Homelia. xxxij. Fo. cxxvIancti Auguſtini.g

Sancti Auguſtini.ſumptio niſi de deo: In illis aūt tota ſpes in vniꝰ hominis viiiij ribus. Sꝫ quid eſt hō: niſi qd̓ in iſto pſalmo cecinit: Hō vanitati aſſimilatus eſt: dies eiꝰ velut vmbra p̄tereūt? Ergo ſpesillorū inanis: q̄ collocata eſt in vmbra tranſeunte. Armatꝰ eſtaūt dauid: vt qm̄ etate ⁊ viribus impar erat: quaſi armis pareſſet. Sꝫ arma vetera nō adiuuabāt: potiuſqͣꝫ onerabāt nouāetatē. Et ad hoc ꝑtinet qd̓ etiā apl̓ica lectio ante pſalmi canticū p̄ſignauit dicēs: Exuite vos veterē hominem: ⁊ induitej.xvij. nouū. Noluit dauid vetuſtatē armorum: abiecit: onera dixiteſſe qꝛ implicabāt eū: expeditiſſimꝰ ille ad preliū ꝓcedere cuviebat: fortis nō in ſe ſed in dn̄o: armatꝰ non tam ferro qͣꝫ fide.Tamē abiectis armis: elegit aliqͥd vn̄ pugnaret. Et hoc nonſine ſacramēto. Nā videtis quaſi duas quaſdā vitas: Nā inGalienigenis veterē: aliā in iſraelitis noua: aduerſus inuicemdimicare. In illa parte corpꝰ diaboli: in iſta p̄figuratio dn̄inoſtri ieſu xp̄i. Tulit qͥnqꝫ lapides de torrēte de fluuio: ⁊ po-ſuit in vaſe paſtoris quo lac mulgeri ſolet. Ita ꝓceſſit armatus. Quīqꝫ lapides lex erat. Cōtinet̉ em̄ lex qͥnqꝫ libris moyſi: ⁊ in ipſa lege decē p̄cepta ſunt ſalutaria: quibꝰ decē p̄ceptꝭcetera ſeruiāt. Prefigurat̉ ergo lex ⁊ quinario ⁊ denario nuxxij mero. Et ideo dauid pugnauit qͥnario: qui ait: In pſalteriodecem cordarū pſallā tibi. Neqꝫ oēs quinqꝫ lapides: ſꝫ vnumtulit. Nāqꝫ in numero lapidum: numerū librorū oſtendit: invno lapide vnitatē implentiū legē. Unitas em̄ ipſa implet legem: id eſt charitas. Ideo ſublati ſūt illi lapides qͥnqꝫ de fluuio. Fluuius quid ſignificat? Illo temꝑe ſemꝑ in ſcripturiseadeꝫ ſignificant̉ rebus certꝭ. Quinario numero ꝓpter qͥnqꝫlibros moyſi. Quid ſignificāt ꝙ de fluuio ſunt ablati ⁊ poſitiin vaſe paſtoricio? Iam diximꝰ aduētu dn̄i noſtri ieſu xp̄i vtvere vinceret̉ diabolus: lex tranſiuit ad gratiā: Quid tam ſignificat gratiaꝫ qͣꝫ lactis copia? Sublati ſunt illi lapides defluuio. Fluuiꝰ ſignificat populū fluxū: deditū temporalibusrebus: amantē tranſeūtia: et cupiditatis impetu in mare huius ſeculi decurrentē: qualis erat ppl̓s iudeorū. Uetus acceperat legē: ſed calcabat legē: ⁊ tranſibat ſuꝑ legem: ⁊ ferebat̉in mare: quomodo fluuiꝰ ſuꝑ illos lapides. Non em̄ lapidesilli limitē fecerāt fluuio vt ſtatuerēt fluuiū. Qd̓ ſi ita eſſent: ſignificarent coertionē legis: ⁊ eos qui cōfluere ceperūt voluptātibꝰ ⁊ cupiditatibꝰ ſuis: veniētes ad precepta legis cōſiſterēt: ⁊ refrenarēt impetus libidinū ſuarū. Nō autē ita erātilli lapides: ſed in fluuio ſuper quos tranſiebat aqua: ſicut ſupra legem tranſgreſſor populꝰ tranſiebat. Inde ergo dn̄s tulit legem ad gratiā: id eſt de fluuio tulit ⁊ in vaſe paſtoris poſuit. Qui vult ergo implere legē: gratiā cogitet: Hoc eſt homo totum qd̓ innoteſcit ei deꝰ: quod dat illi gratiā ſuaꝫ vndepreſumebat dauid. Golias aūt de ſe de viribꝰ ſuis ſuperbuselatus: inflatus: primo totā victoriam vniuerſe partis ſue inſe vno ꝯſtituit. Et qꝛ oīs ſuꝑbia habet impudētiā frontis: inipſafronte lapide veniente deiectꝰ eſt. Euacuata eſt frons q̄habebat impudentiā ſuꝑbie ſue: ⁊ vicit frons q̄ habebat humilitatē crucis xp̄i. Propterea ⁊ nos ſignū ipſum crucis infrōte portamꝰ: qꝛ illud intelligimꝰ. Hoc dixi fratres mei: qꝛmulti hoc faciunt: ⁊ intelligere nolūt. Factorem querit deusſignorū ſuorum nō pictorem.¶ De eo quod dn̄s ait in euāgelio: Nō poteſt filius a ſe facere quicqͣꝫ niſi quod viderit patrem facientē: tractat etiaꝫ principaliter in hac homeliade fide.Homelia. xxxij.¶Rcana ⁊ ſecreta regni dei prius querūt credentes¶ A quos faciāt intelligētes. Fides em̄ gradus eſt inItelligendi: Intellectꝰ aūt meritū fidei. Aperte hoc. Ipropheta dicit omnibꝰ p̄propere ⁊ p̄poſtere intelligentiā requirentibꝰ ⁊ fidē negligentibꝰ. Ait em̄: Niſi credideritis non intelligetis. Habet ergo ⁊ fides ipſa quoddā lumenſuum in ſcripuris: in prophetia: in euāgelio: in apl̓icislectiōibꝰ. Oīa em̄ iſta que nobis ad tp̄s recitant̉: lucerne ſūtin obſcuro loco vt nutriamur ad diē. Dicit apl̓s petrus: Habemus certiorē propheticū ſermonē cui benefacitis intēdētes tanqͣꝫ lucerne in obſcuro loco: donec dies luceſcat: ⁊ luciferoriat̉ in cordibꝰ veſtris. Uidetis ergo fratres qͣꝫdiu ſintperuerſi ⁊ ꝓperando vitioſi qui tanqͣꝫ immaturi cōceptꝰ ante ortū querūt abortū qui nobis dicūt: Quid me iubes credere qd̓ nō video: videā aliqͥd vt credā? Iubes credere dū non

Homelia. xxxij. Fo. cxxvj.gvideā: ego videre volo ⁊ vidēdo credere: nō audiēdo. Dicatꝓpheta: Niſi credideritis nō intelligetꝭ. Aſcēdere vis ⁊ gradus obliuiſceris. Utiqꝫ peruerſe hō ſi iā tibi poſſeꝫ oſtēdereqd̓ videres: nō hortarer vt crederes. Ergo fides eſt: ſicut alibi diffinitū eſt: ſperantiū ſubſtātia: ꝯfictio rerū q̄ nō vident̉.Si nō vident̉: quō ꝯfingunt̉ qꝛ ſunt? Un̄ em̄ ſunt iſta q̄ videsniſi ex illo qd̓ nō vides Utiqꝫ vides aliquid vt credas aliqͥd⁊ ex eo qd̓ vides credas qd̓ nō vides. Ne ſis ingratꝰ ei qͥ te fecit videre vn̄ poſſis credere qd̓ nondū potes videre. Dedittibi deꝰ oculos ī corꝑe: rationē in corde: excita rationē cordiserige īteriorē habitatorē interiorū oculoꝝ tuoꝝ: aſſumat feneſtras ſuas: inſpiciat creaturaꝫ dei. Eſt em̄ aliqͥs intꝰ qui ꝑoculos videat. Naꝫ qn̄ aliqn̄ in me cogitas auerſo interiꝰ habitatore: que ſūt ante oculos tuos nō vides. Feneſtre em̄ fruſtra patēt qn̄ qui ꝑ eas attēdit abſens ē. Nō ergo oculi vidēt:ſꝫ quidā ꝑ oculos videt: erige illū: excita illū. Nō em̄ denegatū eſt tibi: rationale aīal te deꝰ fecit: p̄poſuit te pecoribus: adimaginē ſuā te formauit. Siccine vti oculis debes vt pecꝰ tm̄vt videas quid addas vētri: nō mēti? Erige ergorationaleꝫaſpectū: vtere oculis vt homo: intēde celū ⁊ terra: ornamentaceli: fecūditatē terre: volatꝰ auiū: natatꝰ piſciū: vim ſeminū:ordinē tēpoꝝ. Intēde facta ⁊ q̄re factorē: Aſpice que vides.⁊ q̄re quē nō vides. Crede ī eū quē nō vides ꝓpt̓ iſta q̄ vides.Et ne ſermōe meo te exhortatū putes: apl̓ꝫ audi dicētē. In­ 11uiſibilia em̄ dei a creatura mūdi ꝑ ea q̨̄ fct̄ā ſūt ꝯſpiciūt̉. poſtponebas iſta nec attēdebas vt hō ſed vt aīal irrōnale. Clamauit ad te ꝓpheta ⁊ fruſtra clamauit: Nolite eſſe ſicut equꝰ et Imulus quibꝰ nō eſt intellectꝰ. Uidebas ergo iſta ⁊ poſtponebas? Quotidiana miracula dei nō facilitate ſꝫ aſſiduitate viluerāt. Quid em̄ difficiliꝰ cognitione qͣꝫ vt naſcat̉ hō qui nonerat: moriēdo diſcedat in ſecreta qui erat: naſcēdo procedatin publica qͥ nō erat? Quid tā mirabile: qͥd tā difficile cognitu: Deo aūt facile factu. Mirare iſta: exꝑgiſcere: inſolita noſti mirari: maiora ſūt qͣꝫ q̄ videre ꝯſueuiſti. Mirati ſūt hoīes⁊dn̄m deū noſtrū ieſum xp̄m de qͥnqꝫ panibꝰ ſaginaſſe tot milia: ⁊ nō mirant̉ per pauca grana īpleri ſegētibꝰ terras. Que Iaqua erat vinū factū: viderūt hoīes ⁊ obſtupuerūt: qͥd aliudſit de pluuia per radicē vitꝭ? Ipſe illa fecit: ipſe iſta. Illa vtpaſcaris: iſta vt mireris. Sꝫ vtraqꝫ miranda ſunt: qꝛ oꝑa deiſunt. Uidet hō inſolita ⁊ mirat̉: Un̄ eſt ipſe hō qui mirat̉ vbierat: vn̄ ꝓceſſit: vn̄ forma corꝑis: vn̄ mēbroꝝ diſtīctio: vndehabitꝰ iſte ſpecioſus: de quibꝰ primordijs: de qͣꝫ ꝯtemptibilibꝰ: ⁊ mirat̉ alia cū ſit ipſe mirator magnū miraculū. Un̄ ergo iſta que vides niſi ex illoquē nō vides? Sꝫ vt dicere ceperā: qꝛ tibi iſta viluerant: venit ipſe ad facienda inſolita vt ⁊ inipſis ſolitis agnoſceres artificē tuū. Uenit ille cui dictū eſt: EInnoua ſigna: Cui dictū eſt: Mirifica miſericordias tuas. vjLargiebat̉ em̄ eas: largiebat̉ ⁊ nemo mirabat̉. Uenit gͦ par? Fuus ad paruos: venit medicꝰ ad egrotos qͥ poterat venire cūvellet: redire cū vellet: facere qͥcquid vellet: iudicare vt velletEt hoc qd̓ vellet ipſa iuſticia eſt: ⁊ qd̓ ille vult inquā ipſa iuſticia eſt. Non em̄ iniquū eſt qd̓ ille vult: aut equū pōt eſſe qd̓nō vult. Uenit ſuſcitare mortuū mirātibꝰ: reddere luci hoīeꝫqͥ erat in luce: qͥquotidie qͥ nō erāt ꝓducit adlucē. Fecit iſta ⁊ꝯtemptꝰ eſt a multꝭ: plus attēdentibꝰ nō qͣꝫ magna faceret: ſꝫqꝫ paruus: tanqͣꝫ dicētibꝰ apud ſe: Iſta diuina ſūt: ſꝫ iſte hōeſt. Duo ergo vides: diuina ⁊ hoīem. Si diuina non pn̄t fieriniſi a deo: videne in hoīe lateat deꝰ. Attende inqͣꝫ que vides:crede que nō vides. Nō te deſeruit qui vocauit vt credas: qͣꝫuis iuberet te illud credere qd̓ nō potes videre: nō tn̄ te dimiſit nihil videntē vnde poſſis credere qd̓ nō vides. Parua neſigna: parua ne īdicia ſūt creatoris ip̄a creatura? Uenit etiāfecit miracula: nō poteras videre deū: poteras hoīem: deusfactꝰ eſt hō vt in vno tibi eſſet ⁊ qd̓ videres ⁊ qd̓ crederes: In Ipͥncipio erat verbū ⁊ verbū erat apud deū ⁊ deꝰ erat verbum.Audis ⁊ nondū vides. Ecce venit: ecce naſcit̉: ecce de femīa Oꝓcedit qͥ fecit maſculū ⁊ feminā. Qui fecit maſculū ⁊ feminānō eſt factꝰ ꝑ maſculū ⁊ feminā. Contempturꝰ em̄ eras fortequi naſceretur: non contemnis quomodo naſceret̉: qꝛ ſempererat anteqͣꝫ naſceretur. Ecce inquā aſſumpſit corpus: indutꝰeſt carne: proceſſit ex vtero. Iam ne vides: iam inquam vides carnē: interrogo: ſed carnē oſtendo: vides aliquid: ⁊ nonvides aliquid. Ecce in ipſo partu: ecce iam duo ſunt: ⁊ qd̓ videas ⁊ qd̓ nō videas: ſed vt ꝑ ip̄m qd̓ vides credas qd̓ non vi-

ij. Pe. j.

Eſa. vij.

Ioh̓. v.

Col̓. iij.j. Re. xvij.

Pā. cxliij

Ubi. sͣ.

Psͣ. xxxij.

A

B

Ioh̓. j.

Ioh̓. j.

Gen̄. j.

Tat. xiiijIoh̓. ij.

Ecc̄i xxx.vj.Psͣ. xvj.

Mat. y. iii

vj.Psͣ. xvj.

Rom̄. j.

Eccl̓. xxx.

Psͣ .xxxj.

Ioh̓. ij.

Gen̄. j.

TX

BHeb. xj.

Eſa. vij.

D