Diui Auguſtini De Tempore.

niam ſed etiā coronā recōpenſare cōſueuit. Ego fratres chariſſimi et ſi negligēs: tn̄ qͣliſcūqꝫ preco ꝟitatis a dn̄o cōſtitutus: qd̓ et vobis expedit audire: et me oportet dicere: ſi nonqͣꝫtum debeo: vel qͣꝫtum poſſum ſuggero: clamo: admoneo.Qui cōtemnit preconē: timeat iudicē. Nullꝰ ex nobis an̄ tribunal xp̄i ſe excuſare poterit nō ſe fuiſſe admonitū: vt oībusvitijs reſiſteret: et virtutibꝰ operā daret. Et qꝛ vobis qͥd vitare vel fugere debeatis aſſidua p̄dicatione mōſtratum eſt:ſic deo auxiliāte agite: vt vobis admonitio veſtra magis adpremiū qͣꝫ ad iudiciū ante tribunal eterni iudicis proficiat.Quod ipſe vobis cōcedere dignetur: cui eſt honor et gloriain ſecula ſeculorum. Amen.¶ In eadem dn̄ica: De fame Samarie. Sermoiij. In quo etiā oſtēdit flagella dei ideo perſeuerare in populo qm̄ perſeuerant delicta.Um a cultu dei gens iniqua diſcedit: horrēda fa.xjyme cōprimitur: ⁊ iuſta neceſſitate turbat̉. UenitSAinqͥt) filius adadezer regis ſyrie in ſamariam ⁊obſedit eā: et facta eſt fames magna ita vt venundaret̉ caput aſini qͥnquaginta ſiclis argenti: et qͥnqꝫ ſiclis argenti qͣrta pars cabi ſtercoris colūbini. Cur famem o miſerrime pateris? Cur inopiam teterrimā ſentis? Cur tāta penuria laceraris? Creſcit famis quotidie pena: qꝛ quotidie creſcit et culpa. Perſeuerāt flagella: qꝛ in populo ꝑſeuerāt ⁊ delicta. Propterte enī hoſtis irruit: inimicꝰ obſedit: aduerſarius tua pabula deuorauit. Tu eſuris: et ille pingueſcit. Tufamē horridā pateris: et ille de tuis pabulis ſuis vacat epulis. Tu aſinorū cadauera et ſtercora colūbarū argēto mercaris. Callida deinceps vita: dāna pctā: delicta compeſce: addeū cōuertere: relinque idolū: abominare figmētū: tūc poteris hoſtes diuino adiutorio vincere: et celeſti p̄lio ſuperareNec quiſqͣꝫ tibi poterit nocere vlteriꝰ: ſi dānato ſcelere diuinus in te germinauerit cultꝰ. Proh nefas. Horrenda cadauera et colūbarū ſtercora pctōr populꝰ veſcit̉: nec dei cultūquerit. Inqͥnatas carnes et horrēdas eſcas fames et neceſſitas poſcit: et adhuc figmentuꝫ hoīm duricia colit. Pabuladenegant̉: et illicita a peccatoribꝰ exhibētur. Deꝰ a populopctōre nō querit̉: et idolū adorat̉. Mutat̉ in figmētū dei cultura: mutat̉ religio: mutat̉ et eſca: mutat̉ dei ſancta cultura:mutant̉ et hoībus pabula: īterdicta veſcūtur. Ut enī alienūeſt qd̓ colit̉: ita alienū eſt qd̓ cōtra regulā eſurit̉. Nec enī diſficile eſt populū famē poſſe ſentire: quē male viuēdo cōſtatſpiritaliter eſuriſſe. Interea creſcūt cum vitijs augmēta fa5mis: et peccata matrū: cadauera appetūt filiorū: et alternisvicibꝰ mulieres due ſuos natos deuorare diſponūt. Prohdolor. In cibū pietas vertit̉: in pabulū ſuſcepta ſoboles cōmutat̉. Ante parricidiū gerit̉ qͣꝫ ad funeſtas epulas veniat̉Anima artubꝰ elicit̉: et matrū viſcera polluūtur. Innocensſanguis effundit̉: vt parētū fames rabida ſaginet̉. Apud illas enī totū crudele nefandū eſt inqͣꝫ inſontis ſanguinē fundere: īnocētis carnes cōcoquere: decoctos artus auidis faucibus trāſuorare: vt natū cōuertat in cibū: quē deꝰ condiditin ſolatiū. Sed poſtqͣꝫ ad funeſtas epulas ventū eſſet: alteramulier alterā exhortat̉. Recipe inqͥt: recipe miſerāda materin viſcera filiū: nuper viſceribꝰ ꝓcreatū. Eſto tui nati ſepulchrum: eſto eiꝰ corporis diuerſoriū. Eſto eiꝰ vt ita dixerimmonumentū. Intra te paululū comeſtus infans redeat: quipre fame viuere iam iāqꝫ nō poterat. Materni ſinus qͥ vitalem intra ſe enutrierāt: et nutritū in luce ꝓtulerāt: particulatim ſibi redditū recognoſcāt. Recipiat nūc comeſtū vterusquē viuū ediderat partꝰ. Repetat habitaculū mortuus: vn̄nuper exierat viuus: qm̄ fames vrget: neceſſitas cogit. Curenī nato ſuꝑſtite moriar: et nō magis natū egomater conſumam? Igit̉ cū hec mulier comeſtū iā cōſpiceret puerū ſuū:ab iſta clade ſubtrahit filiū. Negat ſe facturā inproprio: qd̓cū matre fecerat in alieno. Sufficit (īqͥt) mihi: ſufficiat tuoſceleri mulier ꝯſenſiſſe: ſufficit me funeſtas epulas deguſtaſe: et innocētis carnibꝰ mea viſcera polluiſſe. Crudele enimtecū participaui cōſiliū: vt nefandū exercerem de meo filioparricidiū: qd̓ tecū admiſi expiare nō poſſum: nefandū ſcelus recuſare nō valeo. Eſtoſaltē reuelata in meo: q̄ ſic grauaris in tuo. De ſine meo ſcelere: deſine tuo grauiore cōmiſſo.Utinā nectu faceres qd̓ feciſti: nec ego ſcelus admitterē qd̓

incurri: vt homicidiū facerē et parricidiū ꝑpetrarē. Ex mediſce qͥd feceris: qꝛ et ego per te merui qd̓ amiſerim. Quareiſtud qd̓ cogis nō facio: qd̓ ſuades effugio: qd̓ ingeris ꝑhorreſco. Tūc ad regē altera alteram ꝑtrahit: ad iudiciū ducit: iiij.cām tāti ſcelerꝭ publicauit: qd̓ enormitas facinoris publicaare coegit. Tūc inqͣꝫ ſceleratū factū ꝓdidit dolor: tūc īmanefacinꝰ: pietas ꝑfida denudauit. Ardet inſana mulier: qꝛ parricidiū fecit: ardet qꝛ filiū ſuū deuorauit: ſed plus ardet qꝛ īilla clade filiū ſuū alia nō īmolauit. Aut ego cū hac inqͥt moriar: aut certe vt hec meū: ita illiꝰ natū inuadā. Pactū nr̄miuſtitia īiqua rex iuſte cōfirma: qꝛ egonunqͣꝫ meū natū occiderē: niſi ſuū occidēdū amaro placito locauiſſet. Ergo dn̄erex: aut meū qͥ cōmeſtus eſt reddat: aut ſuū qͥ eſt abſcōditꝰ ꝓdat. Certe vt dignū ē vtraſqꝫ nos pari ſentētia ꝑcute: ne autego poſt tm̄ facinꝰ viuā: aut hec ſeſe gaudeat nō fuiſſe in ſuūfiliū parricidā. Quo audito rex: veſtimēta cōſcidit: vultummutauit: ⁊ cōtinuo ꝓpheta adregē mādauit. Hec dicit dn̄sHac hora craſtina die mēſura ſimilaginis ſiclo emel̓: ⁊ duemēſure ordei ſiclo in porta ſamarie emētur. Nūciat ꝓphetaſanctiſſimꝰ ad regē celitꝰ vbertatē: quā ſola fides crederet:et ꝑfidia poſſe fieri denegaret. Nūciat in locū famis futurāabūdantiā ſimilaginis: nūciat ceſſaturā famē: ſucceſſuramvbertatē. Nūciat ſubito magnalia dei ſucceſſura ꝟtute altiſſimi: et addit̉ ꝓprio ſceleri ꝑfidia hoīs. Tūc hō qui miſſusfuerat a rege ait. Nec ſi cataracte celi aperiant̉ poſſunt fierique narrant̉. Oꝑfidia hoīs. Non credit ꝓmiſſam poſſe fierivbertatē: qͥ horrendā ſenſerat egeſtatē. Nec cōſiderat deū ꝓmiſiſſe abūdantiā: qͥ populo irrogarat penuriā. Sceleſtiſſime hō et cur mirabilibus nō credis? Cur farra non accipis?Cur ꝓmittentē dn̄m ꝑhorreſcis? Crede qd̓ credentibꝰ dat̉:crede populo futurū: cuiꝰ te iā negaueris ſociū. Et qꝛ bonistātis indignꝰ es: hec tibi videre cōcedit̉: et poſſe ꝑfrui denegat̉. Igit̉ dū hec gerūtur: auditū fecit dn̄s in caſtris ſyrie:vt populo ꝓmiſſam tribueret vbertatē: quadrigarū ſtrepitꝰet curruū ſonitꝰ et armatorū tumultus inimicoꝝ auribꝰ maluit reſonare: vt poſſet iā ſuū populū liberare. Quo ſtrepituperculſi inimici fugiūt: ſine pugna terga ꝟtunt: vtenſilia relinquūt: ⁊ iſraelite egreſſi ciuitatē caſtra hoſtiū īuadūt dep̄dātes. Reuertēti gͦ ppl̓o onerato: ille qui nō crediderat cecidit lapſus: et vbertatē vidēs in populo cecidit: preſſus eſt.¶ Dn̄ica octaua: de eo qd̓ ſcriptū eſt. Sūt qui ſe ꝓdiuites affectant nihil habētes. Et ſunt qͥ ſe humiliant cū ſint diuites. Redēptio anime viri diuitie eiꝰ: pauper aūt nō ſuffert minas. Sermo .j.In quo dicit ꝙ diues magnꝰ eſt qͥ nō ſe ideo magnum putat qꝛ diues eſt: qui autē ideo ſe magnūputat ſuperbus et egenus eſt.Ancta ſcriptura q̄ modo in auribꝰ noſtris lecta eſt EMAadmonuit nos: īmo per illā deꝰ qͥ iubet nobis loqͥ cōad vos: q̄rere vobiſcū et ꝑtractare qͥd ſit: et qͥd ſibivelit qd̓ lectū eſt. Sūt qui ſe diuites affectāt nihilLhabētes: et ſunt qͥ ſe humiliāt cū ſint diuites. Nō enī arbitrā ꝓdū eſt neqꝫ oīno credendū: ꝙ de iſtis diuitijs quibꝰ inflāturſuꝑbi: de viſibilibꝰ iſtis dico atqꝫ terrenis: curauerit ſcriptura ſancta nos admonere vt vel eas ꝓ magno habeamus: velnon habere timeamꝰ. Quid enī ꝓdeſt homini: ait aliqͥs: qͥ ſediuitē videri affectat: cū nihil habeat? Iſtū notauit ſcriptura atqꝫ rep̄hendit. Sed nec ille valde admirādus aut imitādus eſt et ꝓ magno optandus quē videt̉ in laude poſuiſſe: ſitēporales atqꝫ terrenas diuitias ītellexeris. Et ſunt (inqͥtqui ſe humiliant cū ſint diuites. Ille recte diſplicet nobis: qͥcū nihil habeat ſe diuitē affectat. Quid? Iſte placet nobis:qui cū ſit diues humiliat ſe? Forte placet: qꝛ humiliat ſe: nōtn̄ placet: qꝛ diues eſt. Accipiamꝰ ergo et hoc. Non indecorum eſt nec inhoneſtū: nec inutile: qd̓ ſcripture ſancte nobiscōmēdare voluerūt humiles et diuites. Nihil enī tā timendū eſt in diuitijs qͣꝫ ſuꝑbia. Deniqꝫ apl̓s Paulus hoc admonet timotheū. Precipe (inqͥt) diuitibꝰ huiꝰ mūdi: non ſuꝑ­ j.be ſapere. Nō enī diuitias expauit: ſed morbū diuitiarum.Morbus autē diuitiarū: eſt ſuperbia magna. Nam grādisanimꝰ eſt: qͥ inter diuitias iſto morbo nō tētant̉. Maior animus diuitijs ſuis qͥ eas vincit nō cōcupiſcendo: ſed cōtem-

iiii Re. v.

Ser. ccxj.iiij. Re. vj.

Ser. ccxj.

D

B

C

D

iiij. Re. vj.

iiij. Re. vj.

ꝓuer. xiij.

puer. xiij.

Sermoccxij.

j. Tim̄. vj

Sermeccxij.

F

G

B

F