Druckschrift 
Sermones
Entstehung
Seite
CCCXXIXv
Einzelbild herunterladen
 

De tēporSdi Auguſtini

DijHet ideo de iſto tam p̄cioſo ſignaculo res magna ⁊ precioſa ſi5gnari debet. Quid em̄ ꝓdeſt ſi de anulo aureo ſigillū faciasē⁊ putridas paleas intꝰ recōdas? Quid prodeſt ſi ſignuꝫ xp̄iin fronte ⁊ in ore geſtamꝰ: ⁊ intꝰ in aīa crimina ⁊ pctā recōdiqmus? Qui em̄ male cogitat: male loquit̉: male operatur: ſi ſeēemēdare noluerit: qn̄ ſe ſignat: pctm̄ illiꝰ nō minuit̉ ſed augeſor tur. Multi em̄ dū ad furtū aūt ad adulteriū vadunt: ſi pedeꝫſ. impegerint ſignāt ſe: ⁊ tamē de malo oꝑe nō reuocant ſe: ⁊ neſciūt miſeri qꝛ includunt in ſe magis demones qͣꝫ excludunt.lQui aūt a ſe cū dei adiutorio vitia ⁊ pctā repellit: ⁊ quod bonū eſt cogitare ſimul⁊ implere ꝯtenderit: iuſte ſignuꝫ crucislabijs ſuis apponit: qꝛ talia oꝑa conat̉ agere q̄ ſignuꝫ chriſtilj. mereant̉ acciꝑe. Et qꝛ ſcriptū eſt: Regnū dei nō eſt in ſermone ſed in virtute. Et iterū: Fides ſine operibꝰ mortua eſt: vtnomē chriſtianū nō ad iudiciū ſed ad remediū habeamꝰ: cōuertamꝰ nos ad oꝑa bona dum in noſtra ſunt poteſtate remedia. Et vt hec deo auxiliāte poſſitis implere: paceꝫ ⁊ ipſi habete: ⁊ eos qui diſcordes ſunt ad ꝯcordia reuocate. Mendaciū fugite: periuriū velut mortē ꝑpetuaꝫ nolite facere. Anteoīa ſicut iam ſupra dictū eſt: ẜm vires veſtras elemoſynā pauperibꝰ exhibete: oblatiōes q̄ in altario ꝯſecrent̉ offerte. Erubeſcere debet hō idoneꝰ ſi de aliena oblatione cōmunicauerit. Qui poſſunt aut cereolos aūt oleuꝫ qd̓ in cicindelibꝰ mittat̉ exhibeāt. Symbolū vel orationē dn̄icam ⁊ ipſi tenete: ⁊ filijs veſtris oſtēdite. Nā neſcio qua fronte ſe xp̄ianum dicat:qui paucos verſus in ſymbolo vel in oratiōe dn̄ica parare diſ.vl. ſimulant. Filios quos in baptiſmo excipitis: ſcitote vos fidesan iuſſores pro ip̄is apud deū extitiſſe. Et ideotaꝫ illos qui deia. vobis nati ſunt: qͣꝫ illos quos de fonte excipitis ſemꝑ caſtigate atqꝫ corrigite: vt caſte ⁊ iuſte ⁊ ſobrie viuat. Et voſipſi itaagite: vt ſi vos filij veſtri imitari voluerīt: nō vobiſcū in igneardeāt: ſed ſimul vobiſcū ad premia eterna perueniant. Qui5iiij. cauſas audiūt iuſte iudicēt: nec munera ſuꝑ innocentes accixxiij piāt: qꝛ munera excecant cordaſapiētuꝫ: ⁊ īmutant verba iuſtorū: ne forte dū acquirūt pecuniā perdant animā ſuaꝫ. Nexx.mo em̄ habet iniuſtū lucrū ſine iuſto dāno. Ubi lucrum: ⁊ ibidamnū. Lucrū in arca: damnū in ꝯſciētia. Nullꝰ ſe inebrietnemo in ꝯuiuio ſuo cogat aliū amplius bibere qͣꝫ oportet: neper ebrietatē ⁊ ſuaꝫ ⁊ illius aīam perdat. Omni die dn̄ico adeccl̓iam ꝯuenite. Si em̄ infelices iudei tanta deuotione celebrant ſabbatū vt in eo nulla oꝑa terrena exerceāt: qͣꝫtomagischriſtiani in die dn̄ico ſoli deo vacare ⁊ ꝓ anime ſue ſalutē debent ad eccl̓iam ꝯuenire? Qn̄ ad eccl̓iam ꝯuenitis: pro pctīsveſtris orate. Nolite rixas cōmittere: nolite lites ⁊ ſcandalacōcitare. Qui ad eccl̓iam veniēs hec fecerit: ibi ſe litigandovulnerat vbi ſe orādo ſanare potuerat. In eccl̓ia ſtātes nolite verboſari: ſed lectiones diuinas patiēter audite. Qui eniꝫin eccleſia verboſari voluerit: ⁊ pro ſe ⁊ pro alijs redditurꝰ eſtrationē: dū verbū dei nec ipſe audit nec alios audire ꝑmittitEt decimas de fructibꝰ veſtris eccleſijs reddite. Qui fuit ſuperbꝰ ſit humilis: qui erat adulter ſit caſtus: qui ſolebat furtū facere: vel res alienas inuadere: etiā de propria ſubſtātiaincipiat pauꝑibꝰ erogare. Qui fuit inuidꝰ ſit beniuolꝰ. Quifecit iniuriā: cito veniā petat. Cui iniuria facta ē cito dimittat. Quotiēs aliqͣ infirmitas ſuꝑuenerit: corpꝰ et ſanguinemOxp̄i ille qui egrotat accipiat: ⁊ inde corpuſculū ſuuꝫ vngat: vt. v.illud qd̓ ſcriptū eſt impleat in eo: Infirmat̉ aliqͥs inducat p̄ſbyteros ⁊ orent ſuꝑ euꝫ vngētes eū oleo: ⁊ oratio fidei ſaluabit infirmū: ⁊ alleuiabit eū dn̄s: ⁊ ſi in pctīs ſit: dimittent̉ ei.Uidete fratres: qꝛ qui in infirmitate ad eccl̓iam cucurrrerit⁊ corꝑis ſanitatē reciꝑe ⁊ pctōꝝ indulgentiā merebit̉ obtinere. Cū ergo duplicia bona poſſint in eccleſia inueniri: quareꝑ precātatores: ꝑ fontes ⁊ arbores ⁊ diabolica filateria: ꝑ characteres ⁊ aruſpices ⁊ diuinos vel ſortilegos multiplicia ſibi mala miſeri hoīes conant̉ inferre? Sicut iā ſupra diximꝰfilios ⁊ oēs familias veſtras admonēte fratres ſemꝑ: vt caſte⁊ iuſte ac ſalubriter viuāt: Nec ſolū eos verbis ſed etiā exemplis ad bona oꝑa ꝓuocate. Ante oīa vbicunqꝫ fueritꝭ: ſiue inEdomo: ſiue ī itinere: ſiue in cōuiuio: ſiue in ꝯſeſſu ꝟba turpia⁊ luxurioſa nolite ex ore vr̄o ꝓferre: ſed magis vicinos ⁊ ꝓximos veſtros iugiter admonēte: vt ſemꝑ qd̓ bonuꝫ eſt ⁊ honeſtū loqui ſtudeāt: ne forte detrahēdo: male loquēdo ⁊ in ſanctis feſtiuitatibꝰ choros ducendo: cātica luxurioſa ⁊ turpiaꝓferēdo de lingua ſua: vnde debuerāt deuꝫ laudare: inde ſi

bi vulnera videant̉ infligere. Iſti em̄ infelices ⁊ miſeri hoīesqui ballationes ⁊ ſaltationes ante ip̄as baſilicas ſanctorū exercere nec metuūt nec erubeſcūt: Et ſi chriſtiani ad eccl̓iamvenerint: pagani de eccl̓ia reuertunt̉: qꝛ iſta ꝯſuetudo ballandi de paganorū obſeruatione remāſit. Et iam videte qualiseſt ille xp̄ianꝰ qui ad eccl̓iam venit orare: ⁊ neglecta oratiōeſacrilega verba paganoꝝ nō erubeſcit ex ore ꝓferre. Uidetetn̄ fratres chariſſimi: ſi iuſtū eſt vt ex ore chriſtianorum vbicorpꝰ chriſti ingredit̉: luxurioſuꝫ canticū quaſi venenū diaboli ꝓferat̉? Ante oīa quicqͥd vultis vobis ab alijs fieri: hoc Tobalijs facite. Qd̓ vobis ab alijs nō vultis fieri: nulli alijfeceri Mattis. Quārē ſi volueritꝭ implere: ab omni pctō poteſtis vr̄asaīas liberare: qꝛ ⁊ qͥ lr̄as nō nouit: iſtas duas ſententias memoriter teneat: ⁊ cū dei adiutorio operibꝰ ⁊ pōt ⁊ debet īplere. Et licet credā ꝙ illa infelix ꝯſuetudo q̄ de paganorū prophana obſeruatione remāſit: iā nobis caſtigantibꝰ ⁊ de locꝭiſtis fuerit deo inſpirante ſublata: tn̄ ſi adhuc agnoſcatis aliquos illā ſordidiſſimā turpitudinē de hinnicula vel ceruulaexercere: ita duriſſime caſtigate vt eos peniteat rem ſacrilegā cōmiſiſſe. Et ſi quando luna obſcurat̉ adhuc aliquos clamare cognoſcitis: ⁊ ipſos admonete denunciantes eis quodgraue ſibi pctm̄ faciūt: qn̄ luna q̄ deo iubente certis tꝑibꝰ obſcurat̉: clamoribꝰ ſuis a maleficijs ſacrilego auſu ſe defenſare poſſe ꝯfidunt. Et ſi adhuc videtis aliquos: aut ad fontes:aut ad arbores vota reddere: ⁊ ſicut iam dictū eſt: ſortilegosetiā ⁊ diuinos vel p̄cantatores inqͥrere: filateria etiā diabolica ⁊ characteres aut herbas vel ſuccos ſibi aut ſuis appēdere: duriſſime tanta eorū peccata increpātes dicite: qꝛ quicūqꝫ fecerit hoc malū: ꝑdit baptiſmi ſacramentū. Et qꝛ audiuimus ꝙ aliquos viros vel mulieres ita diabolꝰ circunueniat:vt quinta feria nec viri oꝑa faciāt: nec mulieres lanificiū: coram deo ⁊ ſanctis angelis eiꝰ ꝯteſtamur: qꝛ quicunqꝫ hoc obſeruare voluerint: niſi ꝑ ꝓlixam ⁊ durā penitentiā tale ſacrilegiū emēdauerint: vbi arſurus eſt diabolꝰ ibi ⁊ ipſi dānandi ſunt. Iſti em̄ infelices ⁊ miſeri qui in honore iouis quintaferia oꝑa nō faciūt: nō dubito ꝙ ip̄a oꝑa die dn̄ico facere necerubeſcūt nec metuāt. Et ideoquoſcūqꝫ tales eſſe cognoueritis: duriſſime caſtigate. Et ſi ſe emēdare noluerīt: nec ad colloquiū nec ad ꝯuiuiū veſtrū eos venire ꝑmittite. Si vero advos ꝑtinēt: etiā flagellis cedite: vt vel plagā corꝑis timeantꝰqui de anime ſue ſalute nō cogitant. Nos em̄ fratres chariſſimi cogitātes periculū vr̄m paterna vos ſollicitudine admonemꝰ. Si nos libēter auditis ⁊ nobis faciētis gaudiū: ⁊ vosfeliciter ꝑuenietis ad regnū. Quod ipſe p̄ſtare dignet̉: qͥ cuꝫpatre ⁊ ſpūſancto viuit ⁊ regnat in ſecula ſeculoꝝ:. Amen. In eadem dominica: De chriſtiano nomine:1Sermo. ij. In quo dicit ꝙ chriſtianꝰ ſepe cogitare debet cur chriſtianus nominet̉: ⁊ chriſti ſignuꝫin fronte portet.prooM Audeamus fratres chariſſimi ⁊ deo gratias aga SE Imus: qꝛ ẜm deſideria nr̄a vos incolumes inuenire meruimꝰ. Et vere fratres: iuſte ⁊ merito patergaudet quotiēs filios ſuos ⁊ corꝑe ſanos ⁊ in deitimore deuotos inuenerit. Et qꝛ tā de veſtra qͣꝫ de nr̄a ſaluteduplicatū nobis gaudiū nūc pietas diuina ꝯceſſit: qd̓ ad ꝓfectuꝫ aīaꝝ veſtraꝝ ꝑtinet debemus charitati vr̄e ſuggerere.Oportet frēs chariſſimi vt tota mētis intētione inqͥrere vel ītelligere ſtudeamꝰ qͣre xp̄iani ſumꝰ: ⁊ quare crucē xp̄i in frōte portamꝰ. Agnoſcite ⁊ intelligite fratres: ꝙ nō iō xp̄iani facti ſumꝰ vt de iſta tm̄ vita ſolliciti ſimꝰ. Sic̄em̄ dicit apl̓s: Si j.em̄ in hac vita tm̄ in xp̄o ſperātes ſumꝰ: miſerabiliores ſumꝰoībus hoībꝰ. Qui em̄ nō cogitatniſi de iſta tm̄ modo vita: aīalibus ⁊ pecoribꝰ ſimilis eſt. Quid em̄ querūt aīalia: niſi manducare: ⁊ bibere: luxuriari: ⁊ dormire? Tales ſunt qͥ plus cogitant de carne ſua qͣꝫ de aīa: qͥ plus diligūt gulā ac luxuriaꝫqͣꝫ caſtitatē atqꝫ iuſticiā. Scire debetꝭ fratres chariſſimi: qm̄ideo chriſtiani facti ſumꝰ: vt ſemꝑ de futuro ſeculo: ⁊ de eterno p̄mio cogitemꝰ: Et plus pro aīa qͣꝫ pro corꝑe laboremus:qm̄ caro noſtra paucꝭ annis erit in mūdo: aīa aūt noſtra: ſi bene agimꝰ: ſine fine regnabit in celo. Si vero qd̓ deꝰ nō patiat̉ſi mala oꝑa exerceamꝰ: ⁊ plus pro carnis luxuria qͣꝫ pro ſalu3te aīe laboremꝰ: timeone qn̄ boni xp̄iani cū angelis accipiūtur in vitā eternā: nos (qd̓ abſit) p̄cipitemur in gehēnā. Nō1

In li. l. homel̓. xxj. a

Bj. Cor. iiij.Iaco i

De ꝯſe di.iiij. vos ante omnia.

CPsͣ. xiiij.Exo. xxiijEcc̄i. xx.

HIaco. v.

E

Tobie. iiijꝓat. vij.

Ser. ccxvj

j. Cor. xv.

Ser. cc.

B