Tractatus. xciiij et xcv. Capitulum. xvj. Fo. ccxviij.

Tracrarijs. rt iiij et xcv. x.Umdn̄s ieſus predixiſſet diſcipulis ſuis perſecutiones quas paſſuri fuerant poſt eiꝰ abſceſſum ſubliunxitatqꝫ ait. Hec aūt ab initio non dixi vobisAquia vobiſcum eram. Nunc autem vado ad eumqui miſitme. Ubi primum vidēdū eſt: vtrū eis futuras nō.x. predixerit ante paſſiones. Sed alijtres euangeliſte ſatis eūiij. predixiſſe iſta demōſtrant anteqͣꝫ ventū eſſet ad cenam: quaperacta ẜm iohannem / iſta locutus eſt vbi ait. Hec autē vobis ab initio non dixi: quia vobiſcum erā. An forte hinc iſtaſoluitur queſtio: qꝛ et illi eū narrant paſſioni proximū fuiſſecū hec diceret? Nō ergo ab initio qn̄ cum illis erat: quia iamdiſceſſurus iamqꝫ ad patrem perrecturus hec dixit. Et ideoetiam ẜm illos euangeliſtas verū eſt quod hic dictū eſt: hecaūt vobis ab initio non dixi. Sed quid agimus de fide euāgelij ẜm mattheū qui hec eis a dn̄o non ſolum cū iam paſchaeſſet cū diſcipulis cenaturus imminēte paſſione: verum ⁊ abinitio denunciata eſſe cōmemorat: vbi pͥmūnominatim duodecim exprimuntur apoſtoli et ad opera diuina mittuntur?Quid ſibi ergo vult quod hic ait: hec autē vobis ab initio nōdixi quia vobiſcū eram: niſi quia ea que hic dicit de ſpūſctōꝙ ſit vēturus ad eos ⁊ teſtimoniū perhibiturus quādo malailla paſſuri ſunt. Hec ab initio eis nō dixit: qꝛ cum ipſis erat.Cōſolator ergo ille vel aduocatus: vtrūqꝫ enim interpretat̉quod eſt grece paraclytus: xp̄o abſcedente fuerat neceſſari⁊ ideo de illo non dixerat ab initio qn̄ cum illis erat: qꝛ eiuspreſentia cōſolabātur. Abſceſſurus aūt oportebat vt diceretillum eſſe venturū: per quē futurum erat vt charitate diffuſa.v. in cordibus ſuis verbū dei cum fiducia predicarent: ⁊ illo intrinſecus apud eos teſtimoniū ꝑhibēte de chriſto: ip̄i quoqꝫteſtimoniū perhiberent: neqꝫ ſcandalizarentur cū inimici iudei abſqꝫ ſynagogis facerēt eos ⁊ interficerēt arbitrātes ob-ſequium ſe preſtare deo: qm̄ charitas omnia tolerat q̄ diffundenda erat in cordibus eorū per ſpirituſſancti donū. Hinc qͦiſte totus ducitur ſenſus: qꝛ facturus eos erat martyres ſuosid eſt teſtes ſuos per ſpm̄ſanctum: vt illo in eis operāte perſecutionū quecūqꝫ aſpera tolerarēt: nec frigeſcerēt a charitatepredicandi: illo diuino igne ſuccenſi Hec ergo inquit locutſum vobis: vt cū venerit hora eorū reminiſcamini quia egodixi vobis. Hec ſcilicet locutus ſum vobis: non tantuꝫ quiapaſſuri eſtis iſta: ſed quia cū venerit paraclytus ille teſtimonium perhibebit de me: ne iſta timendo taceatis. Unde fievt etiā vos teſtimoniū ꝑhibeatis. Hec autē vobis ab initionon dixi: quia vobiſcum eram. Et ego vos conſolabar: meacorporali preſentia exhibita humanis ſenſibus veſtris quāparuuli capere poteratis. INūc autē vado ad eū qͥ me miſitet nemo (inquit) ex vobis interrogat me quo vadis. Significat ſic ſe iturū vt nullꝰ interrogaret: quod palam fieri viſuxiij corporis cernerent. Nam ſuperius interrogauerant eū quoeſſet iturus: ⁊ reſponderat eis ſe iturū quo ipſi tūc venire nōpoſſent. Nunc vero ita ſe ꝓmittit ituꝝ: vt nullus eorum quovadit interroget. Nubes enī ſuſcepit eū quando aſcendit abeis: et euntem in celū non verbis queſierūt ſed oculis deduxerunt. ¶ Sed qꝛ hec locutus ſum vobis (inquit) triſticia implebit cor veſtrū. Uidebat vtiqꝫ quid illa ſua verba in eorūcordibus agerent: ſpūalem quippe nondū interius habētesconſolationē: quam ꝑ ſpm̄ſanctum fuerāt habituri id qd̓ exterius in xp̄o videbant amittere metuebāt: ⁊ qꝛ ſe amiſſuroseſſe illū vera denunciantē dubitare non poterant: contriſtabatur humanus affectus: qꝛ carnalis deſolabatur aſpectus.Nouerat autē ille qͥd eis potius expediret: qꝛ viſus interioripſe ē vtiqꝫ melior: quo eos cōſolaturus fuerat ſpūſſctūs: nōcernentiū corporibus ingeſturus corpus hūanū: ſed ſeip̄mcredentium pectoribꝰ infuſurus. Deniqꝫ adiungit. ¶ Sꝫ egoveritatē dico vobis: expedit vobis vt ego vadā. Si enim nōabiero paraclytus nō veniet ad vos: ſi aūt abieromittā eūad vos. Tanqͣꝫ diceret. Expedit vobis vt hec formaẜui auferat̉ a vobis: caro qͥdē factū verbū habito in vobis. Sꝫ nolome carnalit̓ adhuc diligatis: et iſto lacte cōtēti ſemꝑ infāteseē cupiatis: expedit vob̓ vt ego vadā: ſi enī nō abiero: paraclytus nō veniet ad vos. Si alimēta tenera qͥbꝰ vos alui nōſubtraxero: ſolidū cibū nō eſurietis. Si carni carnaliter heſeritis: capaces ſpūs non eritis. Nam quid eſt ſi nō abiero pa-raclytus nō veniet ad vos: ſi autem abieromittā eū ad vos.Nunquid hic poſitus eum nō poterat mittere? Quis hoc di

xerit? Neqꝫ enim vbi ille erat iſte inde receſſerat: ⁊ ſic venerat a patre vt non maneret in patre. Poſtremo quomodo eūetiam hic cōſtitutus non poterat mittere queꝫ ſcimus ſupereum baptiſatū veniſſe atqꝫ manſiſſe: immo vero a quoſcimꝰeum nunqͣꝫ ſeparabilē fuiſſe? Quid eſt ergo ſi non abiero paraclytus non veniet ad vos: niſi non poteſtis capere ſpiritū:qͣꝫdiu ẜm carneꝫ perſiſtitis noſſe xp̄m? Unde ille inquit: quiiamceperat ſpm̄. Et ſi noueramus inquit ẜm carneꝫ chriſtū īſed nunc iam non nouimus Etiam ip̄am quippe carneꝫ xp̄ſnon ẜm carneꝫ nouit: qui verbū carnem factum ſpiritualiternouit. Hoc nimirū ſignificare voluit: magiſter bonꝰ dicēdoſi enimnō abiero paraclytus nō veniet ad vos: ſi aūt abieromittam eū ad vos. Chriſto autē diſcēdente corporaliter: nōſolum ſpūſſanctus: ſed et pater et filius illis affuit ſpūaliter.Nam ſi ab eis ſic abſceſſit xp̄s vt ꝓ illo nō cū illo in eis eſſetſpūſſanctus: vbi eſt eius promiſſio dicētis. ecce ego vobiſcūſum vſqꝫ ad cōſummationem ſeculi: ⁊ veniemus ad eū ego ⁊ jpater et manſionem apud eū faciemus: cū et ſpiritūſanctumita ſepromiſerit eſſe miſſurū vt cū eis eſſet in eternum. Achoc cū ex carnalibus vel animalibꝰ eſſent ſpirituales futuriprofecto ⁊ patrē et filium et ſpm̄ſanctum capacius fuerāt habituri. In nullo ergo credēdus ē eē pater ſine filio ⁊ ſpūſcto:aut ſine pr̄e et filio ſpūſſanctus: aut pater et ſpūſſanctus ſinefilio: ſed vbi eorū quilibet vnus: ibi trinitas deus vnꝰ Oportebat autem ita inſinuari trinitatē: vt qͣꝫuis nulla eſſet diuerſitas ſubſtantiarū: ſingillatim tn̄ commendaretur diſtinctioꝑſonarum: vbi eis qui recte intelligunt: nunqͣꝫ videri poteſtſeparationaturarū. Quod autem ſequitur. ¶ Et cum veneritille arguet mundum de peccato: et de iuſticia: et de iudicioDe peccato quidem quia non crediderunt in me. De iuſticiavero quia ad patrem vado ⁊ iam non videbitis me. De iudicio autem quia prīceps huius mundi iudicatus eſt Tanqͣꝫſolum ſit peccatum non credere inchriſtum: et tanqͣꝫ ipſa ſitiuſticianon videre chriſtum: ⁊ tanqͣꝫ ipſum ſit iudiciū: quodprinceps huius mūdi: hoc eſt diabolus iudicatus eſt: valdejatebroſum eſt nec iſto ſermone coartāduꝫ: ne fiat obſcuriusPreuitate: ſed alio potius qͣꝫtum dn̄s adiuuerit explicādum.Tractatus. xcv.¶ De eadem lectione.Romittens dn̄s miſſurū ſe ſpiritumſanctum: (cūvenerit (inquit) ille arguet mundum de peccatoꝘ Iet de iuſticia / er de iudicio. Quid ē hoc? Nunqͥd 3y Anam dominus chriſtus non arguit mundū de pecˡcato cum ait. Si non veniſſem ⁊ locutus eis fuiſſem peccatūnon haberent. Nunc aūt excuſationē non habent de peccatoſuo? Sed ne quis forte dicat hoc ad iudeos ꝓprie pertinere.non ad mūdum. Nonne alioloco inquit. Si de mūdo eſſetismundus quod ſuum erat diligeret? Nunquid non arguit deiuſticia vbi ait: pater iuſte mundus te nō cognouit? Nunqͥdnon arguit de iudicio vbi ſe ait ſiniſtris eſſe dicturum: ite in7ignem eternum qui paratus eſt diabolo et angelis eius? Etmulta alia reperiuntur inſancto euangelio: vbi de his chriſtus arguit mundum. Quid eſt ergo: quod tanqͣꝫ proprie tribuit h̓ ſpirituiſancto. Anforte quia chriſtus in iudeoꝝ gētetantum locutus eſt mundum non videtur arguiſſe: vt ille intelligatur argui qui audit arguentem? Spiritus autem ſanctus in diſcipulis eius toto orbe diffuſis: non vnam gentemintelligitur arguiſſe ſed mundum. Nam hoc illis ait aſcenſurus in celum. Non eſt veſtrum noſſe tempora vel momēta⁊que pater poſuit inſua poteſtate: ſed accipietis virtutem ſpirituſſancti ſuperuenientis in vos: eteritis mihi teſtes ī hieruſalem et in tota iudea: et inſamaria/ et vſqꝫ ad fines terreHoc eſt arguere mundum. Si quis audeat dicere quod perdiſcipulos chriſti arguet mundum ſpirituſſanctus: ⁊ non arguat ip̄e xp̄s? Cum clamet apl̓s. An vultis accipere experi ijmētū eius qͥ in me loquitur xp̄s? Quos itaqꝫ arguit ſpūſſan­ Ictus: arguit vtiqꝫ et chriſtus. Sed qͣꝫtum mihi videtur quia jper ſpiritum ſanctuꝫ diffundenda erat charitas in cordibuseorum que foras mittit timorem/ quo impediri poſſint ne argueremundum qui perſecutionibus fremebat auderēt: propterea dixit: ille arguet mundū: tanqͣꝫ diceret: ille diffundetin cordibus veſtris charitatē. Sic enim timore depulſo: arguendi habebitis libertatem. Sepe autem diximus inſepaE ij

E ij

Act̉. j.

Iohā. xii.

acta.xciij. a.

sͣ. tracta.xciij. a.

Roma.

Matth̓.ªMar. xiij.

C

H

A

Act. j.

sͣ. tracta.lxxxix.

Ioh̓ .xvijMat. xxv.

Aoh̓. vviiMat. xxv.

Atractalxxxix.

Iohā. xv.

ij. Cor. xiijRoma. v.j. Ioh̓. iiij.

Marrh.xxviij.Ioh̓. xiiij.

ij. Cor. v

Mat. iij.

A