Tractatus. cij. et. ciij. Capitulum. xvij. Fo. ccxxiij.

¶non in prouerbijs loquar vobis: ſed palam de patre meo annunciabo vobis. Poſſem dicere hāc de qͣ loquit̉ horā: futurū oportere ſeculū ītelligi: vbi videbimꝰ palā qd̓ beatꝰ paulij. dicit: facie ad faciē: vt quod ait: hec in prouerbijs locutꝰ ſuꝫvobis: hoc ſit quod ab eodem apoſtolo dictū eſt: videmꝰ nūcper ſpeculum in enigmate. Annunciabo autē vobis qꝛ per filium pater videbit̉: iuxta illud qd̓ alibi ait. Neqꝫ patrem qͥscognoſcet niſi filiꝰ: ⁊ cui voluerit filiꝰ reuelare. Sed iſtū ſenſum videt̉ impedire quod ſequit̉. ¶ Illo die in noīe meo petetis In futuro em̄ ſeculo cū peruenerimꝰ ad regnum vbi ſimiles ei erimꝰ qm̄ videbimus eū ſicuti eſt: quid petituri ſumus quādo ſatiabitur in nobis deſideriū noſtrū? Unde ⁊ inalio pſalmo legitur. Saciabor cū manifeſtabit̉ gl̓ia tua. Petitionāqꝫ alicuius eſt indigentie: que ibi nulla erit vbi hec ſacietas erit. Relinquitur itaqꝫ qͣꝫtum ſapere valeo/ vt intelligat̉ ieſus diſcipulos ſuos de carnalibꝰ vel animalibꝰ: ſe ſpirituales ꝓmiſiſſe facturuꝫ: qͣꝫuis nondum tales quales erimus quando ſpirituale etiā corpus habebimus. ſed qualiserat qui dicebat. Sapientiā loquimur inter ꝑfectos: ⁊ nō potui vobis loqui quaſi ſpiritalibꝰ ſed quaſi carnalibus. Et nōſpiritum huiꝰ mundi accepimꝰ: ſed ſpirituꝫ qui ex deo eſt: vtſciamꝰ que a deo donata ſunt nobis que ⁊ loquimur: nō in ſapientie humane doctis verbis: ſed docti ſpiritu ſpiritualibꝰſpiritualia cōparantes. Animalis autē homo non percipit q̄ſunt ſpiritus dei. Non itaqꝫ percipiēs que ſunt ſpiritꝰ dei homo animalis ſic audit quecūqꝫ audit de dei natura: vt aliudqͣꝫ corpus cogitare nō poſſit: quālibet ampliſſimū vel īmenſum: quālibet lucidum ac ſpecioſum corpus tamē: ideo prouerbia illi ſunt quecūqꝫ dicta ſapientie/ de incorporea īmutabiliqꝫ ſubſtantia: Nō quod ea tanqͣꝫ prouerbia deputat̉: ſꝫquia ſic cogitat quomodo qui prouerbia ſolent audire neqꝫintelligere. Cū vero ſpiritualis ceperit oīa diiudicare: ipſeaūt a nemine diiudicari: etiā ſi in hac vita adhuc velut ꝑ ſpeculum ex parte ꝑſpicit: tamen nō vllo corporis ſenſu: non vl̓la imaginaria cogitatione que capit aut fingit qualiūcunqꝫſimilitudines corporuꝫ: ſed mentis certiſſima intelligentiadeum intelligit non corpus eſſe ſed ſpiritū. Ita palam de patre annunciante filio vt eiuſdem ſubſtantie cōſpiciatur ⁊ ip̄oqui annunciat: tunc in eius nomine petūt qui petunt: quādoinſono eius nominis non aliud qͣꝫ res ipſa eſt: que hoc noīevocatur: intelligūt: nec animi vanitate vel infirmitate cōfingunt: tanqͣꝫ in alio loco patrem in alio filiū ante patrē ſtanteꝫ⁊ pro nobis rogantē: ſpacia ſua queqꝫ amboruꝫ occupantibꝰmobilibꝰ: ⁊ verbū ad eū cuius eſt verbū facere verba pro nobis: interuallo interpoſito inter os loquentis ⁊ auriculas ardientis ⁊ alia talia que ſibi animales. id eſt que carnales incordibus fabricant. Quicquid em̄ tale ſpūalibꝰ de deo cogtantibꝰ ex corpoꝝ cōſuetudine occurrit negādo atqꝫ reſpuēdo tanqͣꝫ importunas muſcas ab interioribꝰ oculis abigunt⁊ ſinceritati eiꝰ lucꝭ acquieſcūt: qua teſte ac iudicehas ip̄asimagines corporū ſuis internis aſpectibus irruentes falſasomnino eſſe conuincūt. Hi poſſunt vtcūqꝫ cogitare dominūnoſtrum ieſuꝫ xp̄m inquantū homo eſt pro nobis interpellaj. re patrē: inquantū aūt deus eſt/ nos exaudire cum patre: qd̓eum ſignificaſſe arbitror vbi ait. Et non dico vobis: qꝛ egorogabo patrē de vobis. Ad hoc quippe intuēdū quomodonō rogat patrē filius ſed ſimul exaudiunt rogantes pater ⁊ filius non niſi ſpiritualibꝰ oculis mentis aſcendit̉. ¶ Ipſe eniꝫpater inquit amat vos qꝛ vos me amaſtis Ideo amat ille qꝛnos amamꝰ an potius qꝛ ille amat ideo nos amamꝰ. Ex ep̄iiij. ſtola ſua euāgeliſta idem ipſe reſpondeat: Nos diligimꝰ inquit: qꝛ prior ipſe dilexit nos. Hinc ergo factum eſt vt diligamus: qꝛ dilecti ſumꝰ. Prorſus donuꝫ dei eſt diligere deum:qm̄ ipſe vt diligeret̉ dedit: qui non dilectus dilexit. Diſplicētes amatiſumus: vt eſſet in nobis vnde placeremꝰ. Nō eniꝫamaremꝰ filium niſi amaremus et patrem. Amat nos paterqꝛ nos amamus filium: cū a patre ⁊ filio acceperimus vt ⁊ pav. trem ⁊ filiū amemus. Diffundit em̄ charitatem in cordibusnoſtris amborū ſpiritus: per quem ſpiritum ⁊ patrem amamus ⁊ filium / ⁊ quemſpiritū amamus cū patre ⁊ filio. Amorem itaqꝫ noſtrum pium quo colimus deū fecit deus: ⁊ viditqꝛ bonū eſt. Ideo quippe amauit ipſe quod fecit. Sed in nobis non faceret quod amaret: niſi anteqͣꝫ id faceret nos amaret. Et credidiſtis inquit qꝛ a deo exiui. Exiui a patre: ⁊ ve

ni in mundū. Iterum relinquo munduꝫ: ⁊ vado ad patrem.Plane credidimus. Neqꝫ em̄ ꝓpterea debet incredibile videri: qꝛ ſic ad mundum veniens exijt a patre vt non deſereretpatrem: ⁊ ſic vadit ad patrē relicto mundo vt nō deſerat mūdum. Exijt em̄ a patre: qꝛ de patre eſt. In mundum venit: ormundo ſuum corpus oſtendit qd̓ de virgine aſſumpſit. Reliquid mundū coorali diſceſſione: perrexit ad patreꝫ hominis aſcenſione: nec munduꝫ deſeruit preſentie gubernatiōe.Tractatus. ciij.¶ Dicunt ei diſcipuli eius. Ecce nunc palaꝫ loqueris: ⁊ prouerbiū nullum dicis. Nūc ſcimꝰ qꝛſcis omnia: ⁊ non opus eſt tibi vt quis te interroget. In hoc credimus qꝛ a deo exiſti. Reſponditeis ieſus. Modo creditis? Ecce venit hora ⁊ iaꝫvenit vt diſpergamini vnuſqͥſqꝫ in ꝓpria: ⁊ meſolum relinquatis: ⁊ tamen nō ſum ſolus: qꝛ patermecum eſt. Hec locutus ſum vobis vt in me pacem habeatis: in mundo preſſuraꝫ habebitis: ſꝫconfidite: ego vici mundum.Uales erant diſcipuli chriſti quando cū eis anteIpaſſioneꝫ loquebat̉ magna cū paruis. ſed ſic oporAAtebat vt magna dicerent̉ ⁊ paruis: qꝛ nonduꝫ acceAMpto ſpirituſancto quēadmodū eū poſt eius reſurSrectionē vel ipſo inſufflante vel deſuper veniente acceperūthumana magis qͣꝫ diuina ſapiebāt: multis indicijs per totūeuangelium declaratur. vnde ⁊ hoc eſt qd̓ in iſta lectione dixerunt. Ait em̄ euāgeliſta. ¶Dicunt diſcipuli eius. Ecce nūcpalam loqueris: ⁊ prouerbiū nullum dicis. Nunc ſcimꝰ qꝛ F F:noſti omnia: ⁊ nō opus eſt tibi vt quis te interroget. In hoccredimus: qꝛ a deo exiſti. IIpſe dominꝰ paulo ante dixerat sͣ.Hec in prouerbijs locutus ſum vobis: venit hora cum iā nōin prouerbijs loquar vobis. Quomodo ergo iſti dicunt eccenunc palam loqueris: ⁊ prouerbiū nulluꝫ dicis? Nunqͥd hora iam venerat: qua non iam in prouerbijs ſe promiſerat locuturum? Prorſus quod nondum illa hora veniſſet cōtinuatio verborum eius oſtendit: que ita ſeſe habet. Hec in ꝓuerbijs inquit locutus ſum vobis. venit hora cum iam nō in prouerbijs loquar vobis: ſed palam de patre meo annūciabo vobis. Illo die innomine meo petetis. Et nō dico vobis: quiaego rogabo patrem de vobis. Ipſe em̄ pater amat vos: quiavos me amaſtis ⁊ credidiſtis: qꝛ a deo exiui. Exiui a patre⁊ veni in mundum. Iterum relinquo mundū. ⁊ vado ad patrem. Cum per hec omnia verba adhuc illam promittat horam qua nō iam in prouerbijs loquitur: ſed palā de patre annunciauit eis: in qua hora dicit eos in ſuo nomine petiturosnec ſe patrem de illis rogaturum: eo ꝙ ipſe pater amat eosquia ipſi amauerunt xp̄m ⁊ crediderunt quod a patre exierit ⁊ venerit in mundum: iterum relicturus mundū ⁊ iturusad patrem: cum ergo adhuc promittatur hora illa in qua ſine prouerbijs locuturus eſt: cur iſti dicunt: ecce nunc palamloqueris ⁊ prouerbium nullū dicis: niſi quia que ſcit ipſe nōintelligentibus eſſe prouerbia: illi vſqꝫ adeo nō intelligūt vtnec ſaltem nō ſe intelligere intelligant? Paruuli em̄ erant: etnondum ſpiritualiter dijudicabāt. que de rebus non ad cor-pus ſed ad ſpiritum pertinentibꝰ audiebant. Deniqꝫ de ipſaeorum etate adhuc ẜm interiorem homineꝫ parua ⁊ infirmaeos admonens Reſpondit eis ieſus. Modo creditis. Eccevenit hora ⁊ iā venit: vt diſpergamini vnuſquiſqꝫ in propria⁊ me ſolum relinquatis. Et non ſum ſolus: quia pater mecūeſt.Paulo ante dixerat: relinquo mundum ⁊ vado ad patrē lrnunc dicit pater mecum eſt. Quis vadit ad eum qui cum illo c. leſt? Sed hoc intelligenti eſt verbum: non intelligenti prouerbium: ſic tamen quomodo a paruulis nō intelligitur ⁊ vtcūqꝫſugitur: ⁊ eis etiam ſi non prebet quia nondum eum capiuntſolidum cibum: lacteum nō denegatalimentum. Ex hoc alimento eſt quod ſciebant eum noſſe omnia: nec opus ei eſſe vteum quis interroget. Quod quideꝫ cur dixerit: queri poteſtUidetur eniꝫ potius fuiſſe dicenduꝫ: non opꝰ eſt tibi vt quēqͣꝫ īterroges: nō vt qͥs te īterroget. Dixerūt qͥppe: ſcimꝰ qꝛ noſti oīa: ⁊ vtiqꝫ qui nouit oīa magis a neſciētibꝰ interrogariſolet vt īterrogates audiāt qd̓ volūt ab eo qͥ nouit oīa: nō ip̄e

Roma.

j. Ioh̓. i1ii.

Ro. viij.

1. Cor. ij.

Al̓. lr̄ahabet inj. Ioh̓. ii..Psͣ. cij.Psͣ .vj.

.j. Co. xii.

tracta. cij.c. in fine.

sͣ. tract. cij.

Al̓. ſcis.sͣ. tract. cij.

¶ Al̓. ſcis.

P

A