqͣꝫ noſtra iſta cogitemꝰ: in illo nulla ſūt.Nihil em̄ horū nos ſine moleſtia ſentimꝰ. Abſit aūt vt īpaſſibilē dei naturā ꝑpeti vllā moleſtiā ſuſpicemur. Sicut aūt zelat ſine aliquo liuore: iraſcit̉ ſine aliqͣ ꝑturbatione: miſeret̉ ſine aliquo dolore: penitet eū ſine alicuiꝰ ſue prauitatis correptione: ita eſt patiēs ſine vlla paſſiōe. Nūc itaqꝫ humana patiētia quā capere poſſumꝰ ⁊ habere debemus: cuiuſmodi ſit:quantū dn̄s tribuit ⁊ quantū patit̉ breuitas p̄ſentis ſermōisjexpediat̉. Patientia hoīs q̄ recta eſt atqꝫ laudabilis ⁊ vocabulo digna virtutis: ea ꝑhibet̉ qua equo aīo mala toleramusne aīo iniquo bona deſeramꝰ: ꝑ que ad meliora ꝑueniamusQuapropter impatiētes dū mala pati nolūt: nō efficiūt vt amalis eruant̉: ſed vt mala grauiora patiant̉. Patiētes aūt qͥmala malūt nō cōmittēdo ferre: qͣꝫ nō ferendo cōmittere: ⁊ leuiora faciūt q̄ ꝑ patientiā patiunt̉: ⁊ peiora euadūt quibꝰ perimpatientiā mergerent̉. Bona vero eterna ⁊ magna nō per-dunt: dū malis tꝑalibꝰ breuibuſqꝫ nō cedūt: Qm̄ nō ſunt condigne paſſiones huiꝰ tꝑis: ſicut apl̓s dicit: ad futurā gl̓iaꝫ q̄liij reuelabit̉ in nobis. Et iterū ait: Qd̓ eſt tꝑale leue tribulationis noſtre: in incredibilē modū eterne gl̓ie pōdus oꝑat̉ nob̓.Intueamur itaqꝫ chariſſimi quāta in laboribꝰ ⁊ doloribꝰ homines dura ſuſtineāt pro rebus quas vitioſe diligūt: ⁊ quantū ſe his feliciores fieri putāt: tāto infeliciꝰ ꝯcupiſcunt. Quāta pro falſis diuitijs: quāta pro vanis honoribus: quāta proludicris affectionibꝰ ꝑiculoſiſſima ⁊ moleſtiſſima patiētiſſime tolerant̉. Pecunie ⁊ glorie cupidos videmus: vt ad deſderata ꝑueniat: adeptiſqꝫ nō careant: ſoles: imbres: glacies:fluctꝰ ⁊ ꝓcelloſiſſimas tēpeſtates: aſpera ⁊ incerta bellorumīmaniū plagarū ictus ⁊ vulnera horrēda non ineuitabili neceſſitate: ſed culpabili volūtate ꝑferre. Uerū he licite quodāmodo vident̉ inſanie. Nāqꝫ auaricia: ambitio: luxuria: ⁊ variorū oblectamētaludorū: niſi ꝓpter illa facinꝰ aliqͥd admittat̉: ſiue flagitiū qd̓ legibꝰ ꝓhibet̉ humanis: putant̉ ad innocentiā ꝑtinere: īmo etiā qui ſine fraude cuiuſqͣꝫ aut pro habēda vel augēda pecunia: aut ꝓ adipiſcēdis vel retinendis honoribꝰ: aut in agone certādo ſeu venādo: ſeu theatricū aliqͥdplauſibiliter exhibēdo: magnos labores doloreſqꝫ ꝑtuleritparū eſt quod populari vanitate nulliſqꝫ rep̄henſionibꝰ cohibet̉: ſꝫ īſuꝑ extollit̉ laudibꝰ: Qm̄ laudat̉ (ſicut ſcriptū ē) peccator in deſiderijs aīe ſue. Uis em̄ deſideriorū facit tolerantiā laborū ⁊ dolorū: ⁊ nemo niſi pro eo qd̓ delectat ſpōte ſuſcipit ferre quod cruciat. Sed iſte vt dixi cupiditates ꝓpter qͣsexplēdas qui eis flagrant multa dura ⁊ acerba patientiſſimeſuſtinēt: licite eſtimant̉ legibuſqꝫ cōceſſe. Quid ꝙ etiā ꝓ apertis ſceleribꝰ nō vt ea puniāt ſed vt ꝑpetrent: multa hoīes gra

uiſſima ꝑferunt? Nōne de quodā nobiliſſimo patrie parricida ſeculariū litterarū loquunt̉ auctores: ꝙ famē ſitim: frigjferre poterat: eiuſqꝫ erat corpꝰ patiēs inedie: algorꝭ: vigilieſupra qͣꝫ cuiqͣꝫ credibile eſt? Quid de latronibꝰ dicam: quorūoēs cū inſidiant̉ viatoribus: noctes ꝑpetiunt̉ inſomnes: atqꝫvt tranſeūtes excipiāt innocētes: ſub qualibet celi aſperitatejnocentē aīꝫ corpuſqꝫ defigūt? Quidā vero eoꝝ inuicē torq̄riꝑhibent̉: ita vt exercitatio contra penas nihil diſtet a penis.Nō em̄ tantū fortaſſis excruciant̉ a iudice vt a dolētibꝰ veritas inquirat̉: quantū a ſuis ſocijs vt a patientibꝰ nō prodant̉Miranda eſt potiꝰ qͣꝫ laudāda patiētia: īmo nec mirāda: neclaudāda que nulla eſt: ſed mirāda duricia: negāda patiētiaNihil aūt illic iure laudandū: nihil vtiliter imitandū. Tantoqꝫ rectiꝰ maiore ſupplicio dignū iudicaueris aīm: qͣꝫtomagis vitioſus odit inſtrumenta virtutū. Patientia comes eſtſapiētie: nō famula ꝯcupiſcētie. Patiētia amica eſt bone cōſcientie: nō inimica innocētie. Cū ergo viderꝭ quēqͣꝫ patienter aliqͥd pati: noli cōtinuo laudare patientiā: quā nō oſtēdit 1niſi cauſa patiēdi. Qn̄ illa bona eſt: tūc iſta vera ē. Qn̄ illa nōpolluit̉ cupiditate: tunc a falſitate iſta diſtinguit̉. Cū ꝟo illatenet̉ crimine: tūc multū huiꝰ errat̉ in noīe. Nō em̄ ſicut oēsqui ſciunt ſūt participes ſciētie: ita oēs qͥ patiunt̉ ſūt participes patiētie: ſed qͥ paſſiōe recte vtunt̉: hi patiētie veritate laudant̉: hi patiētie munere coronant̉. Uerūtn̄ cuꝫ ꝓ libidinibꝰvel etiā ſceleribꝰ: cum deniqꝫ ꝓ iſta tꝑali vita ac ſalute multahoīes horrēda mirabiliter ſufferūt: ſatis nos admonent qͣꝫtaſufferēda ſint ꝓ vita bona: vt etiā poſtea poſſint eſſe eterna: ⁊ſine vllo tꝑis termino: ſine vtilitatꝭ vlliꝰ detrimēto vera felicitate ſecura. Dn̄s ait: In veſtra patiētia poſſidebitꝭ aīas veſtras. Nō ait: villas vr̄as: laudes vr̄as: luxurias vr̄as: ſꝫ aīaſvr̄as. Si gͦ tāta ſuffert aīa vt poſſideat vn̄ pereat: qͣꝫta dꝫ ſufferre ne ꝑeat: Deinde vt illud dicā qd̓ culpabile nō eſt: ſi tātaſuffert ꝓſalute carnis ſue inter manꝰ ſecātiū ſiue vrentiū medicoꝝ: q̄nta dꝫ ſufferre īter furores quorūlibet inimicorū: cūmedici ne corpꝰ moriat̉ ꝑ penas corꝑi ꝯſulāt: inimici aūt penas ⁊ mortē corꝑis cōminādo vt aīa ⁊ corpꝰ in gehēna occidat̉ īpellāt: qͣꝫqͣꝫ ⁊ ipſi corꝑi tūc ꝓuidētiꝰ ꝯſulat̉: ſi tꝑalis ſaleiꝰ ꝓ iuſticia ꝯtēnat̉: ⁊ pena vel mors eiꝰ patiētiſſime ꝓ iuſticia ſufferat̉: De corꝑis qͥppe redēptione q̄ in fine futura ē loquit̉ apl̓s vbi ait. Et ipſi in nobiſmetip̄is ingemiſcimꝰ adoptionē filiorū dei: expectātes redēptioneꝫ corꝑis nr̄i. Deīdeſubiūxit: Spe em̄ ſalui facti ſumus: Spes aūt q̄ videt̉ nō eſt Tſpes. Qd̓ em̄ videt qͥs: qͥd ſperat? Si aūt qd̓ nō videmꝰ ſperamus ꝑ patientiā expectamꝰ. Cū ergo torquēt aliqͣ mala: ſednō extorquēt oꝑa mala: nō ſolū aīa ꝑ patientiā poſſidet̉: verū C.etiā cū per patientiā corpꝰ ip̄m ad tp̄s affligit̉ vel amittit̉ ineternā ſtabilitatē ſalutēqꝫ reſumit̉: ⁊ ei ꝑ dolorē ⁊ mortē inuiclabilis ſanitas: ⁊ felix īmortalitas cōꝑat̉. Un̄ ⁊ dn̄s ieſus adpatientiā exhortās martyres ſuos etiā ipſiꝰ corꝑis ītegritatē futurā ſine cuiuſqͣꝫ nō dicā mēbri ſꝫ capilli amiſſione ꝓmiſit. Amen dico vobis inqͥt capillꝰ capitꝭ vr̄i nō ꝑibit: Ut qm̄ Linemo vnqͣꝫ (ſicut apl̓s dicit) carnē ſuā odio habuit: magꝭ hō Exfidelis ꝑ patientiā qͣꝫ ꝑ impietatē pro ſtatu ſue carnis inuigilet: ⁊ future incorruptionis ineſtimabili lucro quātalibet eip̄ſentia dāna ꝯpenſet. Partim tn̄ ea vtit̉ animꝰ in ſeipſo: partim vero in corꝑe ſuo. In ſeip̄o vtit̉ patientia: qn̄ illeſo ⁊ intacto corꝑe aliqͥd qd̓ nō expediat vel nō deceat facere aut dicere: quibuſlibet aduerſitatibꝰ aut feditatibꝰ rerum ſeu verborū ſtimulis incitat̉: ⁊ patiēter mala oīa tolerat: nec ipſe malialiquid oꝑe vel ore cōmittat. Per hāc patientiā ſuſtinemus Caetiam cū corpore ſani ſumꝰ: quod inter huius ſeculi ſcandalabeatitudo noſtra differt̉: Inde dictū eſt qd̓ paulo ante cōmemoraui: Si quod nō videmus ſperamꝰ: ꝑ patientiā expecta Romus. Hac patiētia ſanctꝰ dauid conuitiantis opprobriator ij. Ilerauit: ⁊ cū facile poſſet vlciſci: nō ſoluꝫ nō fecit: verū ⁊ aliuꝫpro ſe dolentē cōmotūqꝫ compeſcuit: ⁊ poteſtatē regiam magis adhibuit ꝓhibendo qͣꝫ exercēdo vindictaꝫ. Neqꝫ tūc eiꝰcorpus aliquo morbo affligebat̉ aut vulnere: ſed humilitatꝭtempꝰ agnoſcebat̉ ac ferebatur volūtas dei: ꝓpter quā patiētiſſimo animo amaritudo cōtumelie bibebatur. Hanc patiē Matiaꝫ dn̄s docuit: qn̄ cōmotis zizaniorū ꝑmixtione ſeruis volentibꝰ ea colligere: dixit reſpondiſſe patrēfamilias: Sinitevtraqꝫ creſcere vſqꝫ ad meſſem. Oportet em̄ patiēter ferri: qd̓feſtinanter nō oportet auferri. Huiꝰ ⁊ ipſe patiētie prebuit et

T iiij

Annot atinumerali.ordinis ſemonū huius operisGal̓. vj.

Sermoccxxiij.Ca. j.

Sermoccxxiij.

ccxxiij.Ca. j.

Cal̓ vj

Ca. j.

Ro. xiij.

Ro. xiij.

Ca. iij.

yCa. ij.

ij. Cor. iii.

2Ca. iiij.

Psͣ. ix.

y

E

Ca. vj

Ca. vij.E

VCa. viij.

rCa. viij.

Ro. viij.Ubi. sͣ.

Ca. ix.

Ubi. sͣ.

Luce. xxj.Ephe. v.

Luce. xxj

Ro. viij.

09. viij.ij. Re. xvj.

Mat. xiij