Homelia. xlii. Fo. cxxxj.Sancti Auguſtini.

uantur: et felices hinc erūt. Sed nō ipſa eſt cā penitētie. Quinōdū accepit baptiſmū: nōdū violauit ſacramētū. Qui autēviolauit ſacramentū male et ꝑdite viuēdo: ⁊ ideo remotꝰ eſtab altari: ne iudiciū ſibi māducet etbibat: mutet vitā: corrixI.gat ſe ⁊ recōciliet̉. Cū viuit: dū ſanus eſt: expectet etiā tūc reconciliari qn̄ incipit mori. Experti ſumꝰ multos expiraſſe:expectātes reconciliari. Deinde etiā dico in cōſpectu dei timori veſtro: timorē meū. Qui autē nō timet: timentē me conStēnet: ſed malo ſuo. Audi ergo. Certꝰ ſum qꝛ hō baptizatꝰ ſivitā nō audeo dicere ſine peccato: quis enī ſine peccato: ſedvi tā ſine crimīe duxerit: et alia peccata habuerit q̄ quotidiedimittūtur in or̄one dicenti. Dimitte nobis debita nr̄a: ſicutvj.et nos dimittimꝰ debitoribꝰ noſtris: quādo diē finierit: vitānon finit: ſed trāſit de vita in vitā: de laborioſa ad quietā: demiſera ad beatā: ſiue iſta volūtate ſua currat ad baptiſmū: ſiue periculo cōſtitutꝰ baptizet̉ et exeat de hac vita: ad deū vadit: ad requiē vadit. Baptizatꝰ autē deſertor et violator tātimyſterij: ſi agat penitētiā ex toto corde: ſi agat penitētiā vbideus videt qͥ vidit cor dauid: qn̄ increpatus eſt a ꝓpheta etg. xij grauiter īcrepatꝰ poſt cōminationes dei terribiles exclamauit dicens. Peccaui: ⁊ mox audiuit. Dn̄s abſtulit pctm̄ tuū.Tantū valent tres ſyllabe. Tres ſyllabe ſunt: peccaui: ſed inhis tribus ſyllabis: flāma ſacrificij coraꝫ dn̄o aſcēdit in celū.. diſ. Ergo qͥ egerit veraciter penitētiā: ⁊ ſolutꝰ fuerit a ligamētoege­ quo erat obſtrictꝰ: ⁊ a chriſti corꝑe non ſeparatꝰ: et bene poſtpenitentiā vixerit: ſicut ante penitētiā viuere debuit: poſt recōciliationē quandocūqꝫ defuntꝰ fuerit: ad deū vadit: ad requiē vadit: regno dei nō priuabit̉: a populo diaboli ſeꝑabit̉.e. diſ. Si quis autē poſitꝰ in vltima neceſſitate egritudinis ſue: voquis. luerit accipere penitētiā ⁊ accipit: ⁊ mox recōciliabit̉: ⁊ hincvadit: fateor vobis nō illi negamꝰ qd̓ petit: ſed nō p̄ſumimꝰqꝛ bn̄ hīc exit. Nō preſumo: nō vos fallo: nō p̄ſumo. Fidelisbene viuēs: ſecurꝰ hinc exit. Baptizatꝰ ad horā: ſecurꝰ hincexit. Agēs penitētiā et recōciliatꝰ cū ſanus ē et poſtea bn̄ viuens: ſecurꝰ hinc exit. Agēs pnīam ad vltimū ⁊ recōciliatꝰ:ſi ſecurꝰ hinc exit ego nō ſum ſecurꝰ. Unde ſecurꝰ ſum dico:et doſecuritateꝫ: vnde nō ſum ſecurꝰ: pnīam dare poſſum: ſecuritatē dare nō poſſum. Sed dicat aliqͥs: bone ſacerdos tuneſcire ⁊ nullā ſecuritatē nobis dare poſſe dicis: ſi ille ſaluatur et xp̄m audire meret̉ cui moriēti penitētia dat̉: qui dū viExit dū ſanus fuit impenitēs fuit. Inſtrue ergo nos rogo quōbene viuere poſt penitentiā debeamꝰ. Dico abſtinete vos abebrietate: a ꝯcupiſcētia: a furto: et maliloquio: ab īmoderatoriſu: a verbo ocioſo vn̄ reddituri ſūt hoīes rationē ī die iudicij. Ecce qͣꝫ leuia dixi. Omnia tn̄ grauia ⁊ peſtifera Et alid̓dico. Non ſolū poſt penitētiā ab iſtis vitijs ſe hō ſeruare debet: ſed ⁊ ante penitētiā dū ſanꝰ eſt: qꝛ ſi ad vltimū vite ſteterit: neſcit ſi ipſaꝫ penitētiā acciꝑe ac deo ⁊ ſacerdoti peccataſua cōfiteri poterit. Ecce qͣre dixi qꝛ ⁊ ante penitētiā bn̄ viuēdum eſt: et poſt pnīam meliꝰ. Qd̓ dico attēdite. Debeo illudplaniꝰ exponere: ne me aliqͥs male intellexiſſe ītelligat. Nunquid dico dānabit̉? Nō dico. Sed dico etiā liberabit̉? Non.Et qͥd dicis mihi? Neſcio. Non p̄ſumo: non ꝓmitto: neſcio.Uis te de dubio liberare: vis qd̓ īcertū eſt euadere. Age penitentiā dūſanus es. Si enī agis verā penitentiā dū ſanꝰ es:et īuenerit te nouiſſimꝰ dies: curre vt recōcilieris: ſi ſic agisſecurus es. Quare ſecurus es? Quia egiſti pnīam eo tꝑe qͦ etpeccare potuiſti. Si autē vis agere pnīam ipſam tūc qn̄ peccare nō potes: peccatate dimiſerūt: nō tu illa. Sed vn̄ ſcis inquis ne forte deus dimittat mihi? Uerū dicis. Un̄? Neſcio.Illud ſcio: h̓ neſcio. Naꝫ ideo tibi do pnīam: qꝛ neſcio. Nā ſiſcirē tibi nihil ꝓdeſſe: nō tibi darē. Itē ſi ſcirē nō tibi ꝓdeſſenō te admonere: nō te terrerē. Due res ſunt: aut ignoſcit̉ tibi:aut nō ignoſcitur. Quid horum tibi futuruꝫ ſit neſcio. Ergotene certum: dimitte in certum.¶ De commēdatione orationis dominice et eiꝰexpoſitione. Homelia. xlij.AIymbolū reddidiſtis: qͦ breuiter cōprehēſa cōtineStur fides. Iā vt antea dixi vobis qd̓ ait apl̓s pau-M Ilus. Quō īuocabūt in quē nō crediderūt? Quia etg6Ago quō credat̉ in deū ⁊ accepiſtis ⁊ tenuiſtis ⁊ credidiſtis: accipite hodie quō īuocat̉ deꝰ. Ipſe filiꝰ ſicut audiſtis cū euāgeliū legeret̉ docuit diſcipulos ſuos ⁊ fideles hāc

Iomēlia. xlij. Fo. cxxxj.3orationē. Spem habemꝰ obtinēde cauſe nr̄e: qn̄ talis iuriſperitus nobis preces dictauit: ſicut cōfeſſi eſtis: qͥ ſedet ad dexterā patris: ipſe eſt aduocatꝰ noſter: qͥ vēturus eſt iudex noſter. Inde enī vēturus eſt iudicare viuos ⁊ mortuos. Tenete ergo ⁊ hāc orationē quā reddituri eſtis ad octo dies. Quicunqꝫ autē veſtrū non bn̄ ſymbolū reddiderūt: habēt ſpactū:teneāt: quia die ſabbati audiētibꝰ oībus qͥ aderūt redditurieſtis die ſabbati nouiſſimo: quo die baptizādi eſtis. Ad octoautē dies ab hodierno die reddituri eſtis hāc orationeꝫ quāhodie accepiſtis. Cuiꝰ caput eſt. Pater noſter qͥ es incelis.Inuenimꝰ patrē in celis: attēdamꝰ quēadmodū viuamꝰ in īterris. Sic enī dꝫ viuere qͥ inuenit talē patrē: vt dignꝰ ſit ve­ d̓nire ad eiꝰ hereditatē. Dicimꝰ autē cōiter. Pater nr̄. Quātadignatio: hͦ dicit imꝑator: hoc dicit mēdicus: hͦ dicit ſeruꝰ:hoc dicit dn̄s eius. Simul dicūt. Pater noſter qͥ es in celis.Intelligūt gͦ ſe eſſe fratres: qn̄ vnū habent patrē. Sed nō dedignet̉ fratrē habere ſeruū ſuū dn̄s eiꝰ: que fratrē voluit habere dn̄s chriſtꝰ. Sanctificet̉ nomē tuū. Dicimꝰ. Adueniatregnū tuū Sanctificatio noīs dei eſt: qͣ efficimur nos ſancti.Nā nomē eius ſemꝑ eſt ſanctū. Optamꝰ etiā venire regnumeiꝰ: veniet: et ſi nolumꝰ. Sed optare et orare vt veniat regnūeius: nihil eſt aliud qͣꝫ optare ab illo vt dignos nos faciat regno ſuo: ne forte (qd̓ abſit) veniat: et nō nobis veniat. Multenī non eſt venturū: quod tn̄ venturū eſt. Eis enī vēturū eſt:quibꝰ dicit̉. Uenite bn̄dicti patris mei ꝑcipite regnū qd̓ vo-bis paratū eſt ab origine mūdi. Illis non veniet quibꝰ dicit̉Diſcedite ame maledicti ī ignē eternū. Cū vero dicimꝰ. Adueniat regnū tuū: oramꝰ vt nobis veniat. Quid eſt vt nobisveniat? Ut bonos nos inueniat. Hoc gͦ oramꝰ vt bonos nosfaciat. Tūc enī nobis veniet regnū eiꝰ. Addimꝰ. Fiat volūtas tua: ſicut in celo ⁊ interra. Seruiūt tibi angeli ī celo: nosſeruiamꝰ tibi ī terra. Nō te offendūt angeli ī celo: nō te offendamus in terra. Quō illi faciūt volūtatē tuā: ſic faciamus etnos. Et hic qͥd oremꝰ: niſi vt boni ſimus? Quādo enī facimꝰvolūtatē dei: nā ipſe ſine dubio facit ſuā: tunc eiꝰ volūtas eſtin nobis. Et aliter bn̄ ītelligimꝰ. Fiat volūtas tua ſicut in celo: ita ⁊ in terra. Accipimꝰ preceptū dei: ⁊ placeat nobis: placeat mēti noſtre. Cōdelector enī legi dei ẜm īteriorē hoīem: Ftunc fit volūtas eiꝰ in celo. Celo enī comparat̉ ſpiritꝰ noſter:terre autē caro noſtra. Quid ē ergo. Fiat volūtas tua ſicut incelo ita ⁊ interra? Ut quō mēti noſtre placet tua iuſſio: ſic eiconſentiat caro noſtra: ⁊ tollat̉ rixa illa de medio q̄ deſcribit̉ab apoſtolo. Caro enī cōcupiſcit aduerſus: ſpirituꝫ: ſpiritus Gautē aduerſus carnē. Quādo contra carnē ꝯcupiſcit ſpiritꝰ:iam facta eſt volūtas eiꝰ in celo. Quādo cōtra ſpiritū non cōcupiſcit caro: iā facta eſt volūtas eiꝰ interra. Erit hec plenacōcordia quādo ipſe voluerit: ſit moda pugna vt poſſit eē victoria. Etiā ſic bene ītelligi pōt. Fiat volūtas tua ſicut in celo ita in terra: vt celū ponamus eccleſiā: quia portat deū: terram autē infideles quibꝰ dictū eſt. Terra es et in terrā ibis. GQuādo ergo oramus pro īimicis noſtris: inimicis eccleſie:inimicis nomini chriſtiano: h̓ oramus vt fiat volūtas eius ſicut in celo ita et interra .i. ſicut in tuis fidelibus: ſic et intuisblaſphematoribꝰ: vt omnes celū fiant. Sequitur. Panē noſtrum qͦtidianū da nobis hodie. Pōt ſimpliciter accipi orationē iſtaꝫ fundere nos ꝓ victu qͦtidiano vt abūdet nobis: ⁊ſi nō abundet nobis: nō deſit nobis. Quotidianū autē dixit:qͣꝫdiu hodie vocat̉ quotidie viuimꝰ: quotidie ſurgimꝰ: quotidie ſaturamur: quotidie eſurimus. Det nobis qͦtidianū panem. Quare nō dixit et tegumētū? Uictus enī noſter in ciboeſt ⁊ in potu: tegumentū in veſtitu ⁊ tectu. Nihil hōplus deſideret. Qn̄ quidē dicit apl̓s. Nihil intulimꝰ in hūc mundū: j.ſed nec auferre qͥd poſſumꝰ. Uictum ⁊ tegumentū habētes:his cōtēti ſimus. Pereat auaricia ⁊ diues eſt natura. Ergoſi ad qͦtidianū victū pertinet: qꝛ ⁊ hoc bn̄ ītelligit̉ qd̓ dicimꝰ.Panē noſtrū quotidi anū da nobis hodie: nō miremur ſi nominato pane cetera neceſſaria intelligant̉. Quō? Quādo io­ Eſeph īuitauit fratres ſuos: hoīes inqͥt illi hodie mecū māducabunt panē. Quare panē ſolū māducaturi erāt? Sed a ſolopane ītellecta ſunt cetera. Sic qn̄ rogamꝰ panē quotidianū:quicqͥd nobis ꝓpter carnē noſtrā interris neceſſariū eſt poſtulamus. Sed qͥd ait dn̄s ieſus? Querite primū regnū dei ⁊iuſticiā eius: ⁊ hec oīa apponent̉ vobis: intelligit̉ hoc etiamvalde bn̄. Panē noſtrū quotidianū da nobis hodie: eūchar iij

r iij

¶ Cor. vi

M. vi.

Nom̄. x.

un̄. r

lj. Reg. xij.

Depe. diſ.vij. qͥ ege-

CDe pe. diſ.vij. ſiquis.

E

B

L

Gal̓. v.

Gen̄. iij.

Rom̄. vij

Mat. vj.De verbisdn̄i. Ser.xxviij.

Mat .xxv.

Gen̄. xliij.

Tim̄. vj.

B

C