Sancfi Anguſtini. Domelia. xlvij. et. xlviij. Fo. cxxxiij

ancti Auguſtini. Homelilaboribꝰ iuſſit dari: de īiuſtis ꝟo rapinis ꝓhibuit dari. Sedcū iudicare ceperit deꝰ: dicturi ſūt hi qͥ de fraudibꝰ viuūt: ⁊.xxv. de ſpolijs miſeroꝝ elemoſynā faciūt. Dn̄e p̄cepta tua ẜuabamus: ⁊ in noīe tuo miẜicordias fecimꝰ: pauꝑes pauimꝰ: nudos operuimꝰ: et ꝑegrinos hoſpitio recepimꝰ. Quibꝰ dicturus eſt deꝰ. Qd̓ dediſtis dicitꝭ: qd̓ rapuiſtꝭ nō dicitꝭ. Quospauiſtis mēoramini: qͣre nō recordamini qͦs necaſtꝭ? Quosoperuiſtis gaudēt: qͦs expoliaſtis plāgūt. Quos hoſpitio recepiſtis retinetis: ⁊ obliti eſtis qͣꝫtos de ſuis habitaculis expuliſtis. Egomiẜicordiā fieri iuſſi: fraudes ⁊ rapinas exeroceri nō mādaui. Unꝰ replet̉ panibꝰ quē de rapinis ſatiaſti: ⁊bn̄dicet dn̄s nō te: ſed eū quē necaſti. Ille miſer necatꝰ ingemuit: ⁊ exaudiuit gemitū eiꝰ qͥ vidit qd̓ feceris ei. De maloacqͥris ⁊ gaudes: rapis ⁊ letaris. pauper rogat ⁊ cōtriſtaris:prandiū paras: ⁊ tales ad tuū prādiū vocas: qͥ tibi vicē repēdant. Ornas cōuiuiū ne qͥd deſit: ⁊ cū amicis tuis epularis:et an̄ ianuā tuā rogantē pauperē nō audis. Tu diuerſis bonis repleris: ⁊ egēti nō miſereris. Multis epulis diſtētus: ⁊multo vino madidꝰ: pauperē rogantē cōtēnis. Oblitꝰ es dib. ctum ꝓphete dicētis. Qui (inqͥt) auerterit aurē ſuā ab egenō: ⁊ ipſe īuocabit dn̄m et nō exaudiet eū. Inclina aurē tuā:audi egētis vocē ⁊ fame pereūtis: vt ⁊ tuā vocē deꝰ exaudiattribulātis. Da: de qͦ dederit tibi deꝰ. Ipſe te diuitē fecit:ideo redde illi qd̓ ſuū eſt. Ipſe ſe dicit accipere qd̓ pauꝑibdat̉: ſibi collatū cōclamat: qd̓ in corde pauꝑis fuerit ſemina.xvj. tū. Sicut in euāgelio dic̄. Facite vobis amicos de māmonainiqͥtatis: qͥ recipiāt vos in eterna tabernacula. Ecce habesxp̄iane eternū tabernaculū: ſi dederis pauperibꝰ victū. Siqͥd das: illuctrāſmittꝭ: tibi in futuro repones nō vnde carnaliter ſatureris: ſꝫ vnde ſpiritaliter glorieris: nō vnde ventrēe. iiij repleas: ſꝫ vnde flāmas extīguas: qꝛ ſcriptū eſt. Elemoſynaa morte liberat: ⁊ nō patit̉ hoīem ire in tenebras. Miſericordia eſt fr̄es q̄ irā dei auertit: et pctā dimittit: ignes futuros.iijextinguit. Sicut ſalomon dicit. Sicut aqͣ extinguit ignē: ſicelemoſyna reſiſtit pctīs. Dagͦ egēti: cōfer nō habēti: ſuccurre fame pereūti. Crudele eſt vt de qͦ habes: nō des ei quē ſcisnō hr̄e. Graue eſt vt de tua abūdātia nō ſuſtētes egētꝭ inopiam. Un̄ ſemꝑ flagellamur in frugibꝰ: qꝛ bn̄ egētibꝰ nō facimus. Reueraſi cōſideres hō vnde dāna: vn̄ ꝑicula: vn̄ calūnie: niſi de ſterilitate nr̄a. Tu nō das indigēti qd̓ potes: qd̓te nō gͣuat: venit vna calūnia: ⁊ ꝑdes qd̓ non habes. Uentrepleno ābulas: ⁊ vacuū pauperis ventrē nō ꝯſideras. Bn̄ eſttibi de bonis dei: nihil indiges: honeſtis veſtibꝰ vteris: ⁊ nudū ⁊ tremētē frigore nō veſtis. Si tibi dicat deꝰ. TeipſumE ego feci: qd̓ viuis meū eſt: qd̓ habes ego dedi: et ingratꝰ es:aufero que dedi: nego qd̓ donaui: dimittote quē feci: et ſineme viue ſi potes? Plus tibi dedi: vt haberes vnde pauperidares. Pauperi nō dedi ob hoc vt te ꝓbarē: nō qꝛ ambobꝰnō habui vnde darē: ſꝫ ꝑ pauperē volui te ꝓbare. Ego ſumqͥ diuitē ⁊ pauperē feci: p̄rogatorē te ꝯſtitui in bonis meio.Fac miẜicordiā: qꝛ nihil ꝑdes: ⁊ me qͥ tibi dedi nō offendesDa qͥd dubitas? Qꝛ ſi dederis: egoplura dabo. Quid tibi ſoli vēdicas: qd̓ ambobus dedi? Quare tu ſolus comedis: qd̓ambobꝰ creaui? Quaſi tuo labori hoc aſſignas: aut tuū eſſeputas? Aufero auxiliū meū: habe laborē tuū: aufero miſeri-cordiā meā: et tūc apparebit miſeria tua. Ad hec qͥd dicturꝰes miſer? Miſer es qͥ miſeros nō vides: et eris ſolꝰ. Beſtijset pecoribꝰ: aīalibꝰ: auibꝰ: ſerpētibꝰ: cōis eſt cibus: ⁊ tu hoīnegas victū? Sed credo: ne dādo finias: nō p̄rogādo deficias. Qui hec ꝯſideras: finē vite tue nō cōſideras? Et ſi pecunia nō finit̉: vita tn̄ finit̉: ⁊ qn̄ nō ſperas ad te venitur. Sic nōcōſiderauit ille diues qͥ in abūdātia torquebat̉: ⁊ qͣſi inopia.xij. q̄rebat̉. Quid faciā (inqͥt) qꝛ nō habeo vbi fructꝰ meos congregem? Et audiuit vocē dn̄i dicētis. Stulte: aīa tua auferet̉ a te hac nocte: q̄ p̄paraſti cuiꝰ erūt? O vanitas huiꝰ diuitis: neſcit ſi viuat: ⁊ de fructibꝰ cogitat: nocte moriturus fabricare diſponit. Ecce audiſti ⁊ tu xp̄iane quid timeas. Facmiſericordiā. Quid dubitas? Nō te deſerit: qͥ te p̄rogatorēcōſtituit. Ipſiꝰ eſt enī vox in euāgelio arguētis incredulosj.et dicētis. Cōſiderate volatilia celi qm̄ nō ſemināt neqꝫ metunt: quibꝰ nō ſunt cellaria: ⁊ pater veſter celeſtis paſcit illaSi quecūqꝫ habes tua eſſe dicis: ſi potes cōſtitue ꝓpter fures in domo tua vigiles: fode foueas: abſcōde diuitias: factibi loculos et arcas vbi reponas: cōtra dei voluntatē teneꝫ

ia. xlvii. et. xiviij. Fo. cxxjhabe: viue ſi potes: Ergo fratres faciamꝰ miſericordiā: paſcamꝰ eſuriētes: nudos operiamꝰ: peregrinos hoſpitio recipiamꝰ. Bn̄ ergo faciētes nō deficiamus: vt tempore ſuo metamus vitam eternā in ſecula ſeculorum. Amen.¶ De eo qd̓ dn̄s ait in euāgelio. Hominis cuiuſdā diuitis vberes attulit poſſeſſio fructꝰ: et cogitauit apud ſe dicens. Quid faciā qm̄ nō habeoquo colligā fructus meos ⁊cͣ. Homelia. xlviij.Ominis cuiuſdā diuitis vberes attulit poſſeſſiofructꝰ ⁊ cogitauit apud ſe dicens. Quid faciā qm̄Inō habeo quo colligā fructꝰ meos? Et dixit. HecIMꝘ A faciā. Deſtruā apothecas meas et horrea: ⁊ maiora edificabo. Illuc cōgregabo fructus meos: ⁊ dicā aīe meeHabes multa bona repoſita: gaude et iocūdare. Dixit autēilli deꝰ. Stulte: hac nocte expoſcit̉ a te aīa tua: ea q̄ cōgregaſti cuiꝰ erūt? Ocecitas auari fr̄es dilectiſſimi: vna nox ei ſuperabat: ⁊ de multorū annorū vita ſatagebat. Gaudebat qꝛmultū ſibi naſcendū videbat: ⁊ nō ſciebat: qꝛ nihil ſecū tollebat: ſed hic oīa dimittebat. Nox ei vitā fugabat ⁊ de craſtino cogitabat: qd̓ in alijs ſpectabat: in ſe nō ſperabat: vtiqꝫ viderat ⁊ ille moriētes: viderat poſſidētes: viderat neminē ſecum tollere terrā. Quāti ſunt ⁊ mō qͥ dicūt: tm̄ habeo: tātū facio: tm̄ valeo. Quibꝰ reſpōdēdum eſt. Stulte: hac nocte aīatua aufert̉ a te: q̄ cōgregaſti cuiꝰ erūt? Letat̉ diues ſtultus:nocte moriturus. Quātūcūqꝫ cupiditas radices ſuas vbiqꝫdiſtētet: qͣꝫtūcūqꝫ rapiat: neceſſe eſt in vna hora totū dimittat. Sed dicturꝰ es: habeofilifilios qͥbus laborē: habeo qͥbꝰ ꝓſpiciā: habeo qͥbus curā maximā gerā. Quā curā geris filiorū: vt eos obruas lachrymis miſerorū? Nō eſt hͦ filios amare: ſed potius necare. Neſcis qꝛ arbor in fruge dinoſcit̉? Neſcis qꝛ qd̓ inradice celat̉: in ramis declarat̉: et qd̓ latet in folijs: eniteſcit in pomo? Nolo te talē patrē ſentiāt filij tui: nōlo ſic ꝓuideas vt magis inuideas. Oquāti pauꝑes naſcuntet poſtmodū diuites efficiūtur: quāti quibꝰ magna hereditas dimittit̉ / ⁊ poſtmodū ad penuriā redigūtur. Si gͦ dei eſtpauperē facere: dei eſt ⁊ ditare. Cur ꝓuidus filioꝝ exiſtis?Cur rapis: qͥ poſt te ne forte maneant neſcis: et tibi ꝑpetuapenā nutris: ⁊ filijs tuis dolorē dimittis? Dicit enī ſapiētiſſimꝰ ſalomon. Qui cōgregat aliena: relinqͥt filijs dolorē. Et Irurſum d̓r in pſalmis. Uerū tn̄ in imagine ꝑtranſit hō: vane xcōturbat̉: theſaurizat ⁊ neſcit cui cōgregat ea. Quid theſairizas auare qd̓ neſcis? Quid auri argētiqꝫ pōdere delectarꝭet condis? Quid imaginē regis ſculptā ſeruas inſolidis: etimaginē conditoris in hoībꝰ deteſtaris? Redde (dictū eſt) Lceſari q̄ ſunt ceſaris: ⁊ deo q̄ ſunt dei. Maiores nr̄i ideo co¬xpijs oībus abūdabāt: qꝛ deo decimas dabāt: ⁊ ceſari cēſum nreddebāt. Modo autē qꝛ diſceſſit deuotio dei: acceſſit indictio fiſci. Noluimꝰ partiri cū deo decimas: modo autē totūtollit̉. Hoc tollit fiſcus: qd̓ non accipit xp̄s. Hoc magis daqd̓ pauperibꝰ nō erogat̉. Noli (inqͥt ſalomon) parcere theſauris tuis. Tribuēde ſūt elemoſyne ꝓ modo ⁊ qͣꝫtitate: ſitſcriptū. Prout habueris fili: fac elemoſynā. Si exiguū ha­ Abueris: ex ipſo exiguo cōmunica eſuriēti. Abſcōde elemoſinam in ſinu pauperꝭ: ⁊ hec ꝓ te exorabit ad dn̄m. Sed dixiſti: habeo qͥbus dimittā. Pone qꝛ habebūt filij qͥbus dimitis. Tunihil habebis: qꝛ nihil ante te miſiſti. De filijs curāgeſſiſti: tibi aūt nō ꝓfuiſti. Ecce peregrini poſt te trāſierūtet iſti filij: ſine cauſa cucurriſti: cū apl̓s dicat. Nihil intuli­ .mus in hūc mūdū: verū nec auferre qͥd poſſumus: qꝛ dn̄i eſtterra ⁊ plenitudo eiꝰ. Audis. Surſum corda: ⁊ curas dicereHabemꝰ ad dn̄m. Si aliqͥd illuc miſiſti: habes qd̓ ibi q̄rasSi nihil miſiſti ſurſum: nō habes qd̓ ibi q̄ras. In terra vbipoſuiſti: ibi q̄re. Qꝛ ſcriptū eſt. Ubi eſt theſaurꝰ tuus: ibi eſtet cor tuū. Et deus tibi audi qͥd dicat. Quid? Uis fenerari:vis minꝰ dare/ ⁊ plus acciꝑe. Ecce mihi da dicit dn̄s. Egoaccipio minꝰ: et dabo plus. Quē q̄ris vndecreſcat pecuniaꝫHoīem q̄ris qͥ qn̄ accipit gaudet: qn̄ reddit plāgit. Ut accipiat precat̉: ne reddat calumniat̉. Da qͥdē homini: ⁊ noli reuertere faciē tuam ab eo qui mutuo petit: ſed accipe quātūdediſti: nā ⁊ beneficiū perdidiſti. Et ſi hocipſum qd̓ daturꝰes exigatur: forte ad manum nō habet vnde reddere poſſit:pertuliſti petentem: expecta non habentem. Noli clamareet dicere. Nunquid fenus quero? Tantum peto qͣꝫtū dedi:

Mat. vj.

Luce xij.

Mat. xxv

Luce. xvi

Tohie lii

ꝓuerb̓. vxi

Ecc̄i. iij.

Cahie ſi

C

Mat. xxij..xvj. q. vij.maiores.

Tobie. iiij

Pſam̄.xxxviij.

Gal̓. vj.

j. Tim̄. vj.

Luce. xij.

Mat. vj.

Avbi ſupra.

Mat. xxx

B

T8