ancti Auguſtini. Homelia. xl. et. xlj.X

Sancti Auguſtini.autē nō dimittimus: dimitti nobis peccata nō putemus: nenos ipſos fallamꝰ. Homo ſe nō fallat: deus nō fallit. Humanum eſt iraſci: ⁊ vtinā ne hoc poſſemꝰ. Humanū eſt iraſci: ſednō debet iracūdia nr̄a natos ſurculos diuerſis ſuſpitionibꝰirrigare: ⁊ ad trabē odij ꝑuenire. Aliud ē enī ira: aliud odiū.Sepe etiā pater iraſcit̉ filio: ſed nō odit filiū: iraſcit̉ vt corrigat. Si ꝓpterea iraſcit̉ vt corrigat: amādo iraſcit̉. Proptej. rea dictū eſt. Feſtucā in oculis fratris tui vides: trabē autēin oculo tuo nō vides. Culpas in alios irā: ⁊ tenes odiū in teipſo. In cōparatione odij: ira feſtuca eſt. Sed feſtucaꝫ ſi nutrias: trabes erit. Si euellas ⁊ ꝓijcias: nihil erit. Si aduertiſtis: beati iohānis epl̓a cū legeret̉: debuit nos terrere ſentētia. Ait enī. Tenebre tranſierūt: lux vero iā lucet. Deinde ſecutus adiūxit. Qui dicit ſe in lumine eſſe ⁊ fratrē ſuū odit: intenebris ē vſqꝫ adhuc. Sꝫ forte tales tenebras putet eſſe hōquales patiunt̉ ī carceribꝰ incluſi. Utinā tales eēt: tn̄ in talibus nemo vult eſſe. In his autē carcerū tenebris: pn̄t īcludi ⁊ innocētes. In talibꝰ enī tenebris: incluſi ſunt martyres.Tenebre circūquaqꝫ fundebātur: et lux fulgebat in cordibꝰeorū. In illis tenebris oculis non videbāt: ſed amore fraternitatis deū videbāt. Uultis ſcire qͣles ſunt iſte tenebre: de qͥij. bus dictū eſt. Qui odit fratreꝫ ſuū in tenebris ē. Et alio locodicit. Qui odit fratrē ſuū homicida ē. Qui odit fratrē ambulat: exit: ītrat: ꝓcedit: nullis catenis oneratꝰ: nullo carcere īcluſus: reatu tn̄ ligatꝰ ē. Noli illū putare ſine carcere eē. Carbis cer eiꝰ coreiꝰ ē. Cū audis. Qui odit fratrē ſuū in tenebris eſter. vſqꝫ adhuc: ne forte contēnas tales tenebras: adiūgit dicēs.Qui odit fratrē ſuū homicida ē. Odis fratrē ⁊ ſecurꝰ ambulas: ⁊ concordare nō vis: nō agnoſcis qͣre ſpaciū tibi dederitdeꝰ. Ecce iā homicida es: et adhuc viuis. Si dn̄m iratū haberes: cū odio fratris ſubito rapereris. Parcit tibi deꝰ: parce tu tibi: cōcorda cū fratre tuo: aut forte tu vis ⁊ ille nō vult.Dic ſecurꝰ. Dimitte nobis debita nr̄a: ſicut ⁊ nos dimittimꝰdebitoribꝰ nr̄is. Forte peccaſti in illo: vis cū illo cōcordare:vis ei dicere: frater ignoſce mihi qd̓ peccaui ī te: ille nō vultignoſcere: nō vult dimittere debitū. Qd̓ ei debes nō vult tibidimittere: ipſe obſeruet qn̄ hꝫ orare: qn̄ vēturus eſt qͥ tibi noluit dimittere qd̓ in eū forte peccaſti: qn̄ vēturus ē ad or̄onēj. qͥd facturꝰ eſt: Dicit. Pater noſter qͥ es in celis. Dicat: accedat. Sāctificet̉ nomē tuū. Adhuc dic̄. Adueniat regnū tuū.Seq̄re. Fiat volūtas tua ſicut ī celo ⁊ in terra. Adhuc ambula. Panē noſtrū qͦtidianū da nobis hodie. Dixiſti: qd̓ ſequit̉vide: ne forte velis iā trāſcēdere ⁊ alid̓ dare. Nō eſt qͦ trāſirepoſſis: ibi teneberꝭ. Dic̄ gͦ ⁊ verū dic: aut ſi nullū pctm̄ habesvn̄ dicas. Dimitte nob̓ debita nr̄a? Noli dicere. Et vbi eſt illud qd̓ apl̓s dixit. Si dixerimꝰ qꝛ pctm̄ non habemꝰ: nos ip-ſos decipimꝰ: ⁊ veritas in nobis nō eſt. Si aūt mordet ꝯſciētia fragilitatis ⁊ in ſeculo vbiqꝫ abūdāt iniqͥtates. Dic ergo:dimitte nobis debita nr̄a. Sꝫ qd̓ ſequit̉ vide. Noluiſti enī dimittere pctm̄ fratri tuo: ⁊ dicturꝰ es. Sicut ⁊ nos dimittimꝰdebitoribꝰ nr̄is. An nō es dicturꝰ? Si nō es dicturꝰ: nihil esaccepturꝰ: ſi falſum es dicturꝰ. Ergo dic ⁊ veꝝ dic. Quō dicturus es veꝝ: qꝛ fratri tuo noluiſti laxare pctm̄? Illū admonui: mō conſulo. Oquiſqͥs es ſi tn̄ es: qꝛ dixiſti fratri tuo. Dimitte mihi qd̓ ī te peccaui. Si dixiſti ex toto corde tuo: ſi vera hūilitate nō ficta charitate: quō deꝰ videt in corde: vn̄ dixiſti: ſꝫ ille noluit tibi dimittere: noli eē ſollicitꝰ. Serui eſtisambo: habetis dn̄m: cōſeruo tuo debes. Noluit tibi dimittere: interpella dn̄m amborū. Qd̓ tibi dimiſerit dn̄s: ſi pōt exigatſeruꝰ. Dico aliud. Admonui gͦ eū qꝛ noluit dimittere fratri ſuo cū petat ille dimitti ſibi ⁊ faciat qd̓ nolebat: ne qn̄ oratnō accipiat qd̓ deſiderat. Admonui et illum qꝛ petiuit veniāpctī ſui a fratre ſuo ⁊ nō accepit: vt ī eo qd̓ nō īpetrauit a fratreſuo: ſecurꝰ ſit de dn̄o ſuo. Eſt ⁊ illud qd̓ moneā. Peccauitin te frater tuꝰ: ⁊ noluit tibi dicere Dimitte mihi qd̓ peccauiinte. Si abūdāt ꝟba iſta: vtinā deꝰ eradicet illa de agroſuo:hoc ē de cordibꝰ vr̄is. Ꝙ multi enī qꝛ ſciūt ſe peccaſſe infratribꝰ ſuis: ⁊ nolūt dicere: dimitte mihi. Nō erubuerūt peccare ⁊ erubeſcūt rogare. Nō erubuerūt de īiqͥtate: et erubeſcūtde hūilitatē. Ipſos gͦ in pͥmis admoneo qͥcūqꝫ habetꝭ diſcordiam cū fratribꝰ vr̄is ⁊ reuocatꝭ ad vos ⁊ cōſideratis vos: ⁊iuſtū iudiciū fertis ī vobis: ītus in cordibꝰ vr̄is: ⁊ inuenietꝭvos nō debuiſſe facere qd̓ feciſtis: nō debuiſtis dicere qd̓ dixiſtis. Petite veniā fratres a fratribus vr̄is: facite fratribꝰ

Homelia. xl. et. xlj.Xqd̓ ait apl̓s. Donātes vobi ſipſis ſicut et deꝰ in xp̄o donauit Exvobis: facite: nolite erubeſcere veniā petere. Proinde oībꝰdico viris ⁊ feminis: minoribꝰ ⁊ maioribꝰ: laicis et clericis.Dico ⁊ mihi ipſi. Oēs audiamꝰ: oēs timeamꝰ: ſi peccauimꝰin fratres nr̄os. Si adhuc īducias viuēdi accepimꝰ: nō ideomorimur. Adhuc enī viuimꝰ: nōdū dānati ſumꝰ. Dū viuimꝰfaciamꝰ qd̓ iubet pater qͥ erit deus iudex oīm: vt petamꝰ veniā afratribꝰ quos forte peccādo ī eos aliqͥd offendimꝰ: aliquid leſimꝰ. Sūt ꝑſone hūiles ꝑ ordinē ſeculi huiꝰ a quibꝰīſi petamꝰ veniā extollunt̉ in ſuꝑbiā: hoc eſt qd̓ dico: aliquando dn̄s peccat ī ſeruūſuū: qꝛ ſi ille dn̄s eſt: ille ſeruꝰ: ambo tn̄.alieni ſerui ſunt: qꝛ ambo xp̄i ſanguine redēpti ſunt. Tn̄ duꝝvidet̉ vt etiā iubeā: hoc precipiā: vt ſi forte dn̄s hō peccat inſeruū ſuū iniuſte litigādo: iniuſte cedēdo: dicat ille. Ignoſcemihi: da mihi veniā. Non quia nō debet facere: ſed ne ille incipiat ſuꝑbire: peniteat eū. Quid gͦ? Ante oculos dei peniteat eū: ante oculos dei puniat cor ſuū: et ſi nō pōt dicere ſeruoſuo: qꝛ nō oportet: damihi veniā: blāde illū alloquat̉. BlādaTenī appellatio venie eſt poſtulatio. Reſtat vt eos alloquar īquos alij peccauerūt: et illi qͥ in qͦs peccauerūt: veniā peterenoluerūt. Illos enī iā ſum allocutꝰ: qui petētibꝰ veniā fratribus dare noluerūt. Nūc ergo alloqͦr vos oēs: ne diſcordię veſtre remaneāt: qm̄ dies ſancti ſūt. Credo qꝛ cogitaſtis aliqͥdin cordibꝰ veſtris: qͥſcitis vos cū fratribꝰ veſtris aliqͣs hr̄ędiſcordias ⁊ inueniſtis qd̓ nō ipſi vos in eos peccaueritꝭ: ſedipſi in vos. Et ſi nō modo mihi loqͥmini: qꝛ meū eſt loqͥ ī hocloco: veſtrū autē tacere ⁊ audire: tn̄ forte cogitādo loqͥmini:et dicitis vobis. Uolo cōcordare. Sed ille me leſit: ille īmepeccauit: ⁊ nō vult veniā poſtulare: quid gͦ dicturꝰ ſum? Uade ad illū ⁊ tu pete veniā. Abſit. Nolo mētiaris. Nolo dicasDa mihi veniā: qͥ te noſti nō peccaſſe in fratrē tuū. Quid enīꝓdeſt tibi cū tu fueris tuꝰ accuſator? Quid expetꝭ tibi ignoſci: ab eo quē nō leſiſti: aut in qͦ nō peccaſti? Nihil tibi ꝓdeſt.nolo facias: noſti bn̄: diſcuſſiſti: ſciſti: qꝛ in te peccauit: nō tuin illū. Scito inquā in tua ſciētia: ſit tua ſcientia: noli veniread fratrē tuū qͥ in te peccauit: ⁊ vltro ab illo petere veniā. Debent īter vos eē alij pacifici qͥ illū obiurgēt: vt a te priꝰ veniāpetat: tu tm̄ paratꝰ eſto ignoſcere: prior ꝑatꝰ eſto ex toto corde dimittere. Si ꝑatus es dimittere: iā dimiſiſti: habes adhuc qd̓ ores. Ora ꝓ illo vt petat a te veniā: qꝛ ſcis ei nocere ſinon petat. Ora ꝓ illo vt petat: dic dn̄o in or̄one tua. Dn̄e ſcisIme nō peccaſſe in illū fratrē meū: ſed illū potiꝰ peccaſſe ī me:et obeſſe illi qd̓ peccauit ī me ſi veniā nō petat a me Egobonō aīo peto vt ignoſcas ei. Ecce dixi vobis qd̓ maxīe ꝑ iſtosdies ieiunioꝝ veſtroꝝ: obſeruationū quoqꝫ veſtraꝝ ꝯtinētieveſtre mecū agere debeatis: vt cū fratribꝰ veſtris ꝯcordetꝭGaudeā ⁊ ego de pace vr̄a qui cōtriſtor litibꝰ veſtris: vt oēsdonātes vobiſmetipſis ſi qͥs hꝫ aduerſus aliquē q̄ relā ſecuriagamꝰ paſcha: ſecuri celebremꝰ eiꝰ paſſionē qͥ nihil cuiqꝫ debebat: et preciū qd̓ pro debētibꝰ ſoluit dn̄s ieſus xp̄s: dico qͥin neminē peccauit: ⁊ ꝓpe in illum oīs mūdus peccauit: necexigit ſupplicia: ſed ꝓmiſit premia. Habetis ipſum teſteꝫ incordibus veſtris: qꝛ ſi in aliquē peccauimus: vero corde veniam poſtulemus: ſi aliqͥs in nos peccauit: veniā dare parati ſimus: ⁊ pro inimicis noſtris oremus: nō expectemus vindicari fratres. Quid ē vindicari: niſi malo alieno paſci? Scito quotidie venire hominē: genua figere: fronte terrā concutere: aliquando vultum ſuū lachrymis rigare: ⁊ in iſta tantahumilitate ac perturbatione dicit. Dn̄e vindica me: occideinimicū meum. Plane ora vt occidat inimicū tuum: et ſaluet fratrē tuum. Occidat inimicitias: ſaluet naturā. Sic oravt vindicet te deus: pereat qui te perſequebatur: ſed maneatqui tibi reddatur.¶ De vere penitentibus. Homelia. xlj.AEnitētes: penitētes: penitētes: ſi tn̄ eſtis penitenItes et nō eſtis irridētes: mutate vitā: recōciliami­ DM Ini deor vos cū catena paſcetis. Qua inqͥs catena: iijbQue ligaueris interra: erunt ligata et in celo. Au­ tesdis ligaturā: et deo putas facere īpoſturā? Penitētiā agis: iugenua figis ⁊ rides ⁊ ſubſannas patientiā dei. Si penitēs es xvpenitet te: ſi nō penitet: penitēs nō es. Si gͦ penitet: cur facꝭqd̓ male feciſti? Si feciſſe penitet: noli facere. Si adhuc facis: certe nō es penitēs. Equidē chariſſimi egrotant hoīes:mittūt ad eccleſiā: vel portant̉ ad eccleſiā ⁊ baptizant̉ ⁊ reno

De verbisdn̄i. Ser.xvj. a.

Mat. vij.

j. Ioh̓. iij

j. Ioh̓. ij.

j. Ioh̓. ij.

Mat. vi

j. Ioh̓. j.

B

C

t Ephe. iiij

ADepe piſiij. penitentes.iiij. ſen. dixrixis

ADe pe piſiij. peniten

iites.iiij. ſen. dixvſuis

T

E

A