De tēpoDiui Auguſtini
Diui augnitiCdei peccatoꝝ frigore ꝯgeleſcat. Propter illud qd̓ ſcriptū eſtjAbundauit iniquitas: refrigeſcit charitas. Eſtote magis ſi1cut dicit apl̓s. Spū feruētes. Quō em̄ columbe vel turturestpoſtqͣꝫ genuerīt oua: ſi illa ꝑmiſerint refrigerari: ꝑdēt fructūillorū: Ita ⁊ vos ſi cōceptū verbū dei ꝑ obliuione refrigeraīri ꝑmittitis: deſiderabilē fructū habere nō poteſtis. Preſtaij te in vobis nidū ſermonibꝰ ſanctis: ẜm qd̓ ſcriptum eſt: Turtur inuenit ſibi niduꝫ vbi reponat pullos ſuos. Et qm̄ nobisſcriptura ſalomonis cōmendat mulierē magnā: habentē magnū virū dicēs: Mulierē fortē quis inueniet? Iō de hac ẜmtenorē pauca q̄ deꝰ dignat̉ ſuggerere: auribꝰ veſtris cupimꝰintimare. Mulierē forteꝫ quis inueniet? Difficile eſt inuenire eam: ⁊ difficile eſt neſcire eā. Nōne ipſa eſt ciuitas in monte q̄ abſcondi nō pōt? Quare ergo dictū eſt: quis inueniet: cūdici debuerit: qͥs nō inueniet? Sꝫ tu ciuitatē in mōte poſitaꝫvides. Ut aūt in monte ponit̉ inuēta eſt. Ip̄a eſt em̄ ouis illaque perierat. Et re vera fratres eccl̓ia catholica eſt: q̄ iam illuſtrata eſt: quis ergo eā nō videt? Qn̄ latebat: quis eaꝫ inueniebat? Sicut em̄ iam dicta eſt ip̄a ciuitas: ita ⁊ ouis quā perditā q̄ſiuit paſtor. Ip̄e paſtor mons eſt: ouis ergo in humerꝭeiꝰ ciuitas eſt in mote. Facile eſt eā videre collocatā in mōteQuō aūt eā inuenires cuꝫ lateret inter vepres ⁊ ſpinas vtiqꝫdelictorū ſuoꝝ: Ibi eā queſiſſe magnū: ibi inueniſſe mirabile eſt: hec ouis difficilis: cōmendat̉ inuētio: cū dicit̉: Mulierē fortē quis inueniet: id eſt eccl̓iam. Quis nō videt eā iam achriſto inuentā: iam eminentē: iam ꝯſpicuā: iam gl̓ioſam: iāornatā: iam lucidā: vt cito explicē toto terrarū orbe diffuſaꝫ?Mulierē iſtā eccleſiaꝫ qui q̄ſiuit ⁊ inuenit: xp̄s agnoſcit̉. Etpoſtqͣꝫ eā inuenit: nō ſolūmodo de ſpinis pctōꝝ ſuorū eripuitſed etiā lapidibꝰ precioſis ornauit. Iō de ip̄a dicit̉: Precioſior eſt lapidibꝰ precioſis. Uolo aliud cōmendare charitativeſtre: quātuꝫ capitis: qͣꝫtuꝫ timeo: qͣꝫtūqꝫ timere debetis dehis lapidibꝰ p̄cioſis. Sūt in eccleſia lapides precioſi ⁊ ſemꝑfuerūt docti ſcꝫ abūdantes ſciētia ⁊ eloquētia ⁊ omni inſtructiōe legis. Precioſi plane iſti lapides ſunt: de ipſis fuit cyprianꝰ: de ipſis fuit ambroſiꝰ: ⁊ ceteri eorū ſimiles. Ex eorūnumero quidā errauerūt ab ornatu huiꝰ mulieris.¶ In eadē dn̄ica: Homelia de eo qd̓ ſcriptum eſtij. in euangelio ẜm Lucam: Dixit ieſus ad quoſdāqui in ſe cōfidebāt ⁊cͣ. que habet̉ inter ſermonesde Uerbis dn̄i. .xxxvj. fo. lv.¶ Dn̄ica duodecima: De reddendis decimis.Sermo. j.xix ¶A ¶Ropitio xp̄o fratres chariſſimi iā ꝓpe ſunt dies īquibꝰ meſſes colligere debeamꝰ: ⁊ ideo gr̄as agentes deo qui dedit: de offerendis: īmo reddēdis deIjͣ. de ꝑ. Scimis cogitemꝰ. Deus em̄ qui dignatꝰ eſt totū dare: decimā a nobis dignat̉ repetere: nō ſibi ſed nobis ſine dubio ꝓfuturā. Sic em̄ ꝑ ꝓphetaꝫ ipſe ꝓmiſit dicens: Infertec. lij inquit oēm decimā in horreis meis vt ſit cibꝰ in domo mea⁊ ꝓbate me in his dicit dn̄s. Si non aperuero vobis cataractas celi ⁊ dedero vobis fructū vſqꝫ ad abūdantiā. Ecce ꝓbauimꝰ quomō nobis decime magis qͣꝫ deo proficiāt. Ohoīesſtulti qͥd mali imperat deꝰ vt nō mereat̉ audiri? Sic em̄ dicitPrimitias aree tue ⁊ torcularis tui nō tardabis offerre mi.xxij. hi. Si tardiꝰ dare pctm̄ eſt: quāto peiꝰ eſt nō dediſſe? Et iteꝝ.j. de? dicit: Honora dn̄m deū tuū de tuis iuſtis laboribus: delibaei de fructibꝰ iuſticie tue vt repleant̉ horrea tua frumēto: vi-.iij. nō quoqꝫ torcularia tua redūdabūt. Non preſtas hoc gratisqd̓ cito recipies magno cum fenore. Queris forte cui ꝓficiatqd̓ deꝰ accipiat redditurꝰ? Queris iterū cui ꝓficiat qd̓ paulj. de? peribꝰ dat̉? Si credis tibi ꝓficit: ſi dubitas perdidiſti. Decime fratres chariſſimi tributa ſunt egentiū animarū. Reddeergo tributa pauperibꝰ: offer libamina ſacerdotibus. Ꝙ ſidecimas nō habes fructuū terrenoꝝ: qd̓ hꝫ agricola quodcūqꝫ te paſcit ingeniuꝫ: dei eſt: ⁊ inde decimas expetit vn viuisDe militia: de negocio ⁊ de artificio redde decimas. Aliudsͣem̄ ꝓ terra dependimꝰ: aliud pro vſura vite penſamus. Redde ergo hō: qꝛ poſſides: redde qꝛ naſci meruiſti. Sic em̄ dicitdn̄s: Dabūt ſinguli redemptionē animarū ſuaꝝ: ⁊ nō erūt ineis morbi neqꝫ caſus. Ecce habes in ſcripturꝭ ſanctis cautioq.jͣ. oꝰnes dn̄i tui ꝑ quas tibi ꝓmiſit: ꝙ ſi decimas dederis: nō ſolū
abundātiaꝫ fructuū recipies: ſed etiā ſanitatē corꝑis conſeq̄ris. Replebunt̉ inqͥt aree tue frumēto: vino quoqꝫ torcularia ꝓuer.tua redūdabunt: ⁊ nō erunt in eis morbi neqꝫ caſus. Cū enim xvj. qdecimas dando ⁊ terrena ⁊ celeſtia poſſis munera ꝓmereri: cime.quare ꝑ auariciā duplici benedictiōe te fraudas; Audi ergoCindeuota mortalitas. Noſti: qꝛ dei ſunt cuncta que ꝑcipis: etde ſuo nō accōmodas rerū oīꝫ ꝯditori? Nō eget dn̄s deꝰ: nōpremiū poſtulat ſed honorē: nō de tuo aliqͥd exigit qd̓ refundas: Primitias rerū ⁊ decimas dignat̉ petere ⁊ negas auare? Quid faceres ſi nouē partibꝰ ſibi ſumptis: tibi decimamreliquiſſet? Quod certe iam factū eſt cū meſſis tua pluuiarūbenedictione ſubtracta ieiuna defecit: ⁊ vindemiā tuam autgrādo percuſſit: aut pruina decoxit. Quid auide ſupputas?Nouē tibi partes retracte ſunt: qꝛ decimā dare noluiſti. Conſtatquidē qd̓ ipſe nō dederis: ſed tn̄ deus exigit. Hec em̄ eſt xvj. qdn̄i iuſtiſſima cōſuetudo: vt ſi tu illi decimam nō dederis: tu cimead decimā reuoceris. Scriptū eſt em̄: Hec dicit dn̄s: Qꝛ decima agri tui primitie terre vobiſcū ſunt. Uidi autē ⁊ fallereme exiſtimaſtis: intꝰ in theſauris veſtris ⁊ in domibꝰ veſtriserit direptio. Dabis impio militi: qd̓ non vis dare ſacerdoti xvj.Cōuertimini qͦꝫ ad me dicit dn̄s oīpotens: vt aperiaꝫ vobis cimecataractas celi: ⁊ effundā vobis bn̄dictionē mea deſuꝑ: ⁊ non Macorrumpā fructꝰ terre veſtre: neqꝫ languebit vitis in agro veſtro ⁊ beatos vos dicent oēs gentes. Benefacere deꝰ ſemper xvj.paratꝰ eſt: ſed hoīm malicia ꝓhibet̉: Qꝛ a dn̄o deo ſibi dari cimvult omīa: ⁊ nō vult ei que poſſidere videt̉ offerre. Quid ſi diceret deꝰ: Meꝰ eſt homo quē feci: mea ē terra quā colis: meaſunt ⁊ ſemina que ſpargis: mea aīalia q̄ fatigas: mei ſūt ībres⁊ pluuie: ⁊ vētorū flāmina mea ſunt: meꝰ eſt ſolis calor? Et cūoīa mea ſint elemēta viuendi: tu qui manꝰ accōmodas: ſoladecimā merebaris. Sꝫ qꝛ pie nos paſcit oīpotēs deꝰ: ampliſimā tribuit munus laborati mercedē: ſibi tantū decimā vē-dicans: nobis oīa ꝯdonauit. Ingrate fraudator ac ꝑfide: diuina te voce cōuenio. Ecce annꝰ iā finitꝰ eſt: redde dn̄o pluēti mercedē. Redime te hō dum viuis: redime te ipſe duꝫ potes: Redime inqͣꝫ te dū preciuꝫ in manibꝰ habes: redime te:nedum te mors auara p̄uenerit: ⁊ vitā ſimul ⁊ premiū ꝑdas. ISine cauſa hoc dimittis vxori: q̄ forſitan alterū habebit maritū. Sine cauſa hoc marito dimittis mulier: qꝛ aliācupit habere vxorē. Fruſtra parētibꝰ ac ꝓpinquis curā tuā iniungisnemo te poſt mortē tuā fideliter redimet: qꝛ in vitatu te redimere noluiſti. Depone iā auaricie ſarcinā de ceruicibꝰ tuis:cōtemne crudeliſſimā dominā q̄ duꝫ te iugo duriſſimo p̄mitiugū xp̄i ſuſciꝑe nō ꝑmittit. Sicut em̄ iugū auaricie in infernū premere: ita iugū xp̄i in celū leuare cōſueuit. Decime em̄ xvex debito requirunt̉: ⁊ qui eas dare noluerit: res alienas īua cirſit: Et quāti pauꝑes in locis vbi ip̄e habitat illo decimas nōdāte: fame mortui fuerint: tantoꝝ homicidiorū reus ante tribunal eterni iudicꝭ apparebit: qꝛ a dn̄o pauꝑibꝰ delegatamſuis vſibus reſeruauit. Qui ergo ſibi aut premiuꝫ cōparare:aut pctōruꝫ deſiderat indulgētiā ꝓmereri: reddat decimā: ⁊de nouē partibꝰ ſtudeat elemoſynā dare pauꝑibus: ita tn̄ vtquicqͥd excepto victu mediocri ⁊ veſtiturationabili ſuꝑfuerit nō luxurie reſeruet̉: ſed in theſauro celeſti ꝑ elemoſynampauperū reponat̉. Quicqͥd em̄ nobis deus plꝰ qͣꝫ opus eſt dederit: nō nobis ſpecialiter dedit: ſꝫ per nos alijs erogandumtrāſmiſit: quod ſi nō dederimus res alienas inuaſimus.¶ In eadē dn̄ica: De eo qd̓ ſcriptū eſt in pſalmoDeꝰ manifeſte veniet ⁊cͣ. Sermo. ij. In quo oſtēdit quō aduentus chriſti primus occultꝰ fuit ⁊ ſecundus omnibꝰ manifeſtus erit.MDexhortādas mētes charitatis veſtre: pauca de 5Ep̄ſenti pſalmo q̄ donat dn̄s: gratāter accipite. DeU Edn̄o noſtro ieſu xp̄o ꝓphetatum eſt in iſto pſalmo:a vbi audiuimꝰ ⁊ cātauimꝰ: Deus manifeſte veniet jdeus noſter nō ſilebit. Ipſe em̄ dn̄s xp̄s: deꝰ noſter: filiꝰ dei:Primo aduētu: venit occultꝰ: Secūdo aduētu: veniet manifeſtus. Qn̄ venit occultꝰ: non innotuit niſi ſeruis ſuis. Qn̄ veniet manifeſtꝰ: innoteſcet bonis ⁊ malis. Qn̄ venit occultꝰ venit iudicandꝰ. Qn̄ veniet manifeſtꝰ: veniet iudicaturus. Deniqꝫ tūc cuꝫ iudicaret̉ ſiluit: ⁊ de ſilētio eiꝰ ꝓpheta p̄dixeratSicut ouis ad īmolandū ductꝰ eſt: ⁊ ſicut agnus corā tondete: ſic nō aꝑuit os ſuū. Sꝫ deꝰ noſter manifeſte veniet: deꝰ nōī
Matth̓.xxiiij.Ro. xij.
ꝓuer. xxv.Mat. v.
Matth̓.xviij.
psͣ. lxxxiii
Lu. xviij.
xvi. q. j. decime.
Ser x1.
Malac. ij.
xvj. o. i decime.
Ubi. sͣ.
Exo. vii.xvj. q. j. decime.ꝓuer. iij.
xvj. o.cime.
e1. ¶CI
C
puer. iij.xvj. q. j. decime.C
cvi. q. j. decime.
xvj. q. j. decime.
r. vj xj. decime.Palac. iijxvj. q. j. decime.
cvi. q. i. Docime.
cime.Palac. iij
xvj. q. j. decime.
Sr cxx
Ser. ccxx.
Psͣ. xlix.
Osͣ. xlix.
Eſa. liij.
D