Tractatus. viij.Capitulū. ij. Fo. cxl

Tractatus. viij.Iter ieſu? Reſpondete erat. Unde ſcitis? Reſpondete: hoc loquitur euangelium. Quid reſpondit matri ieſus? Reſpondete quid mihi et tibi eſt mulier: (nondum venit hora mea. IEt hoc vnde ſcitis? Reſpōdete: hoc loquit̉ euangeliū. Nullus vobis corrūpat hanc fidē: ſi vultis ſponſoſeruare caſtamvirginitatē. Si autē queritur a vobis / cur hoc matri reſponderit? dicat qui ītelligit. Qui autēnondū intelligit/ firmiſſimetamē credat ⁊ hoc reſpōdiſſe: ⁊ tn̄ matri reſpōdiſſe ieſum.Hac pietate merebit̉ etiā intelligere cur ita reſpōdit: ſi orandopulſet nō rixādo accedat ad oſtiū veritatis. Tātū caueatnedum ſe putat ſcire aut erubeſcit neſcire cur itarn̄derit: cogatur credere aut euangeliſtā fuiſſe mentitū qui ait: erat ibimater ieſu: aut ip̄m chriſtū falſa morte paſſum ꝓpter delictanoſtra et falſas cicatrices oſtendiſſe ꝓpter iuſtificationē noſtram: falſumqꝫ dixiſſe/ ſi māſeritis in verbo meo vere diſcipuli mei eſtis ⁊ cognoſcetis veritatē: ⁊ veritas liberabit vos.Si eniꝫ falſa mater: falſa caro: falſa mors: falſa vulnera paſſionis: falſe cicatrices reſurrectionis: nō veritas credētes ineum/ ſed potiꝰ falſitas liberauit. Immo vero falſitas cedatveritati: ⁊ cōfundant̉ omnes/ qͥ ꝓpterea ſe volūt videri veraces: qꝛ chriſtū volunt demōſtrare fallacē: ⁊ nolūt ſibi dici: nōvobis credimꝰ quia mētimini: cū ipſam veritatē dicant eſſementitā. Quibus tn̄ ſi dicamus: vn̄ noſtis dixiſſe xp̄m quidmihi et tibi eſt mulier: euāgelio ſe credidiſſe reſpōdent. Curergo nō credūt euāgelio dicēti / erat ibi mater ieſu: ⁊ dixit eimater eiꝰ: Aut ſi hoc mentit̉ euāgeliū: quō ei credit̉ qꝛ dixerit ieſus: qͥd mihi ⁊ tibi eſt mulier: Cur nō potius miſeri: ⁊ ꝙita nō extranee: ſed matri dn̄s reſpōderit/ fideliter credūt: etcur ita reſpōderit/ pie querūt? Multū enī intereſt inter eū qͥdicit/ volo ſcire quare xp̄s hoc matri reſpōderit: et eum qͥ dicit ſcio qd̓ hoc chriſtus nō matri reſpōderit. Aliud eſt ītelligere velle qd̓ clauſuꝫ eſt: aliud nolle credere ꝙ aꝑtū eſt. Quidicit ſcire volo cur ita xp̄s matri reſpōderit: aperire ſibi vulteuangeliū cui credit. Qui aūt dicit ſcio qd̓ hoc chriſtꝰ nō matri reſpōderit: ipſum euāgeliū arguit de mēdacio vbi creditꝙ chriſtus ita reſpōderit. Iam vero ſi placet fratres illis re-pulſis ⁊ in ſua cecitate errantibꝰ ſemꝑ: niſi humiliter ſanent̉:nos queramꝰ quare dn̄s noſter ſic matri reſpōderit. Ille ſingulariter natus de patre ſine matre: de matre ſine patre: ſinematre deꝰ: ſine patre hō: ſine matre ante tꝑa: ſine patre ī finetemporū. quod reſpōdit/ matri reſpōdit: qꝛ erat ibi mater ieſu: ⁊ dixit ei mater eius. Hoc totū euangeliū loquit̉. Illic nouimus qꝛ erat ibi mater ieſu: vbi nouimꝰ quod dixerit ei: qͥdmihi ⁊ tibi mulier/ nondū venit hora mea. Totū credamus:et quod nondū intelligimꝰ requiramus. Et primū hoc videte: ne forte quō inuenerunt manichei occaſionē ꝑfidie ſue qꝛdixit dn̄s: quid mihi ⁊ tibi eſt mulier: ſic inueniāt mathematici occaſionē fallacie: qꝛ dixit/ nondū venit hora mea. Et ſihoc ẜm mathematicos dixit/ ſacrilegiū fecimꝰ. incēdēdocodices eorū. Si autē recte fecimus ſicut apoſtolorū tēporibꝰfactū eſt nō ẜm eos dixit dn̄s nondū venit hora mea. Dicuntenī vaniloqͥ ⁊ ſeducti ſeductores. Uides qꝛ ſub fato erat xp̄squi dicit nondū venit hora mea. Quibꝰ ergoprius reſpōdēdum eſt: hereticis an mathematicis? Utriqꝫ enī a ſerpēte illo veniūt: volētes corrūpere virginitatē cordis eccleſie quāhabet in ītegra fide. Primo ſi placet eis quos ꝓpoſueramꝰquibus quidē iam ex magna parte reſpōdimus. Sed ne arbitrent̉ nos nō habere qͥd dicamꝰ de his verbis que dn̄s matri reſpōdit: vos magis aduerſus illos īſtruimꝰ. Nā illis refellendis/ puto ꝙ ſufficiāt que iaꝫ dicta ſunt. Cur gͦ ait matrifilius qͥd mihi et tibi eſt mulier nondū venit hora mea? Dn̄snoſter ieſus xp̄s et deus et hō. ẜm ꝙ deus erat matrē non habebat: ẜm ꝙ hōerat/ habebat matrē. Mater ergo carnis mater īfirmitatis quā ſuſcepit ꝓpter nos. Miraculū autē qd̓ facturus erat: ẜm diuinitatē facturꝰ erat nō ẜm īfirmitatē. ẜmquod deꝰ erat/ non ẜm id qd̓ infirmus natus erat: ſed īfirmūdei: fortiꝰ eſt hoībus. Miraculū ergo exigebat mater: at illetanqͣꝫ nō agnoſcit viſcera humana: operaturus facta diuinatanqͣꝫ dicēs. Qd̓ de me facit miraculū: nō tu genuiſti: diuinitatem meā nō genuiſti. Sed qꝛ genuiſti infirmitatē meā/ tūcte cognoſcā cum ipſa īfirmitas pēdebit in cruce. Hoc eſt enīnondū venit hora mea. Tūc enī cognouit qui vtiqꝫ ſemꝑ nouerat: ⁊ anteqͣꝫ de illanatꝰ eſſet in p̄deſtinatione nouerat matrē: et anteqͣꝫ ipſe deꝰ crearet de qua ipſe hō crearet̉ nouerat

matrē. Sed ad quandā horam in myſterio nō agnoſcit: et adquandā horā que nōdū venerat: in myſterio rurſus agnoſcit.Tunc enī agnouit quādo illud qd̓ peperit moriebat̉: nō eniꝫmoriebat̉ per qd̓ facta erat maria: ſed moriebat̉ quod factuerat ex maria. Non moriebat̉ eternitas diuinitatis: ſed moriebatur infirmitas carnis. Illud ergo reſpondit diſcernēsin fide credētiū: quis/ per quā venerat. Uenit enī per matrēfeminā deus et dn̄s celi ⁊ terre. Secundū ꝙ dn̄s mūdi: ꝙ dominus celi ⁊ terre dn̄s vtiqꝫ ⁊ marie: ẜm ꝙ creator celi et terre creator ⁊ marie. Secundū eniꝫ ꝙ dictū eſt factū ex muliere factum ſub lege: filiꝰ marie. Ipſe dn̄s marie: ipſe filiꝰ marie: ip̄e creator marie ipſe creatꝰ ex maria. Noli mirari: quiafilius ⁊ dn̄s. Sicut enī marie ita ⁊ dauid dictꝰ eſt filius: et iōdauid filiꝰ qꝛ marie filius. Audi apoſtolū aperte dicentē: qꝛfactꝰ eſt ei ex ſemine dauid ẜm carnē. Audi eū et dominū dauid: dicit hͦ ipſe dauid. Dixit dn̄s dn̄o meo: ſede ad dexterāmeā. Et ipſe ieſus hoc ꝓpoſuit iudeis: et eos inde conuicit.Quō ergo dauid et filiꝰ et dn̄s? Filius dauid ẜm carnē/ dn̄sdauid ẜm diuinitatē: ſic marie filiꝰ ẜm carnē: dn̄s marie ẜmmaieſtatē Quia ergo nō erat illa mater diuinitatis ⁊ ꝑ diuinitatē futurū erat miraculū qd̓ petebat: reſpōdit ei: qͥd mihiet tibi eſt mulier. Sed ne putes ꝙ te negē matrem: nondū venit hora mea. Ibi enī te agnoſcā: cū pēdere in cruce ceꝑit infirmitas cuiꝰ mater es. Probemꝰ ſi verū eſt. Quādo paſſuseſt dn̄s ſicut idē euāgeliſta dicit: nouerat matrē dn̄s: ⁊ qͥ nobis īſinuauit etiā in his nuptijs matrē dn̄i ipſe narrat. Eratillic circa crucē mater ieſu: ⁊ ait ieſus matri ſue. Mulier eccefilius tuus: ⁊ ad diſcipulū/ ecce mater tua. Cōmendat matrēdiſcipulo: cōmendat matrē prior matre moriturꝰ ⁊ ante matris mortē reſurrecturꝰ. Cōmendat hō homini hominē: hocpeperit maria. Illa hora iā venerat de qͣ tūc dixerat: necdūvenit hora mea. Ꝙtum arbitror frēs reſpōſum ē hereticis:mathematicis reſpōdeamus. Et ipſi vn̄ conātur ꝯuincere:qꝛ ſub fato erat ieſus? qꝛ ipſe ait (vt inquiūt) nondū venit hora mea. Si gͦ dixiſſet horā nō habeo/ excluſiſſet mathematicos: nō eſſet vnde calūniarētur. Nūc vero quia dixit nondūvenit hora mea: contra ipſius verba quid poſſumus dicere?Mirū eſt ꝙ mathematici credendo verbis chriſti/ conanturconuincere chriſtianos: qd̓ ſub hora fatali vixerit xp̄s. Credant ergo chriſto dicēti poteſtatē habeo ponēdi aīam meā: Iet poteſtatē habeo iterū ſumēdi eā. Nemo tollit eā a me ſedego pono eā a meipſo: ⁊ iteruꝫ ſumo eā: ergone iſta poteſtasſub fato eſt? Oſtēdāt hoīeꝫ qui poteſtatē habeat qn̄ moriat̉:qͣꝫdiu viuat. oīno nō oſtendūt. Credāt ergo deo dicēti: poteſtatē habeo ponēdi aīam meā et iterū ſumēdi eā: et querāt qͣre ſit dictū nōdū venit hora mea. Nec iō iam ſub fato ponātcōditorē celi creatorē atqꝫ ordinatorē ſiderū: qꝛ ſi eēt fatū deſideribꝰ: nō poterat eſſe ſub neceſſitate ſiderū cōditor ſideꝝAdde quia nō ſoluꝫ chriſtus nō habuit qd̓ appellas fatū: ſednectu aut ego aūt ille aūt quiſqꝫ hominū. Uerūtamē ſeductiſeducūt: et ꝓponūt fallacias hoībus. Tendūt ad capiēdoshoīes: ⁊ hoc in plateis. Nā qui tendūt ad capiēdas feras: vl̓in ſiluis atqꝫ in ſolitudine id agunt. Ꝙ infeliciter vani ſunthoīes: quibꝰ capiēdis in foro tendit̉. Nūmos accipiūt. cū ſehoīes hoībus vendūt. Intrāt enī ad mathematicū: vt emātſibi dn̄os quales mathematico dare placuerit: vel ſaturnuꝫvel iouē vl̓ mercuriū vel ſi qͥd aliud ſacrilegi noīs. Intrauitliber: vt nūmis datis ſeruus exiret. Immo vero nō ītraret ſiliber eſſet: ſed ītrauit quo eū dn̄s error et dn̄a cupiditas traxit. Un̄ et veritas dicit. Oīs qui facit peccatū: ſeruꝰ eſt pec­ Icati. Quare gͦ dixit: nōdū venit horamēa? Magis qꝛ ī ptātehabebat qn̄ moreret̉: nōdum videbat oportunū vt illa ptātevteret̉. Quō nos fratres (ꝟbi gr̄a) h̓ loqͥmur. Iā certa hora ēqua exeamꝰ vt celebremꝰ ſacramēta: ſi an̄ exeamꝰ qͣꝫ opus ēnōne ꝑuerſi et p̄poſteri ſumꝰ? A⁊ gͦ nō facimꝰ niſi qn̄ oportunum ē: ꝓpterea ī his agēdis cū ita loqͥmur: fatū ꝯſideramꝰ?Quid ē gͦ nōdū venit hora mea? Qn̄ ego ſcio oportune me pati: qn̄ paſſio mea vtil̓ erit nōdū venit ipſa hora/ tūc volūtatepatiar: vt vtrūqꝫ ſerues/ ⁊ nōdū venit hora mea: ⁊ ptātem habeo ponēdi aīam meā et iteꝝ ſumēdi eā. Uenerat gͦ: habēs īptāte qn̄ moreret̉. Nā ſi ante moreret̉ qͣꝫ diſcipulos elegiſſet:certe prepoſterum eſſet. Si eſſet homo qui nō haberet in poteſtate horaꝫ ſuā: poſſet an̄ mori qͣꝫ diſcipulos elegiſſet. Et ſiforte moreret̉ iam electis erudit. ſqꝫ diſcipulis: p̄ſtaretur ei

Z

Ioh̓. x.

Iohā. viij

Psͣ. cix.

Aoh̓. xix.

E