Ser. iij et iiij. In vigilia nati. dn̄i. Ser. j. Fo. ccxxxvii.

Ser. iij et iiij. In vigiliatatio ad aīam ꝑtinet vita: ad rōnē ꝑtinet ſapientia. Et cū vnū ſintralis aīa ſola ſuſcipit vitā: rōſola ſuſcipit ſapiētiā: ⁊ tn̄ nec aīa ſineis ſer rōne: nec rō ſine aīa. Sic et pr̄ ⁊ filiꝰ licet vnū ſint: ⁊ vnꝰ deushu­ ſit: ad xp̄m ſolū ꝑtinet caro: ſicut ad ſolā rōnē ꝑtinet ſapiētiaeris licet nō recedat ab aīa. Ecce aliud. In ſole calor ⁊ ſplēdor invno radio ſunt: ſꝫ calor exiccat: ſplēdor illuīat. Aliud ſuſcipitcalor: aliud ſplēdor. Etlꝫ calor ⁊ ſplēdor ab inuicē nō quēantſeparari: ſuſcipit ſplēdor illuīationē nō feruorē: ſuſcipit calor feruorē nō illuīationē. Aliud ſimul: alid̓ ſingulares agūtet tn̄ ab inuicēnō ſeparant̉. Sic ⁊ filiꝰ ſuſcepit carnē ⁊ nō deſeruit patrē: nec ſe diuiſit a pr̄e. Suſcepit inqͣꝫ filius carnē inꝓprietate: ſꝫ tn̄ ⁊ pater ⁊ ſpūſſctūs nō defuit maieſtate. In diuinitate eqͣlitas: ī carne ſola filij ꝓprietas: nō aūt ab eo pr̄isaut ſpūſſctī receſſit aliqn̄ diuinitas. Cū gͦ vna ſit deitas: vnaſit diuinitas: impleuit qͥdē carnē xp̄i et pr̄ ⁊ ſpūſſctūs: ſꝫ maī .xvj. ieſtate nō ſuſceptiōe. Uis ſcire qꝛ cū eo fuit ⁊ pr̄? Nō ſum inquit dn̄s ieſus xp̄s ſolꝰ: ſꝫ pater mecū ē. Audi ⁊ de ſpūſctō: qꝛ.iiij. cū eo erat. Euāgeliſta refert. Oꝛ ieſus plenꝰ ſpūſctō regreſſē ab iordane. Ecce ſic ſolꝰ ieſus xp̄s ſuſcepit carnē: ⁊ tn̄ ⁊ pai⁊ ſpūſſctūs non defuit maieſtate. Sic̄ celū ⁊ terrā implet pr̄implet ⁊ ſpūſſctūs. Carnē xp̄i deſerere nō potuerūt: qn̄ ī diuinitatis vnitate māſerūt. Adhuc citharā reſpice: vt muſicummelos ſonis dulcibꝰ reddat: tria pariter adeſſe vident̉: arsmanꝰ ⁊ corda ⁊ tn̄ vnꝰ ſonus audit̉. Ars dictat: manꝰ tangitreſonat chorda. Tria pariter operant̉: ſꝫ ſola chorda ꝑſonatꝙ audiat̉. Nec ars nec manꝰ ſonū reddūt: ſe ea cū chorda pariter operant̉. Sic nec pr̄ nec ſpūſſctūs ſuſceperūt carnē: ⁊ tn̄cū filio pariter operāt̉. Sonū ſola chorda excutit: carnē ſolꝰxp̄s accepit. Oꝑatio ī tribꝰ cōſtat: ſꝫ quō ad ſolā ꝑtinet chordam ſoni redditio: ſic ꝑtinet ad xp̄m ſolū carnis hūane ſuſceptio. Ecōtra iudeus ꝯͣ naturā inqͥt parere ꝟgo nō potuit. Etdeteſtādꝰ manicheꝰ. Si caro erat: ꝟgo eē nō potuit. Si ꝟgopeperit: phātaſma fuit. Utriſqꝫ rn̄dēdū ē. Proferā de hiſtoria veteris teſtamēti neceſſariū exēplū ꝯͣ iudeū: qd̓ ſonuit inauribꝰ nr̄is manifeſtiſſimā veritatē. Dn̄s moyſt īctō p̄cepit:.de ſingulis tribubꝰ ꝟgas afferri. Allate ſunt duodecim ꝟgeinter qͦs etiā vna erat q̄ aaron fuerat ſacerdotis. Poſite ſunta ſctō moyſe ī tabernaculo teſtimonij. Uirga aūtaaron poſalterū diē īuenit̉ ſubito ꝓduxiſſe flores ⁊ frodes: ⁊ peperiſſenūces. Delectat h̓ miſteriū cū charitate vr̄a ꝯͣꝑfidiā iudaicāꝯmiſcere: vbi maxīe figura int̓uenit ſacramenti. Uirga ecceꝓtulit qd̓ an̄ nō habuit: nō radicata plātatiōe: nō defoſſa ſarculo: nō aīata ſucco: nec fecūdata ſeīario: ⁊ tn̄ cū illic deeſſētvniuerſa iura nature: ꝓtulit ꝟga qd̓ nec ſemīe ſuggeri potuitnec radice. Uirga gͦ potuit ꝯͣ naturā nuces educere: ꝟgo nonpotuit ꝯͣ nature iura dei filium generare? Dicat igit̉ mihi indeus incredulꝰ: quēadmodū arida virga fioruit ⁊ frōduit: ⁊nūces ꝓtulit: ⁊ ego dicā illi quēadmodū virgo ꝯceperit ⁊ pepererit. Sꝫ ꝓfecto iudeꝰ nec ꝯceptū poterit ꝟge explicare:nec ꝟginis ꝑtū. Ueniat ad eccleſiā: exponat̉ illi vt agnoſcaverū ordinē officij naturalis Uirgoperegit tꝑa pariēdi: viga aūt nō habuit tꝑa germinādi. Uirgo habuit tꝑa pariēdivirga aūt alio die qd̓ natura nō habuit ꝓtulit. Illa enim decurſis nouēmēſibꝰ peperit: virga alia die qd̓natura non habuit gerīauit. Uirginē dicit iudeꝰ parere natura nō patiturxxij. Deus enī qͥ ī nūeris mirabile ſignū oſtēdit ꝯͣ naturā vt aſinaloqueret̉: ip̄e mirabilius facere voluit vt xp̄s de virgine naſceret̉. Audiat ⁊ verſutꝰ ille manicheꝰ aliud ſacramētū. Solis radiꝰ ſpecular penetrat: ⁊ ſoliditatē eiꝰ inſenſibili ſubtilitate ꝑtrāſit: ⁊ talis videt̉ intrinſecus: qͣlis extra ⁊ extrinſecusItaqꝫ fratres nec cū ingredit̉ violat: nec cū egredit̉ diſſipaqꝛ adingreſſum ⁊ regreſſum eiꝰ ſpecular integrū perſeueratSpecular gͦ nō rūpit radiꝰ ſolis: integritatē virginis ingreſus aut egreſſus nūqͥd vitiare potuit deitatis? Sꝫ qͥd vlteriꝰimmoror? Audiat xp̄ianus qd̓ nō vult audire iudeꝰ aut manicheus: vt h̓ ꝓficiat ī fide redēptꝰ: ⁊ ille deficiat induratus.Uirga illa vn̄ agebamꝰ aarō: virgo maria fuit: q̄ nobis xp̄mverū ſacerdotē ꝯcepit ⁊ peꝑit. De qͦ dauid cecinit. Tu es ſaixcerdos in eternū ẜm ordinē melchiſedech. Superiori nāqꝫverſu iā dixerat. Uirgā virtutis tue emittet dn̄s ex ſyō. Et.xj. Eſaias ꝓph̓a aꝑtiꝰ mariāſanctā deſignat dicēs. Exiet ꝟgade radice ieſſe: ⁊ flos de radice eiꝰ aſcēdet: et reqͥeſcet ſuꝑ eūſpūs dn̄i: ſpūs ſapiētie ⁊ intellectꝰ. Qd̓ gͦ hec virga nūces ꝓduxit: imago dn̄ici corꝑis fuit Nux eī trinā hꝫ ī ſuo corꝑe ſb̓-

nati. dn̄i. Ser. j. Fo. ccxxxſtātie vnionē: coriū: teſtā ⁊ nucleū. In corio caro: ī teſta oſſaī nucleo interior aīa ꝯparat̉. In corio nūcis carnē ſignificatſaluatoris: q̄ habuit ī ſe aſperitatē vel amaritudinē paſſiōisIn nucleo interiorē declarat dulcedinē deitatꝭ: q̄ tribuit paſtū ⁊ luīs ſubminiſtrat officiū. In teſta lignū interſerēs crucis: qd̓ n̄ diſcreuit id qd̓ foris ⁊ intꝰ fuit: ſꝫ q̄ terrena ⁊ celeſtiafuerūt mediatoris ligni interpoſitiōe ſociauit: dicēte beatoapl̓o. Qꝛ ipſe ꝑ ſanguinē crucis ſue pacificauit oīa q̄ in celis Cſunt ⁊ que in terris: cui eſt gloria inſecula ſeculorum. Amen¶ In vigilia natiuitatis dn̄i. De fide mediatorꝯtra hereticos gētiles atqꝫ paganos ſermo incōparabilis dignitatꝭ: in quo pͥmo ad ꝓbādū xp̄i diuinitatē: firmiſſima ſctōrū patrū: ꝓphetaꝝ: ſybillarū ⁊ rerū nature teſtimonia aſſerūt̉: deīde errorArrij circa ꝑſonā ſpūſſancti arguit̉: tādē vero adꝑquirēdā futurā gloriā inuitamur. Sermo. j.SNter p̄ſſuras atqꝫ anguſtias pn̄tis tꝑis ⁊ nr̄e officia ẜuitutis cogimur dilectiſſimi nō tacere: cūpo­ Cſitius expediat flere magis qͣꝫ aliqͥd dicere: verū tn̄℟. Ꝙꝝ ne qͥd minus lucri arce dn̄ice accedēs dicat̉ nobisSerue neqͣꝫ ⁊ piger tu erogares pecuniā meaꝫ: ⁊ ego veniēs Tcū vſuris exigerē eā: peto charitatē veſtrā vt q̄ ip̄e pater familias ꝑ nos vob̓ miniſtrauerit: libēter accipere digneminiApl̓i pauli verba ſunt. Nox preceſſit dies aūt appropinqͣuit PDeponētes gͦ oꝑa tenebraꝝ induite arma lucis. Expulſa itaqꝫ noctis caligine effugatiſqꝫ tenebris pctōꝝ: radiꝰ veri luminis fulgeat ī cordibꝰ veſtris. Exigit enī a nobis rō huiustāte ꝯgregatiōis ⁊ noctis tranſacte: vob̓ reddere rōnē: ⁊ iſtidiei de tāto ſacramēto ꝑcepto verā ſēpiternāqꝫ demōſtrareſalut ē. Si enī dilectiſſimi oꝑa tenebraꝝ trāſacte noctis cōſideremꝰ: ⁊ qͥd egerimꝰ dn̄o donāte explicare voluerimꝰ: inueni emus nos ī nocte: nō oꝑa noctis ſꝫ diei ꝑegiſſe. Neqꝫ enimdelectatione ſomniſopitos ſenſus nr̄os agnouimꝰ: neqꝫ vanis phātaſmatibus aīas nr̄as illuſas: nec ip̄a corꝑa nr̄a ſtramētoꝝ calore depreſſa ī alto ſopore reqͥes inclinauit: ſꝫ vigilādo: orādo: pſallēdo ꝯͣ aduerſariū diabolū dimicādo: ⁊ magnā lucē infuſam cordibꝰ noſtris ſenſimꝰ: ⁊ ī nocte oꝑa dieiꝑegimꝰ. Quid enī egimꝰ ī hac nocte? Captorē captiuauimꝰQuid egimꝰ ī hac nocte? Tenebras diabolicas a cordibusveſtris excuſſimꝰ: lumē verū hauriēdū eē demōſtrauimus.Quid enī actū ē in hac nocte? Ueniēs vera fortitudo alligauit fortē vt vaſa eiꝰ domꝰ eripiat. Quid actū ē in hac nocte?Extirpata ē ſuꝑbia: introducta ē hūilitas. Quid actū eſt inhac nocte? Prīceps oīm vitioꝝ expulſus ē: fons oīꝫ bonoꝝſuſceptꝰ ē. Uidetis dilectiſſimi q̄ bōa habeatꝭ p̄parata: ⁊ exqͦ onere vl̓ ex qͥbꝰ ſarcinis pctōꝝ releuamini ab iſto qͥ vos vocat vt ſuſcipiatꝭ iugū eiꝰ ſuaue: ⁊ ſarcinā eiꝰ leuē. Deponētesitaqꝫ oꝑa tenebraꝝ: īduite vos arma lucꝭ. Quid ſit hͦ ex ꝟbisſymboli qd̓ mō accepiſtis: vob̓ expoſitū eē cognoſcit̉. Quideſt deponere oꝑa tenebraꝝ: niſi renūciare diaboli pōpis: etangelis eiꝰ? Et qͥd ē. Induite vos arma lucis: niſi credite indeū patrē oīpotētē. Prius tn̄ dilectiſſimi diſcutiamꝰ qui ſit Cvel qͥd ſit diabolꝰ vel q̄ ſint pōpe eiꝰ: qͥbꝰ renūciātes oꝑa deponimꝰ tenebraꝝ: tūc demū de deo patre oīpotēte qͥ eſt veralux qͣꝫtū ip̄e donauerit charitati veſtre dicemꝰ. Quid ē diabolus; Angelꝰ ꝑſuꝑbiā ſeꝑatus a deo: qͥ ī veritate non ſtetit: Iauctor mēdacij: a ſemetip̄o deceptꝰ: alterū decipere cōcupiuit. Iſte aduerſariꝰ: effectꝰ aduerſariꝰ hūani gn̓is: inuentormortis: ſuꝑbie inſtitutor: radix malicie: ſcelerū caput: princeps oīm vitioꝝ: ꝑſuaſor etiā turpiū cogitationū. Hic dum Oillū pͥmū hoīeꝫ a deo factūadā ſcꝫ patrē oīm noſtrū intueret̉ ij.videretqꝫ hoīem ex limoterre ad imaginē dei factū: pudicitia ornatū: tꝑantia ꝯpoſitū: charitate circūdatū: immortalltate veſtitū: emulꝰ atqꝫ inuidꝰ hͦ hoīeꝫ terrenū accepiſſe: qd̓ip̄e dū eēt angelꝰ ꝑ ſuꝑbiā cognoſcit̉ amiſiſſe: inuidit ſtatiminſatiabilis homicida: eoſqꝫ noſtros pͥmos parētes illis donis ac tātis bōis expoliauit īſuꝑ ⁊ ꝑemit. Nāqꝫ dilectiſſimicū tāta bōa hōi diabolꝰ abſtuliſſet: pudiciciā: ꝯtinētiā: charitatem: immortalitatē: eūqꝫ turpē ac nudum reddidiſſet: obſitum ſuis pannis deridens eum: ſuo domini oobſtrinxit: atqꝫ ex illo vinculo omnem prolem eius ſibimet obligauit.Turpes enim pannos ſuſcepit Adam / quando a Diabolo

Eſaie. ri.

Piō̄ cix

Nūe. xxij.

Numexvij.

Annor ꝯrionumeralisordinis ſermonū huius operisE

Aitij. x iij

Ieba xvj.Luce. iiij.

Luce. iiij

Nūe. 5

He pe diſij. pͥnceps.

Ioh̓. viij.

ECapi. ij.

Ser. iiij.

Ser. iiij.Capi. j.

Capi. j.

Mat. .xxv.

Ro. xiij.

Coloẜ. j.