cr. Lcxij. Do. viij. pUū crinitatis. Ser. j. Fo. cccxxvii

er. ccxij. Do. viij. pꝰ feſtū tinendo. Magnus eſt ergo diues: qui nō ſe ideo magnū putatquia diues eſt. Qui autē ideo ſe magnū putat: ſuꝑbus ⁊ egenus eſt. In carne creꝑat: in corde mēdicat: inflatꝰ eſt nō plenus. Utres aūt duos ſi videas: vnū plenū: alterū inflatū: invtroqꝫ eadē eſt magnitudo: ſed nō in vtroqꝫ eadē plenitudoSi attendis falleris: ſi appēdis inuenies. Qui plenꝰ eſt difCficile mouet̉: qͥ inflatus eſt cito aufert̉. Precipe gͦ (inqͥt) diuitibꝰ huiꝰ mūdi. Nō adderet. Huiꝰ mūdi: niſi qꝛ ſunt diuites et nō huiꝰ mūdi. Qui ſunt diuites nō huiꝰ mūdi? Quoꝝ2. viij princeps ⁊ caput eſt ille: de quodictū eſt. Pauper ꝓ nobisfactꝰ eſt: cū eſſet diues Sed ſi ille ſolus: qͥd ꝓfuit? Uide qͥdſequit̉. Vt illiꝰ pauꝑtate vos ditaremini. Puto: qꝛ pauꝑtasxp̄i nō nobis attulit pecuniā: ſed iuſtitiā. Pauꝑtas aūt illivnde? Quia mortalis effectꝰ eſt. Ergo diuitie vere īmortalitas. Ibi enī vera copia: vbi nulla īdigētia. Quia gͦ nos immortales fieri nō poſſemꝰ: niſi ꝓ nobis xp̄s mortalis eſſet eſfectus: ideo pauper factꝰ eſt cū eſſet diues: et nō ait. Pautfactꝰ eſt cū diues fuiſſet: ſed pauper factꝰ eſt cū diues eſſet:paupertatē aſſumpſit: et diuitias nō amiſit. Intꝰ diues: foris pauper. Latens deꝰ in diuitijs: apparēs homo in pauꝑtate. Uide diuitias eiꝰ. In principio erat verbū: ⁊ ꝟbū eratapud deū: ⁊ deꝰ erat verbū. Hoc erat in pͥncipio apud deū.Om̄ia ꝑ ip̄m facta ſunt. Quid ditius eo: ꝑ quē facta ſūt oīa:Aurū habere diues poteſt: creare nō poteſt. Cū itaqꝫ eiꝰ iſtediuitie cōmēdate eſſent: vide pauꝑtatē ēiꝰ. Et ꝟbū caro factum eſt: et habitauit in nobis. Hac eiꝰ ſumꝰ pauꝑtate ditati: qꝛ inſanguine eiꝰ qͥ manauit de carne eiꝰ: qd̓ ꝟbū caro factum eſt vt habitaret in nobis: cōſciſſus eſt ſaccus pctōꝝ noſtrorū. Per ſanguinē illū abiecimus pānos iniqͥtatis: vt indueremur ſtola īmortalitatis. Om̄es gͦ diuites: boni fidelesINemo ſe cōtemnat. Pauper in cella: diues in cōſcientia. Diues qͥppe in conſcientia ſecurior dormit in terra: qͣꝫ diues inpurpura. Ibi nō excitat ſollicitudo maligna cōpuncto corde de ſcelere. Serua diuitias in corde tuo: quas tibi cōtulitpaupertas dn̄i tui. Immo ipſum adhibe tibi cuſtodem: nepereat de corde qd̓ dedit: ſeruet ipſe qui dedit. Om̄es ergodiuites boni fideles: ſed nō diuites huiꝰ mūdi. Deniqꝫ diuitias ſuas nec ipſi ſentiūt: ſentient poſtea. Uiuit radix: ſꝫ hycmis tēpore etiā viridis arbor aride ſimilis eſt. Tēpore qͥppehyemis et arbor q̄ aret: et arborque viget vtraqꝫ nuda eſtonere foliorū: vtraqꝫ vacua onere frugum: veniet eſtas: ⁊ diſcernet arbores. Uiua radix folia ꝓducit: implet̉ fructibusarida inanis eſtate: ſicut hyeme remanebit. Itaqꝫ illi horreum preparat̉: huic ſecuris adhibet̉: vt amputata in ignē mittatur. Sic eſtas nr̄a xp̄i eſt aduētꝰ: hyems noſtra xp̄i occultatio: eſtas nr̄a xp̄i reuelatio. Deniqꝫ arboribꝰ bonis et fidelibus hanc allocutionē prebet apl̓s. Mortui enī eſtis: et vita veſtra abſcōdita eſt cū xp̄o in deo. Certe mortui: ſed mortui ſpecie: viui in radice. Attēde autē venturū tēpus eſtatis:quō ſequat̉ et dicat. Cū autē chriſtꝰ apparuerit vita veſtratūc et vos cū ipſo apparebitis in gloria. Hi ſunt diuites: ſednō huiꝰ mūdi. Nec tn̄ et diuites mūdi cōtempti ſunt. Et ipiij ſos lucratꝰ eſt ſua pauꝑtate: qͥ cūdiues eſſet: ꝓpter nos pauper effectus eſt. Nā ſi eos cōtempſiſſet: et in numero ſuorumhabere noluiſſet: nō timotheo ſicut dicebā apoſtolꝰ precepiſvj. ſet vt et ipſe p̄ciperet. Precipe (inqͥt) diuitibꝰ huius mūdinō ſuꝑbe ſapere. Inter hos qͥ fide ſunt diuites: ſunt quidamdiuites huiꝰ mūdi. Precipe illis: qꝛ et ipſi mēbra illiꝰ pauperis facti ſūt. Precipe illis quid in illis timeas a diuitijsNō ſuperbe ſapere: neqꝫ ſperare in incerto diuitiarū. Indeenī ſuꝑbit diues qꝛ ſperat in incerto diuitiarū. Nā ſi incerta diuitiarū prudēter attēderet: nunqͣꝫ ſuꝑbiret: ſed ſemꝑ timeret. Quāto eſſet ditior: tāto fieret ſollicitior: et ẜm hāc vitam: nō ſolū ẜm illā. Multi enī in iſtiꝰ ſeculi ꝑturbationibꝰſecuriores pauperes fuerūt. Multi autē ꝓpter ſuas diuitias queſiti et correpti ſunt. Multi ſe habuiſſe planxerunt: qd̓ſemꝑ habere minime potuerūt. Multos penituit cōſiliū ſuidn̄i nō recepiſſe: qui dixit. Nolite vobis theſauros condereinterra: vbi tinea et comeſtura exterminat: et vbi fures effodiūt et furant̉: ſed theſaurizate vobis theſaurū in celis. Nōdico vobis vt perdatis: ſed vt migretis. Multi enī hoc facere noluerūt: et nō ſe obediſſe doluerūt: quādo non ſolum ſuaperdiderūt: ſed ꝓpter illa et ipſi perierūt. Precipe ergo dij. uitibꝰ huiꝰ mūdi nō ſuperbe ſapere: et fiet in eis qd̓ audiui-

aLIS. Ser. j. Fo. cccxxmus in ꝓuerbio ſalomonis. Sunt qͥ ſe humiliāt cū ſint diuites. Et ẜm iſtas diuitias tēporales fieri poteſt. Sit humilis: plus gaudeat qꝛ chriſtianꝰ eſt qͣꝫ qꝛ diues eſt. Nō inflet̉:nō extollat̉: attēdat pauperē fratrē: nō dedignet̉ frater pauperis appellari. Quātūcūqꝫ enī diues ſit: ditior eſt chriſtꝰ qͥfratres ſuos voluit eſſe ꝓ quibꝰ ſanguinē fudit. Tamen nedicerēt diuites nō ſe habere qͥd faciant de diuitijs ſuis: admonuit timotheū: vt etiā eos cōſilio regeret: nō ſolū p̄ceptocohiberet. Cū dixiſſet. Neqꝫ ſperare in incerto diuitiaꝝ: neſe ſpem ꝑdidiſſe arbitrarent̉: ſubiecit. Sed in deū viuū: quipreſtat nobis oīa abūdāter ad fruendū. Tēporalia ad vtendum: eterna ad fruendū. Sed de diuitijs ſuis qͥd faciāt? Diuites ſint (inqͥt) in operibꝰ bonis: facile tribuāt. Hoc ꝓſintdiuitie: ne ſit tibi difficultas tribuēdi. Uult enī pauper ⁊ nōpoteſt: vult diues et poteſt. Facile tribuant: cōmunicēt: theſaurizent ſibi fundamentū bonū in futuro: vt apprehendantverā vitā. Nam iſta vita falſa eſt. Huius vite falſitate deceptus ille in purpura etbyſſo: iacentē vlceroſum pauperē āte)ſuā ianuā cōtemnebant. Sed ille linctus a canibꝰ: theſaurūſibi eternū in abrahe gremio cōparabat: et ſi nō abūdanti facultate: piatn̄ et optima volūtate. Ille autē diues qͥ ſibi magnus videbat̉ in purpura et byſſo: mortuꝰ et ſepultꝰ eſt in inferno. Et qͥd inuenit? Eternā ſitim: indeficientes flaminas.Succeſſit ignis purpure et byſſo: ea tunica ardebat: qͣ ſe expoliare nō poterat. Pro epulis ariditas ei erat ⁊ deſideriūgutte de digito pauperis: ſicut illimicarū de menſa diuitisindigētia fuit. Sed illiꝰ egeſtas p̄teriens: huiꝰ pena permanens. Hoc attēdant diuites huiꝰ mūdi: et nō ſuꝑbe ſapiant. j.Facile tribuāt: cōmunicēt: theſaurizent ſibi fundamētū bonum in futuro: vbi ſunt veri diuites: ſed nō huiꝰ mūdi: vt arprehēdant verā vitā. Forte gͦ hoc admonuit ſcriptura diuina vbi ait. Sunt qͥ ſe diuites affectant nihil habētes: ꝓpter ꝓſuꝑbos pānoſos. Si enī vix tolerat̉ diues ſuꝑbus: pauperēſuperbū quis ferat? Meliores ſunt ergo illi qͥ ſe humiliāt cūſint diuites. Uerūtamen de alijs diuitijs ſe dicere ſcriptura teſtat̉. Secuta enī adiunxit. Redēptio anime viri diuitie veius: pauper autē nō ſuffert minas. Intelligere debemꝰ exalia neſcio qua pauꝑtate pauperē: et ex alijs neſcio quibꝰ diuitijs diuitem. Altius enī diuites ī corde: diuites pleni fortitudine: opimi pietate: abūdantes charitate: ſecū ſunt diuites: interiores ſunt diuites. Sunt autē qͥ ſe diuites affectātcū ſint pauperes: iuſti ſibi vident̉: cū ſint īpij. Diuitias qͥppe illas intelligere debemꝰ: qm̄ aperuit ſcriptura qͥd dixeritRedēptio anime viri: diuitie ipſiꝰ. Intellige inqͥt: quas tibi diuitias cōmendē: quoniā dixi. Sūt qͥ ſe diuites affectātnihil habētes: et ſunt qͥ ſe humiliant: cū ſint diuites: illas tēporales ⁊ terrenas et viſibiles diuitias cogitabas. Ego autem nō ipſas dico: ſed quas dicā: cōſequēter admoneo. Redēptio anime viri: diuitie ipſiꝰ ſunt. Ergo qͥ nō habent aīeredēptionē: qꝛ iniqui ſunt et iuſtos ſe videri affectāt: qꝛ hypocrite ſunt: ipſi ſunt de qͥbus ait. Sūt qͥ ſe diuites affectāt:nihil habētes: iuſtos ſe volunt videri: cū incella conſcientienon habeāt aurum iuſtitie. Et ſunt pleni: tanto humiliores:quāto ditiores: de quibꝰ dictū eſt. Beati pauperes ſpiritu: Mquoniā ipſorū eſt regnū celorū. Quid ergo q̄ris diuitias: q̄oculis humanis et carneis blādiūtur? Lucet aurū: ſed pluslucet fides. Elige qͥd habere in corde debeas. Intus pleneſto: vbi diuitias tuas deus videt: homo non videt. Nec tn̄quia homo non videt ideo debes cōtemere quod intus habes. Uis videre: quia ⁊ oculis iniquorūplus lucet fides ꝙͣaurū? Quomodo laudat etiā auarus dominꝰ ſeruū fidelē?Nihil illo dicit eſſe precioſius: immo eū oīno preciū nō habere teſtat̉. Habeo ſeruū inqͥt: non habet preciū. Expectastu vnde? Forte bene ſaltat: aut optimus coquus eſt. Nō. Attende interiorē laudem. Nihil inquit fidelius. Placet tibihomo ſeruus tuus fidelis: et tu non vis eſſe deo ſeruus fidelis? Attendis: qꝛ habes ſeruū: attende qꝛ habes ⁊ dn̄m. Seruum tuū potuiſti cōparare: nō creare. Dn̄s tuus ⁊ verbo ſuocreauit te: et ſanguīe ſuo redemit te. Si viluiſti tibi: recolepreciū: ſi hoc ⁊ oblitus es: lege euāgeliū: inſtrumentū tuum.Fidem amas in ſeruo tuo: et dn̄s tuus nō querit eam in ſuo:Redde qd̓ exigis. Qd̓ tibi gaudes reddi ab inferiore: redde ſuperiori. Amas ſeruū qui fideliter cuſtodit aurū tuū: nōli cōtemere dominū: qui miſericorditer cuſtodit cortuum.

ij. Cor. vii.

Col̓. iij.

j. Tim̄. v.

Mat. vj.

Iol̓. j

j. Tim̄. vi

ij. Cor viij

Lā

E

Z

y

Rꝓuer. xiij.

Mat. v.

vbi sͣ.

ꝓuer. xiij.

HLuce .xvj.

j. Tim̄. vj.

.j. Tim̄. vj